ေက်ာပိုးအိတ္

ႏႈတ္ဆက္တာျခင္း တူေပမယ့္
အနည္းဆံုးေတာ့ ဆံုစည္းဖို႕အတြက္လား …
ခြဲခြာဖို႕အတြက္လား ….
ဆိုတာကိုေတာ့ သိသင့္တာေပါ့….

ကြန္ပ်ဴတာကိုပိတ္… လက္ဆြဲအိတ္ထဲထည့္…အထုပ္အပိုးေတြကို သယ္ပိုး.. ေျဖးေျဖးျခင္းပိတ္သြားမဲ့ ဓါတ္ေလွေခါးၾကားကေန ငါ့အခန္းေလးကို ေျဖးေျဖးျခင္း ခိုး ၾကည့္… 5ႏွစ္တာ ေႏြးေထြးမွဳေတြနဲ႕… ငါ့အရိပ္ တစိတ္တေလမ်ား က်န္ခဲ့ေလဦးမလား…

ကားေပၚကိုတက္… ျပဳတင္းေပါက္က ၾကည့္ေတာ့..။လမ္းမ တစ္ ေလွ်ာက္ ေရာ္ရြက္ေတြက ဟိုနား.. ဒီနား.. ခပ္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတာ ေရႊအိုေရာင္…

ေဆးရံုႀကီးေရွ႕က ျဖတ္ေမာင္းေတာ့..ထိုင္းဘုရင္ ဘူမိေဘာက ငါ့ကိုၾကည့္ေနမလား .. ၾကည္ႏူးတာလား.. ေၾကကြဲတာလား .. အားေပးတာလား… တားေနေလေရာ့ သလား…

အိမ္ျပန္ရမတဲ့လား…  ေပ်ာ္စရာႀကီးဆိုပါလား… ေမွ်ာ္ေနၾကသတဲ့လား.. ရင္ခုန္ရမတဲ့လား… ေၾသာ္…အိမ္ကိုျပန္ရမတဲ့လား…

ကြ်န္မ ၂၈ . ၁ . ၂၀၁၁ မွာ ျမန္မာျပည္ အျပီး ျပန္ပါျပီရွင္ .. ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ပို ့စ္ေတြ ထပ္တင္ျဖစ္ပ့ါမလား ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ မေသခ်ာပါဘူး .. ဒီမွာေနခဲ့တုန္းက အိမ္မွာ အင္တာနက္ တတ္ထားတာေတာင္ ပို ့စ္ေတြ ပံုမွန္မေရးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မက ဌာေနမွာေရာ ပံုမွန္ေရးႏိုင္ပ့ါမလားလို ့ ကြ်န္မေတြးေနမိပါတယ္ ...

ဘာဘဲေျပာေျပာပါေလ .. ကြ်န္မေရးခဲ့သမွ်ေတြကို (စာေရး မေကာင္းမွန္း သိေပမယ့္) တကူးတကန္ ့ လာေရာက္ ေ၀ဖန္ေပးၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ အကို .. အမ .. ေမာင္ေလး .. ညီမေလးေတြကိုေတာ့ ကြ်န္မ အျမဲ အမွတ္ရေနမွာပါ ..

ခုေတာ့ အျပီးျပန္ျဖစ္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းေနပါတယ္ .. လုပ္အားေပးေလးမ်ား လာၾကမယ္ဆို ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းသာမိမွာ ..

အခုေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ ....  း(

သီတင္းကၽြတ္ၿပီ
မီးပံုးပ်ံလႊတ္ရေအာင္
မီးဇာကိုေရနံဆြတ္ပါ
မႈိုင္း၀မွလႊတ္ပါ။

သီတင္းကြ်တ္ျပီတဲ့။ မိုးေလကင္းလြတ္ျပီလို ့ထင္ရေပမယ့္ ခုထိမလြတ္ေသးပါဘူး။ မုန္တိုင္းေတြကလဲ ေပၚေကာင္းတုန္းပါဘဲ။ မိုးကလဲရြာေကာင္းတုန္း။ ရာသီဥတု ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ေနပါေစ .. ၀ါအကြ်တ္ကို အားၾကိဳးမာန္တတ္ လက္ခ်ိဳးျပီး ေရတြက္ေစာင့္ ေနသူမ်ားအတြက္ေတာ့ မဂၤလာရွိတဲ့အခါသမယပါဘဲ။ 

ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ သီတင္းကြ်တ္တာလဲ ကြ်န္မနဲ ့မဆိုင္သလို။ း( ။ လာလိုက္တဲ့မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ။ ေဆာင္ေဆာင္ႏိုင္လြန္း တယ္။ (တကယ္ေတာ့ မနာလိုျပီး အားက်တဲ့ေလသံနဲ ့) 

ဖိတ္တဲ့လူကလဲ ၾကိဳးနဲ ့တစ္ခါထဲခ်ည္သြားတယ္။ တို ့မဂၤလာေဆာင္မလာ ရင္ နင့္မဂၤလာေဆာင္လဲမလာဘူးတဲ့။ ေဟာ သြားျပန္ေတာ့လဲ အေႏွာင့္အသြားက မလြတ္ခ်င္။ ဘယ္ေတာ့လဲ။ ငွက္ေပ်ာပင္စိုက္ထားျပီလား။ဘာညာနဲ ့။ ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

ေတြ ့တဲ့သူတိုင္းကလဲ ဘယ္ေတာ့လဲ။သူမ်ားေတြကြ်တ္ကုန္ျပီေနာ္။အားမက်ဘူးလား။ေရႊလက္ဘယ္ေတာ့ တြဲမလဲတဲ့။ စိတ္ရွိလက္ရွိသာ ေအာ္လိုက္ရရင္ေတာ့။ 

ေဟာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ကေလးေလးေတြ ေတြ ့လို ့ ခ်ီလိုက္မိရင္လဲ ကိုယ္တိုင္ေမြးပါလားတဲ့။ ဘာလုပ္လုပ္ အေႏွာင့္အသြားကမလြတ္ခ်င္ဘူး။

၀ါကြ်တ္ျပီေနာ္။စားရေတာ့မွာလားတဲ့။ ၀ါမကြ်တ္လဲေကြ်းေနတာကို။၀ါက သူ ့ဘာသာကြ်တ္တာ။ႏွစ္တိုင္းလဲ ကြ်တ္ေနတာဘဲ။ ခုေတာ့ ဟြန္ ့။ သူမ်ားမစြံတာ လူသိလိုက္တာ။

ျပီးေတာ့ လာလိုက္တဲ့ ဘံုကထိန္။ ေဟာတစ္ေစာင္ ေဟာတစ္ေစာင္နဲ ့။ လာသမွ်အလွဴခံကိုလဲ ႏွေျမာတြန္ ့ တို ျခင္းမရွိ။ လွဴခဲ့တာဘဲ။ အလွဴခံျဖတ္ပိုင္းမွာ နာမည္ေရးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တိုင္ကပတ္ျပန္ေရာ။ ကြ်န္မနာမည္ ဘဲပါျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္နာမည္မပါလို ့ တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ အေျပာဆိုလြတ္ေအာင္ ေဖေဖနဲ ့ေမေမနာမည္ ထည့္ေတာ့မွ နည္းနည္း အေနအစားေခ်ာင္ေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္တာ။ ကြ်န္မအရမ္းေၾကာက္ပါတယ္။လန္ ့လဲအရမ္းလန္ ့ပါတယ္။ တစ္ညေနမွာ ေအးေအးလူလူ ရံုးကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း ေဗ်ာက္အိုးသံအနီးကပ္ၾကားလို ့ လန္ ့ျပီးေအာ္မိေတာ့ အပ်ိဳၾကီးေတြမ်ား ဒီအသံေလးေလာက္ကို ေၾကာက္တယ္ေပါ့ေလ။ ဒါဆို အေၾကာက္ေျပ ေယာက်ာၤးျမန္ျမန္ယူတဲ့။ ဘယ္လိုဘဲစဥ္းစားစဥ္းစား ဘာမွလဲမဆိုင္ဘူး။

စိတ္ေလတယ္ေနာ္။စိတ္ေလတယ္။
(ေရးျပီးသား ပို ့စ္အေဟာင္းေလးပါ) မဖတ္ရေသးရင္ေတာ့ အသစ္ေပါ့ကြယ္ .. ဟီးးးးးး

