ေမြးေန ့ ဆုေတာင္း

09:21 Posted by ေက်ာပိုးအိတ္


ဒီေန ့ အိပ္ယာက ႏိုးေတာ့ စိတ္ထဲမွာ လန္းဆန္းေနတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ကလဲ မထြက္ေသးေတာ့ ေအးေအးေလးနဲ ့ ေနလို ့ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။

ဒီေန ့က ကမၻာၾကက္ေျခနီေန ့။ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိတဲ့ အမွတ္တရေန ့ေလးေပါ့။ ဒီလို အားလံုး အမွတ္ရေနတဲ့ေန ့ေလးမွာ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ဟိုးးးးးးးးးးးးးးး လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၄ႏွစ္ေက်ာ္မွာ မိခင္တစ္ေယာက္က အသက္နဲ ့ရင္းျပီး ေမြးဖြားသန္ ့စင္ခဲ့လို ့ လူ ့ေလာကထဲ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒီေကာင္ေလးနဲ ့ ကြ်န္မနဲ ့က ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ေတြေပါ့။ ကြ်န္မရဲ ့တစ္ခါတစ္ရံ ရႈပ္ေထြးလွတဲ့ လူမႈေရးပိုင္း၊ ပညာေရးပိုင္း၊ အလုပ္အကိုင္ပိုင္းေတြမွာ စိတ္ညစ္ စိတ္ရႈပ္ခဲ့ရရင္ အမ်ားဆံုး ဖြင့္ဟ တိုင္ပင္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မရဲ ့ လစာမဲ့ အၾကံေပး အရာရွိေပါ့။တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ေတာ့လို ့ မ်က္ရည္က်မိရင္ သူက ကြ်န္မရဲ ့ အခမဲ့ အားေပးေဖာ္ ျဖစ္လာတယ္။

သူနဲ ့ကြ်န္မနဲ ့ၾကားထဲမွာ လွ်ိဳ ့၀ွက္ထားတာ ဘာမွမရွိသေလာက္ အျမဲဖြင့္ေျပာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မစိတ္ေကာက္ရင္လဲ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ ့ ေခ်ာ့တတ္တယ္။( ဒါကြ်န္မအထင္ေပါ့။ ဟိုဘက္ကေန ဘယ္ေလာက္မ်ား ေခါင္းမာတဲ့ ကြ်န္မကို ေျပးကန္ျခင္ေနလဲ မသိ။ )  ;P  စျပီးစကားေျပာရင္ အျမဲရန္ျဖစ္ရတယ္။ သူကကြ်န္မထက္ ငယ္ေပမယ့္ ကြ်န္မထက္ရင့္က်က္တယ္။

အေပ်ာ္ေတြနဲ ့ အျမဲျပည့္ေနတဲ့ အဲဒီေကာင္ေလးက ကဗ်ာေတြကိုလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးပါတယ္။သူ ့ရဲ ့အိမ္ ေလးက ကဗ်ာေတြလဲ ျပည့္လို ့။ တစ္ခါတစ္ေလ အားမနာတမ္း သူ ့ကိုေ၀ဖန္မိတယ္။ နင့္ကဗ်ာေတြကို အမွန္တိုင္း ေျပာရရင္ တစ္လံုးမွ နားမလည္ဘူး ။ အမွားအတိုင္း ေျပာရရင္ ဘာေတြဖြဲ ့ေနတာလဲလို ့ ျပစ္ျပစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ေ၀ဖန္ခဲ့ေပမယ့္ တစ္ခ်က္အျပံဳးမပ်က္ခဲ့ဘူး။

သူက ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ မိုးစက္အိမ္လို ့ ေခၚတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။ အရပ္ရွည္တယ္။ စိတ္ရွည္တယ္။ လွ်ာရွည္တယ္။ အဟိ။(ကြ်န္မကိုဆို ဆရာၾကီးေလသံနဲ ့ တရားေဟာတတ္လို ့) ဒီလိုအစစ ေကာင္းခဲ့တဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေလးကို ကြ်န္မ အရမ္းခင္ပါတယ္။ ကမၻာၾကီးနဲ ့တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာ ဘယ္ေနရာဘဲေရာက္ေရာက္ ကြ်န္မ အျမဲသတိရေနမယ့္ သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲမွာ သူကထိပ္ဆံုးကေပါ့။

မိုးစက္အတြက္ ေမြးေန ့ဆုေတာင္းေလးကို မေတာင္းတတ္ေတာင္းတတ္နဲ ့ ကြ်န္မဆုေတာင္းေပးခ်င္တယ္။
သူ ့အိမ္မွာ ဘာေကြ်းမလဲေတာ့ ကြ်န္မ မသိဘူး။ေမြးေန ့ရွင္က ေမ့ေနလား မသိဘူးေနာ္။  ကြ်န္မအိမ္မွာလဲ ေကြ်းစရာက မရွိဘူး။ အဟိ ။