စာေရးဘို ့ရာ ေတာ္ေတာ္ေလး ပ်င္းေနတယ္ .. (တဂယ္ၾကီးက ပ်င္းတယ္ဆိုတာထက္ တစ္ေယာက္ေသာသူကို အၾကီးၾကီး သတိရျပီး လြမ္းေနလို ့ မေရးျဖစ္တာ။) ဘေလာ့ေလးလဲ ျပစ္ထားတာ စိတ္ဆိုးေနေရာ့မယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခုနည္းနည္း ေကာ္ပီဆြဲလိုက္တယ္ .. ;P

ငါအိုသြားေသာအခါ ဆိုတဲ့ စာသားေလးကို ခ်စ္ဆံုးၾကီးအတြက္ ျပင္ျပီး ျပန္ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ အမွားပါခဲ့ေသာ္ သည္းခံေပးပါရွင့္ .. ;D

ငါခ်စ္မိသြားတဲ့အခါ ငါဟာအရင္ကငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါ။စိတ္ရွည္ရွည္ထားဆက္ဆံေပးပါ။တုန္ေနတဲ့လက္ေတြ
နဲ ့ထမင္းဟင္းေတြအကၤ် ီေပၚဖိတ္စင္သြားတဲ့အခါ အကၤ် ီ၊လံုခ်ည္ ဖိုသီဖတ္သီျဖစ္ေနတဲ့အခါ ငါ့ကိုမရြံပါနဲ ့.. ငါဟာ ငါ့ကိုယ္ ငါေတာင္ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ဘဲ.. နင့္အတြက္ကိုသာ ေတြးေနမိလို ့ပါ ။

အပ္ေၾကာင္းထပ္မကေျပာဘူးတဲ့စကားေတြျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ပဲ ေက်းဇူးျပဳျပီးနားေထာင္ေပးပါ။ နင္ပ်င္းေနမွာစိုးလို ့ ငါစကားေတြ ၾကံဖန္ေျပာေပးျပီး နင့္ကို အေဖာ္လုပ္ေပးေနလို ့ပါ ။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္တဲ့အခါ ျမန္ျမန္ေရခ်ိဳးဘို ့ ငါေအာ္ခဲ့တာ နင္စိတ္မဆိုးပါနဲ ့ ။ ေရခ်ိဳးၾကာျပီး နင္ေနမေကာင္းျဖစ္မွာ စိုးရိမ္လြန္းလို ့ ေအာ္မိတာပါ။

ေခတ္သစ္နည္းပညာသစ္ေတြကိုမသိနားမလည္ခဲ့ရင္မေလွာင္ပါနဲ ့။ ငါဟာနင့္ကိုဘဲ ဂရုစိုက္ဘို ့ေတြးေနမိလို ့ က်န္တာေတြ ငါမသိခဲ့တာပါ။

စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ႏြမ္းလွ်ၿပီးလမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့လက္တစ္စံုနဲ ့ငါ့ကိုကူတြဲေပးပါ။နင့္ရဲ ့အၾကင္နာနဲ ့ေဖးကူလာမယ့္ လက္အစံုကို ငါေမွ်ာ္လင့္ေနလို ့ပါ။

ငါေနမေကာင္းလို ့ ေဆးေသာက္ဘို ့ျငင္းတိုင္း နင္နားလည္ေပးပါ ။ နင့္ရဲ ့အၾကင္နာနဲ ့ တိုက္လာမယ့္ ေဆးေတြကို ငါတိတ္တိတ္ေလး ေမွ်ာ္လင့္ေနလို ့ပါ။

နင္တစ္ေယာက္ထဲ အားငယ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေက်းဇူးျပဳျပီး ငါ့ကိုေခၚလိုက္ပါ ။ ငါေရာက္ရာအရပ္ကေန ေျပးလာမွာမို ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မက်ေစဘဲ နင့္အတြက္ ျဖစ္ေစရမွာပါ။

ငါနင့္ကို တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ေကာက္တယ္ဆိုတာကလဲ နင္ဟာငါ့အျပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိသြားမွာစိုးလို ့ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုထဲနဲ ငါကေလးဆန္မိတာပါ။


တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့အိုစာသြားတဲ့ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး၀မ္းမနည္းပါနဲ ့နားလည္ေပးပါ။အားေပးပါ။အရင္တုန္းကလူ ့ဘ၀ တက္လမ္းအတြက္ငါလမ္းညႊန္ခဲ့သလိုအခုခ်ိန္မွာငါ့ဘ၀ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ ေတြနဲ ့ေအးျမမႈ ေတြကိုငါျပံဳးျပံဳးေလးခံယူမွာပါ။အဲ့ဒီအျပံဳးေတြထဲမွာမဆံုးတဲ့ငါ့ေမတၱာေတြေတြ ့ရမွာပါ။