ဒီခ်ိန္ဆို ေမာ္စကိုျမိဳ ့မွာ ေကြးျပီး ဂန္ ့ေနေလာက္ျပီ။ အဲေလ ေကြးျပီးအိပ္ေနေလာက္ျပီ။ သူ ့အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ေမြးေန ့ပြဲေတာင္ က်င္းပခ်င္ က်င္းပေနမွာ။( ဂါ၀န္အျဖဴေရာင္ေလး၀တ္လို ့။ အြန္ ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဂါ၀န္က မိန္းကေလးေတြ၀တ္တာ။ မႊားသြားတယ္။ )ေမြးေန ့ေလးကို ေပ်ာ္စရာ ကဗ်ာေလးေတြ ဖန္တီးေနခ်င္ေနမွာ။

မိုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး စက္ေရ
ေမြးေန ့မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ ့အတူတူ ေမြးေန ့တိုင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ။
တိုင္းျပည္အတြက္…
မိသားစုအတြက္…
ခ်စ္သူအတြက္…
သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ………………… အားကိုးရေလာက္တဲ့ သားေကာင္းဇာနည္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစရွင္။
ဘ၀မွာ ေတာင္းတတိုင္း ရျပီး ေပ်ာ္ေလရာဌာေနမွာ လိုရာျပည့္စံုႏိုင္ေပါစေနာ္။
ဘ၀နဲ ့ဆႏၵ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ေပါေစ။

အင္မတန္ေခ်ာ အင္မတန္လွ သေဘာျဖဴ မေနာျဖဴတဲ့ အိမ္သူသက္ထားနဲ ့ အျမန္ဆံုးေတြ ့ဆံုႏိုင္ေပါေစ။
ေမြးေန ့မွာ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ဦးေနာ္။ နင့္ေမေမကို ကန္ေတာ့လိုက္ဦး။ ၾကားလား။ (ၾကားျဖတ္ ဆရာျပန္လုပ္ျခင္း)
း)))))

ဒီေန ့အတြက္ စားခဲ့သမွ်

20:40 Posted by ေက်ာပိုးအိတ္

ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဘာလဲဟင္ ျပန္ေမးတာ (ေမ့ေနလို ့ကုိယ့္ကို ျပန္ေမးတာေနာ္)
                                              း)
                              ေဂၚရခါးညႊန္ ့(စာလံုးေပါင္း မွားႏိုင္ပါတယ္)ကို ခရုဆီနဲ ့ ေၾကာ္ထားတာ
                           (ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္၊ ေနာက္ဆံုးမွာ ေျပာင္ေနေအာင္ကို စားခဲ့တယ္)


 

                                                  ဒါက ဟင္းရည္
                ဘာေတြပါလဲဆိုေတာ့ ေဂၚရခါးညႊန္ ့ရယ္၊ ပန္းေဂၚဖီရယ္၊ခ၀ဲသီးရယ္၊မိႈရယ္၊ငရုတ္ေကာင္း
                 အညြန္ ့ရယ္၊ဆန္မႈန္ ့ရယ္၊ပင္စိမ္းရြက္ရယ္။ ရုတ္တရက္ စားလိုက္ေတာ့ ကရင္ရိုးရာ               တာလေပါ့ ပံုစံတိုင္းဘဲ အရသာက။စပ္တယ္။


 
                                                            ဒါက ငါးကို အပြေၾကာ္ထားတာ။
                                       သရက္သီးရယ္၊ငရုတ္သီးစိမ္းရယ္၊မုန္လာဥနီရယ္၊ၾကက္သြန္နီရယ္
                                        ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္။ အရသာက ခ်ဥ္တယ္ ခ်ိဳတယ္။
                             ေနာက္ဆံုးမွာ ငါးေခါင္းဘဲ က်န္တယ္။ ဒါေတာင္ ကိုက္ရမွာ ရွက္လို ့ မကိုက္ခဲ့တာ။

တစ္ေန ့တစ္ေန ့ ေနက ဆိုးရြားစြာ ပူပူလာတယ္။ လံုး၀မရြာေသးဘူးဆိုျပီးေတာ့ မာနၾကီးစြာ မိုးကလဲ ခုခ်ိန္ထိ တင္းခံထားတယ္။ပိေတာက္ဖူးေတြလဲ တစ္ပင္လံုးမွာ စိမ္းစိုေနျပီး သူ ့ကို အၾကင္နာမိုးေတြ ရြာသြန္းေပးမယ့္
မိုးကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရွာတယ္။

ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ခုတေလာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၾကားေနရတဲ့ သီခ်င္းထဲကလို
မိုးရိပ္ ျမင္တိုင္းလြမ္းတယ္ ရာမညတိုင္းဆီ ျပန္လာပါဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲကလိုမိုးရိပ္ျမင္ရင္ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလတိုက္လို ့ အဲဒီမိုးရိပ္က ေလနဲ ့အတူပါသြားရင္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်နဲ ့။

ေနကပူေတာ့ ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲလို ့ ေတြးေနမိတယ္။ စားခ်င္တာက ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ ။ အဲဒီလို တမ္းတမိေတာ့ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကစၾကတယ္။ တာမီး သၾကၤန္ရန္ကုန္ျပန္တာ ရိုးမွ ရိုးရဲ ့လားတဲ့။ ခ်စ္သူနဲ ့လဲ ေတြ ့ခဲ့ရတယ္ဆိုေတာ့ မွန္မွန္ေျပာစမ္းတဲ့။အခုလဲ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ေတြ စားခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ တာမီးးးးးးးးးးးးးးးး ေနာ္တဲ့။

သၾကၤန္ျပန္တယ္ ။ ဒါကလဲ ႏွစ္တိုင္းျပန္ေနၾကဘဲဟာဘဲဟာကို။ ခ်စ္သူနဲ ့ေတြ ့တယ္ေလ။ တကယ့္ကို ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ က်ိန္ဆိုက်ိန္ေျပာရဲပါတယ္။
း)
လက္ေလးေတာင္ မကိုင္ခဲ့ပါဘူး။ တာမီးက ကိုင္ေစခ်င္တာေတာင္ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ကိုင္ဘူးေတာ့ (ရွင္းျပရတာ ရွက္ေတာင္ ရွက္လာျပီ)
း)

ထမင္းစားလဲ မ၀င္ဘူး။ (တကယ္ေတာ့ ေနပူလို ့ပါ)
ဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အစားအေသာက္ မီးလိုေတာက္ဆိုတဲ့ အတိုင္း ေနဘယ္ေလာက္ဘဲ ပူေနပါေစ ထမင္းဆိုင္ကို တတ္ၾကြေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ ့ အားၾကိဳးမာန္တတ္ ခ်ီတတ္ျပီး စားခဲ့ပါတယ္။

ဒီေန ့ ထမင္းေတြ (တကယ္ေတာ့ ဟင္းေတြ) အမ်ားၾကီးစားခဲ့တယ္။
အရမ္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး စားေကာင္းတယ္။
း)

၆.၅.၂၀၁၀

လွေသာ အရိုင္းပန္းေလးတစ္ပြင့္

15:36 Posted by ေက်ာပိုးအိတ္

ေနပူလြန္းတဲ့ ဧျပီလရဲ ့ ေသာၾကာေန ့မွာ သူမကို ေဆးခန္းတစ္ခုမွ ကြ်န္မေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။ ညိဳေသာအသားအရည္နဲ ့ ရွည္လွ်ားေသာ ဆံပင္ေတြေၾကာင့္ သူမရဲ ့အလွဟာ ပိုျပီး ေပၚလြင္ေစတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ေပးတာေၾကာင့္ တခဏအတြင္းမွာ သူနဲ ့ကြ်န္မ ရင္းႏွီးသြားခဲ့တယ္။

အနီးကပ္ၾကည့္မွ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်စ္စရာေကာင္းတာကို ကြ်န္မလက္ခံမိတယ္။ သူမရဲ ့ပါးျပင္ေပၚမွာေတာ့
မခို ့ တရို ့သနပ္ခါးေလးေတြက ေနရာယူလို ့။ စကားေျပာရင္လဲ တိုးညွင္းေသာ အသံေလးနဲ ့ေအးခ်မ္းစြာ ေျပာတတ္တယ္။

သူမနာမည္က မသက္မြန္တဲ့။ အသက္က ၂၄ႏွစ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ ့တစ္ခုေသာ ေနရာက ထိုင္းႏိုင္ငံထဲကို တရားမ၀င္ေသာနည္းနဲ ့ ေရာက္ရွိလာတဲ့ ရိုးရိုးသာမန္ မိန္းကေလးတစ္ဦးပါ။ ထိုင္းႏိုင္ငံထဲကို ေရာက္ေနတာ သူမ အသက္ ၁၈ႏွစ္ထဲကေန ပြဲစားတစ္ဦးနဲ ့လိုက္လာျပီး ၾကံဳရာ က်ပန္းအလုပ္ေတြ လုပ္ေနခဲ့ရတယ္။ လစာက မျဖစ္စေလာက္ေလးနဲ ့ ေလာက္ငွေအာင္ သူမေခြ်တာခဲ့တယ္။

ေလျဖတ္ထားတဲ့မိခင္ရယ္ ၊ ငယ္ရြယ္လြန္းေသးတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြရယ္ ၊ အလုပ္အကိုင္ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ဘဲ
ေန ့ တိုင္းအရက္ထိုင္ေသာက္တတ္တဲ့ ဖခင္ရယ္ ၾကားထဲမွာ သူမက သမီးအၾကီးဆံုးဆိုေတာ့ အိမ္ရဲ ့ တာ၀န္ေတြ အားလံုး သူမသာလွ်င္ ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းခဲ့ရတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရတဲ့အလုပ္လုပ္ကိုင္ရင္း သူမအတြက္ မျဖစ္စေလာက္ေငြေလးခ်န္ထားတတ္ျပီး မိသားစုကို အသက္နဲ ့
မမွ်ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္ရွာေဖြ ေကြ်းေမြးခဲ့တာေၾကာင့္ သူမရြာထဲမွာ အားလံုးရဲ ့ အားက်ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ ့သူမအလုပ္လုပ္ကိုင္ရင္း မင္းသူလို ့ေခၚတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ ့အေၾကာင္းပါခဲ့တယ္။ အိမ္ကို အတိအက်ဖြင့္ေျပာျပီး သူမအဲဒီေကာင္ေလးနဲ ့လက္ထပ္လိုက္တယ္။ ေကာင္ေလးနဲ ့လက္ထပ္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေကာင္ေလးက တေရွာင္ေရွာင္နဲ ့ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးမွာ တီဘီေရာဂါကူးစက္ခံရျပီး အလုပ္ကေန နားလိုက္ရတယ္။

သူမမွာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္ေတြ ပိုလုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ပင္ပန္းလြန္းလို ့ တစ္ခါမွ မျငဴးျငဴမိခဲ့ပါဘူး။ သူမတစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ေရတစ္ခြက္ေသာက္ျပီး ညစာအတြက္ ျပင္ဆင္တယ္။ ခင္ပြန္းသည္ကိုလဲ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ျပဳစုတယ္။

သူမ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဘာလို ့လဲဆုိေတာ့ သူမကို အားကိုးတဲ့ မိသားစုရွိတယ္။ သူမကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ သူမ ခင္ပြန္းရွိတယ္။ သူမကို စာနာနားလည္တဲ့ လုပ္ငန္းခြင္က သူငယ္ခ်င္းေတြရွိေနတာေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ပင္ပန္းပါေစ သူမ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ ့သူမ တစ္ေျဖးေျဖး ပိန္လာတယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ အလုပ္ပင္ပန္းလြန္းလို ့ ၊ အစားအေသာက္ မမွန္လို ့ ၊ အိပ္ေရး မ၀လို ့ ပိန္သြားတယ္ဘဲသူမထင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူမပါ အနည္းငယ္ခ်ဴျခာလာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလုပ္လုပ္ရင္ ေမာလာတယ္။ သူမထင္တာ သူမခင္ပြန္းဆီက တီဘီေရာဂါ သူမကို ကူးေနျပီလို ့ထင္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူမစိတ္ထဲ တစ္ခုခုသိရေအာင္ဆိုျပီး အလုပ္ကေန ခြင့္ယူကာ သူမေဆးခန္းတစ္ခုကို သြားျပခဲ့တယ္။ေဆးခန္းမွာ လိုအပ္တဲ့ စမ္းသပ္မႈေတြျပဳလုပ္ျပီတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမအတြက္ ျပင္းထန္တဲ့ ရိုက္ခ်က္တစ္ခုကို သူမရရွိလိုက္တယ္။

သူမမွာ HIV ပိုးရွိေနတယ္တဲ့။ သူမၾကားကာစက သူမနား သူမ မယံုခဲ့ဘူး။ ထပ္ကာထပ္ကာ ေျပာျပလာတဲ့ ဆရာမကို သူမမ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ ့ နားေထာင္ေနခဲ့တယ္။ သူမကို ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။သူမ ဘာတစ္ခုမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ကမၻာေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမွာင္မိုက္သြားခဲ့ပါျပီ။

ကြ်န္မကို ရင္ဖြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူမလံုး၀ မငိုခဲ့ဘူး။ လူမ်ားလို ့ မငိုတာလား၊ ဒီအေျဖကို လက္မခံခ်င္္ေသး တာေၾကာင့္ မငိုေသးတာလား၊ဒါမွမဟုတ္ သူမငိုဘို ့မ်ား ေမ့ေနတာလားဆိုတဲ့ တိက်တဲ့ အေျဖတစ္ခု ကြ်န္မ မသိခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မလဲ သူမရဲ ့ေနာက္ေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္တယ္။ေမးၾကည့္ေတာ့ သူမမွာ သူမေယာက်ာၤးနဲ ့ဘဲ ဆက္ဆံခဲ့ေပမယ့္ သူမခင္ပြန္းကေတာ့ လူပ်ိဳဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးရႈပ္ခဲ့တယ္လို ့သူမၾကားေၾကာင္း ျပန္ေျပာ လာတယ္။

သူမနဲ ့ကြ်န္မ အဲဒီေန ့ေလးမွာ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူမခင္ပြန္းကို ဖြင့္ေျပာမလား ဆုိတာ ကြ်န္မကေမးေတာ့ သူမခင္ပြန္းက လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းမွာ ေသြးစစ္ထားတယ္။ သူမခင္ပြန္းမွာလဲ ေရာဂါပိုးရွိေနတာကို သူမ သိတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူမျပန္ျပီး နားသင့္ေနျပီလို ့ ကြ်န္မကေျပာေတာ့ ယဥ္ေက်းစြာနဲ ့ ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္တဲ့ေလ။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မက ျပန္ပို ့ေပးမယ္ေျပာျပီး သူမကို ေခၚလာခဲ့တယ္။

လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ သူမက ကြ်န္မကို HIV နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေမးလာတယ္။ ကြ်န္မကလဲ သူမေမးလာသမွ်ကို သိသေလာက္ၾကားမိသေလာက္ ျပန္ေျပာျပေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့သူမက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ ့ ကြ်န္မကိုဖတ္ျပီး ငိုတယ္။ ငိုတယ္ဆိုတာထက္ ငိုဘို ့အားယူေနတယ္ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားဘဲ။

ကြ်န္မက သူ ့ေက်ာေလးကို အသာပုတ္ျပီး ငိုခ်လိုက္ ညီမလို ့ေျပာေတာ့မွ သူမ အားရပါးရ ငိုခ်လိုက္တယ္။ သူမငိုခ်ခ်င္းအေပၚ ကြ်န္မေဘးနားကေန ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲမွာ မသက္မသာခံစားလာရတယ္။ သူမကို အေကာင္းဆံုး အၾကံဥာဏ္ေပးႏိုင္ေအာင္ ကြ်န္မ အမ်ားၾကီးစဥ္းစားရတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မ သူမနဲ ့မေတြ ့ေတာ့ဘူး။ မေတြ ့ေတာ့တာကလဲ သၾကၤန္အတြက္ ခြင့္ရက္ရွည္ယူျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပန္လာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမနဲ ့ ေခတၱအဆက္သြယ္ ျပတ္ခဲ့ရတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မခြင့္ရက္ကုန္လို ့ ဒီကိုျပန္လာျပီး သူမအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္မလဆိုျပီး ဲ ကြ်န္မ မျပီးဆံုးေသးတဲ့ အေျဖတစ္္ခုကို ေန ့ေရာညပါ စဥ္းစားခဲ့မိတယ္။

စဥ္းစားမိတဲ့အထဲကေန အေကာင္းဆံုးလို ့ယူဆရတဲ့ အေတြးတစ္ခု ကြ်န္မမွာရွိေနခ်ိန္ သူမကိုဆက္သြယ္ လိုက္ေတာ့ သက္မြန္ဆံုးသြားျပီတဲ့။ ကုိယ့္ကိုသတ္ေသလိုက္တယ္တဲ့။ ကြ်န္မမွာ အံ့ၾသလြန္းလို ့ ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ သူမဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို လုပ္သြားတာလဲ။ သူမေယာက်ာၤးကေရာ မတားဘူးလား။ သူမထင္ထားတဲ့ သူမအတြက္အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းနည္းက ဒါပါလာလို ့ ဘာလို ့မွားယြင္းျပီး စဥ္းစားသြားတာလဲ။

ကြ်န္မေလ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူမလိုငယ္ရြယ္တဲ့သူေတြ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးေတြနဲ ့ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ၾကံဳေနရျပီလဲ။ ကြ်န္မ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးခ်ျပီး ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး သူမအတြက္ သူမၾကားႏိုင္ေလာက္မယ္ထင္ျပီး ကြ်န္မေျပာမိတယ္။

မိဘကိုလုပ္ေကြ်းခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ဘ၀ေတြမွာ လူျဖစ္ခဲ့မယ္ဆို ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးမွ ကင္းေ၀းႏိုင္ပါေစ…………………………….လို ့။

ေနပူလြန္းတဲ့ ေန ့ရက္မ်ား

09:47 Posted by ေက်ာပိုးအိတ္

ကြ်န္မလဲ ကြ်န္မရဲ ့ဘေလာ့ေလးကို ပစ္ထားတာ ၾကာလွေရာေပါ့။ စာေရးအသားကလဲ မေကာင္း ၊ စာေရးရတာလဲ ပ်င္းေနေတာ့ အသစ္အသစ္ေတြ မတင္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေရးစရာေတြ ၊ ေတြးစရာေတြ ရွိေနၾကတဲ့ က်န္တဲ့အကိုေတြ ၊ အမေတြ ပို ့စ္အသစ္ တင္ႏိုင္တိုင္း ကြ်န္မ အရမ္းခ်ီးက်ဳးမိတယ္။

ကြ်န္မက ကြ်န္မအိမ္ကိုသာ ပစ္ထားတာ ၾကာေနျပီ။ က်န္တဲ့ အကုိေတြ ၊ အမေတြအိမ္ကိုေတာ့ အိမ္ေပါက္ေစ့ ေလွ်ာက္လည္တယ္ေလ။ ထမင္းဘူးနဲ ့ကို လိုက္လည္တာ။ လည္တာေမာလိုက္ စားလိုက္ေပါ့။ ဘယ္သူ ့အိမ္ကမွ မေကြ်းတာ။ ကိုယ့္စားရိတ္နဲ ့ကိုယ္ လာရေတာ့တာေပါ့ေနာ္။
း)

အခုေနာက္ပိုင္းလဲ ဘာေတြရႈပ္ေနမွန္း မသိေအာင္ အလုပ္ေတြမ်ားေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ အလုပ္ပိုေတြ လုပ္ေနတာလား ။ အပိုလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာလားလို ့။
း)

ဒီလိုနဲ ့တျဖည္းျဖည္း ရာသီဥတုကလဲ ပူလာတယ္။ (စာမေရးခ်င္တာနဲ ့ရာသီဥတုကို တရားခံစာရင္းထဲ ထည့္ေနတာ) ညညဆို အိပ္မရဘူး ( မနက္မွ တေရး အိမ္မက္ေတာင္ တစ္ညမွာ ၅ခုေလာက္မက္တာ) စားရ တာလဲ ရာသီဥတုပူေတာ့ စားမေကာင္းဘူး (မယံုမရွိနဲ ့ ၂ကီလို တတ္လာတယ္) စိတ္ေတြကလဲ ေႏြေလရူးနဲ ့ အတူ ဂေယာက္ဂယက္( ေႏြ မိုး ေဆာင္း ရာသီစံု)

အဲဒီလို အေျခအေနေတြေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္တာ ( တကယ္ေတာ့ ဆင္ေျခ ၊ ဆင္လက္ ၊ ဆင္နားရြက္ ၊ ဆင္ကလီစာ)
း)

မေန ့က လူနာတစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္အေျခေနဆိုးတာေၾကာင့္ ကြ်န္မ ေဆးရံုကို ေရာက္သြားတယ္။ မနက္ ၁၀း၀၀ နာရီေလာက္မွာ ဖုန္းက ၀င္လာတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္မ မသိတဲ့ နံပါတ္တစ္ခု။ ကြ်န္မက ေတာ္ရံု မသိတဲ့ ဖုန္းဆို မကိုင္ဘူး။ (မာနၾကီးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေၾကြးရွင္ေၾကာက္လို ့) ဒီဖုန္းက မကိုင္မျခင္းကို ေခၚေနတာေၾကာင့္ စိတ္မသက္မသာနဲ ့ကိုင္လိုက္တယ္ (အိုင္တင္ တစ္ပိသာနဲ ့ေပါ့)

ဟလို။
ဆရာမ…… လား။

ဟုတ္က။ဲ့
ဆရာမေရ ။ ဆရာမလူနာ ကိုေအာင္လြင္ဦးေလ အခု အေျခေန မေကာင္းဘူး။

အြန္.. ဘယ္လိုအေျခေနမေကာင္းတာလဲ။
အသက္မရႈေတာ့ဘူးဆရာမ။

အသက္မရႈေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ေသျပီလား ။ (အဲ့ဂလို ဂရုဏာရွိတာ)
မေသေတာ့ မေသေသးဘူး။
ဟုတ္ျပီ ခဏေစာင့္။ ကြ်န္မတို ့လာၾကည့္မယ္။

အဲဒီလို အူေၾကာင္ၾကား ဖုန္းတစ္ခုကို ကြ်န္မနားေထာင္ျပီးတာနဲ ့ ရံုးက ဆရာ၀န္ဆီဖုန္းဆက္ျပီး ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနတဲ့ ၾကားကေန ( ကယ္တင္ရွင္သေဘာေပါ့ေနာ္ ) လူနာဆီ ေျပးရေတာ့တာေပါ့။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက ထင္သေလာက္ေတာ့ မဆိုးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရင္ေတာ္ေတာ္ၾကပ္ေနတယ္။ အသက္ရႈခက္ေနတယ္။ လိုအပ္တဲ့ စမ္းသပ္မႈေတြ လုပ္ျပီး ေနာက္ဆံုး ေဆးရံုသာလွ်င္ ေကာင္းဆံုးဆိုျပီး ေဆးရံု တင္လိုက္တယ္။ (မေကာင္းေက်ာင္းပို ့
ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ တစ္ခုခုျဖစ္မွာေၾကာက္လို ့)

ေဆးရံုမွာ လိုအပ္တာေတြ လုပ္ေပးျပီးေတာ့ ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ေမာေနျပီ။ 7eleven က ေရတစ္ဗူး၀ယ္ျပီး ေသာက္ေနမိတယ္။ ေၾသာ္ ေရေတာင္ ေသာက္ရတာ အရသာရွိလိုက္တာေနာ္။ ေဆးရံုေရွ ့က ခံုတန္းေလးမွာ ေရေသာက္ျပီး နားေနတုန္း အသက္ၾကီးၾကီး လူၾကီးတစ္ေယာက္ ကြ်န္မဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ လာေနတယ္။ ဒါကလဲ သူသြားမယ့္ လမ္းနဲ ့ ကြ်န္မနားေနတဲ့ ခံုတမ္းက လမ္းတည့္ေနလို ့ေနမွာပါဆုိျပီး အမွတ္တမယ့္ဘဲေပါ့။

ေနာက္အဲဒီလူၾကီးကလဲ ကြ်န္မကို ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္တယ္။ ၾကည့္ေလ ဘယ္ေလာက္ၾကည့္မလဲ။ ေက်ာပိုးအိတ္
တို ့က ရင္ကိုမခုန္ေသး။ (အသက္မတူလို ့ေနမယ္) ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလူၾကီးက ကြ်န္မကို ဖုန္းရွိလားတဲ့။ ဖုန္းတစ္ခါေလာက္ ေပးဆက္ပါတဲ့။ ေၾသာ္ ျဖစ္ရေလ ဖုန္းဆက္ခ်င္လို ့ၾကည့္ေနတာကိုး။ (ေတာ္ေသးတယ္ စိတ္ထဲက မပစ္မွားမိတာ)

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မဖုန္းေပးဆက္လိုက္တယ္။ကြ်န္မက အထြန္ ့တတ္လိုက္ေသးတယ္။ ႏိုင္ငံျခားဖုန္း မေခၚနဲ ့ ေနာ္ဆိုေတာ့ ဖုန္းငွားဆက္တဲ့ အဲလူၾကီးကေျပာတယ္။ ငါဒီေလာက္ မမိုက္ပါဘူးတဲ့။ သူ ့အေျပာအရ ေျပာမိတဲ့ ကြ်န္မကဘဲ မိုက္သေယာင္ေယာင္။ ခက္တယ္ေနာ္။ ေခတ္လူငယ္ေတြမ်ား။ အဲေလ ေခတ္လူၾကီးေတြမ်ား။

ေနာက္ေတာ့ သူဖုန္းဆက္ျပီး ကြ်န္မကို ဖုန္းျပန္ေပးတယ္။ ဘယ္ေလာက္က်လဲတဲ့။ ကြ်န္မလဲ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားတယ္။ အဲဒီလူၾကီးက ဖုန္းဆက္တာဘယ္ေလာက္က်လဲ ။ က်သေလာက္ ငါျပန္ေပးမယ္တဲ့ေလ။ (ေအာင္မာ ေက်းဇူး အတင္မခံခ်င္ဘူးေပါ့ေလ။ ၾကည့္ေတာ့ ဆံပင္က တစ္ေခါင္းလံုးေဖြးေနျပီ ။ မာနက ထားခ်င္ေသး) မာနဆိုတာ သက္ၾကီးတာ ငယ္တာနဲ ့မဆိုင္ပါဘူးေနာ္။ အဟိ။ ပ်ားရည္နဲ ့ ၀မ္းျပန္ခ်သြားတာ။

ကြ်န္မက ရပါတယ္ အဘရယ္ ။ ေပးစရာမလိုပါဘူးဆိုေတာ့ ျပီးတာဘဲတဲ့။(မူေတာင္ မမူဘူး ခ်က္ခ်င္းတုန္ ့ ျပန္ခ်က္)

ကြ်န္မလဲ ေဆးရံုေရွ ့က ခံုတန္းေလးမွာဘဲ ေရဆက္ေသာက္ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္းထပ္လာျပန္ေရာ။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့လဲ ဖုန္းနံပါတ္က မသိျပန္ဘူး။ မထူးေတာ့ဘူးဆိုျပီး ကြ်န္မ ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္။

ဟလို။
သမင္ျဖဴလား။

ဘုရားေရ ။ သမင္ျဖဴမဟုတ္ဘူး ခရုသင္းပါ။
ဟာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ ့ … ဟဲ့ ငါပါ။

ဘယ္ကငါလဲ။
ေအာင္မေလး ပဲကတတ္ေနေသးတယ္။ ငါ့အသံေတာင္ နင္မမွိတ္မိဘူးလား။

ဘုရားေရ.. ကြ်န္မမွာ နင္နဲ ့ငါလို ့ ေျပာေနက်သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္။
နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ… ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ ့။
(ဘယ္သူမွန္း မသိဘဲ အဲဒီလို ၾသဘာေပးခံလိုက္ရတယ္)

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မလဲ စိတ္ရႈပ္လာတာလဲ

ဘယ္သူလဲ ကြ်န္မ မသိဘူး။
လို ့ ခပ္ဆပ္ဆပ္ ျပန္ေျပာလိုက္မွ

တစ္ဘက္ကလဲ အသံတစ္ခ်က္တိတ္သြားတယ္။

ခုေျပာေနတာ သမင္ျဖဴလား။
ကြ်န္မမွာ သမင္ျဖဴလဲ မရွိဘူး။ ခရုသင္းလဲ မရွိဘူးဆိုမွ တစ္ဘက္ကရယ္ပါေလေရာ။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ သမင္ျဖဴ မဟုတ္ဘူး ခေရျဖဴတဲ့ေလ။ မဟီေဒါတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတတ္ေနတဲ့ ခေရျဖဴတဲ့ေလ။

ေၾသာ္ ျဖစ္ရေလ။ ရာသီဥတုက ပူတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ နားၾကားလြဲတာေနမယ္ (အျပစ္မရွိတဲ့ ရာသီဥတုကို ဒုတိယ အၾကိမ္ တရားခံစာရင္းထဲ ဆြဲထည့္လိုက္တယ္။)

သူေျပာတဲ့နာမည္က ခေရျဖဴ။ ကြ်န္မၾကားတာ သမင္ျဖဴ။ နီးေတာ့ နီးစပ္တယ္ေနာ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္းမွားေနေၾကာင္း ေျပာျပီး ဖုန္းခ်လိုက္ရတယ္။
း)

ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
ေမာတယ္တယ္ေနာ္။ ၁၀၁ၾကိမ္ေျမာက္ သက္ပ်င္းခ်ျခင္းနဲ ့အတူ

ဒီေန ့ စားခဲ့တဲ့ မန္းေလးၾကာဇံခ်က္

18:51 Posted by ေက်ာပိုးအိတ္


                                                             ကြ်န္မစားတဲ့ ပန္းကန္

 အစာပလာလံုလင္စြာျဖင့္ ။ 


သံပုရာသီးက ေစ်းၾကီးတာေၾကာင့္ သံပုရည္ဘဲ ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္ ့ ၾကိဳက္ရင္ထည့္စားပါ။ငံျပာရည္ ။ ဒီငရုတ္သီးအရည္က ဘာလို ့ထားထားလဲ သိဘူးရယ္။

 ေရမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အအီေျပ အခ်ိဳရည္ေလး။    
 
အိုးၾကီးၾကီးဘဲ။ မေလာက္မွာ မပူနဲ ့။  
ရာသီဥတုက ေတာ္ေတာ္ေလးပူေနတာေၾကာင့္ တစ္ခုခု လုပ္စားရေအာင္ ဆိုတာနဲ ့ ဒီေန ့ရံုးမွာ အားလံုးရဲ ့ သေဘာ တူညီခ်က္အရ မန္းေလးၾကာဇံခ်က္ ခ်က္စားၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့။ အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ ဘယ္လိုခ်က္လဲ မေမးနဲ ့ေနာ္။ သိဘူး။ 
ရာသီဥတုကပူတယ္။ မန္းေလးၾကာဇံခ်က္ကလဲ ပူတယ္။ စားရတာ ေခြ်းေတြကို ရြဲလို ့။    
လက္စၾကီးတယ္ဘဲ ေျပာရမလား။ မေလာက္ငွမွာ အရမ္းေၾကာက္တာေၾကာင့္ အိုးၾကီးၾကီးနဲ ့ ၂လံုးေတာင္း ခ်က္ထားတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ ကုန္သြားတာဘဲေလ။