အသက္ႀကီးလာလို႔ စကားေျပာရာမွာ..ေရွ႔ေနာက္မညီဘဲ အေၾကာင္းအရာေတြကို..ငါေမ့သြားတဲ့အခါ..အခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစား ခြင့္ေပးပါ။စကားအေၾကာင္းအရာေတြက ငါ့အတြက္အေရးမၾကီးဘူး။ေဘးကေနငါေျပာသမွ်ေတြကို နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။

အခ်ိဳ ့စာသားေတြက ငါအိုသြားေသာအခါထဲမွ တိုက္ရိုက္ယူထားပါတယ္ .. မူရင္းအရသာ ပ်က္သြားခဲ့ရင္ ကြ်န္မကဘဲ မူရင္းေရးသားသူကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ..

မွတ္မွတ္ရရ အဲဒိေန ့က သၾကၤန္အတတ္ေန ့။ ကြ်န္မေဖေဖ တာ၀န္က်ေနတဲ့ နယ္ျမိဳ ့ေလးမွာေတာ့ သၾကၤန္ကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ က်င္းပတယ္။ ဥပမာ သၾကၤန္မက်ခင္မွာ ကေလးသၾကၤန္ဆိုျပီး ( ကေလးနည္းနည္း လူၾကီးမ်ားမ်ား) ၃ရက္ၾကိဳပါတယ္။ သၾကၤန္ျပီးေတာ့လဲ ေတာသၾကၤန္ဆိုျပီး ေနာက္ထပ္ ၃ရက္ဆက္ပါတယ္။
ဒါေတာင္ေရတြင္းထဲကေရကိုခပ္ျပီးပက္ရလို ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့
;(

ေဖနဲ ့ေမကေတာ့ တာ၀န္အရ မ႑ပ္ကို ေန ့တုိင္းသြားရတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ အိမ္မွာႏွပ္ရင္းအိမ္ေစာင့္ ေနခဲ့တယ္။

အတတ္ေန ့ေရာက္ေတာ့ တိုင္းမင္းၾကီးကေျပာတယ္။ ဘယ္လိုလဲ ရဲမႈး သမီးအငယ္ဆံုးေလးကို အိမ္ထဲမွာဘဲ ဖြက္ထားရလား။ ေခၚထုတ္ေလတဲ့ ။ ေနာက္ေတာ့ ေဖက ကြ်န္မဆီ ဖုန္းေခၚျပီး မီးေလးေရ တိုင္းမင္းၾကီးက လာရမယ္ေျပာတယ္။ ခု အိမ္ကို ကားျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ မီးေလး မ႑ပ္လိုက္ခဲ့ရမယ္လို ့ေျပာလာပါတယ္။

ေၾသာ္ ကြ်န္မအိမ္မွာ ေအးေဆးေနတာ မၾကည့္ရက္ဘူးထင္ပါ့။ ေနာက္ေတာ့ လာၾကိဳတဲ့ ကားနဲ ့ကြ်န္မလဲ ကိုးလို ့
ကန္ ့လန္ နဲ ့ပါလာတယ္။ အတတ္ေန ့့ ဆုိေတာ့ မ႑ပ္ပိတ္ပြဲလဲရွိေနေသး ေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္မွျပီးမွာ။

တစ္မနက္လံုးေရစိုေနတာေၾကာင့္ ညေနေအးမွာ ကြ်န္မက အရမ္းခ်မ္းေနျပီ။ ေမ ့ကို တိုးတိုးေလး အနားကပ္ျပီး ေမျပန္လို ့ မရဘူးလား။ အရမ္းခ်မ္းေနျပီဆိုေတာ့ ေမကျပန္ေလ အိမ္ေရာက္ရင္ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနဆိုျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို အိမ္ျပန္ခိုင္းပါတယ္။

ကြ်န္မလဲအိမ္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ေဖးမီးဖိုေဆာင္ဘက္၀င္ျပီး မီးေသြးယူ ေရေႏြးတည္မယ္ေပါ့။ မီးေသြးအိတ္ ေပၚကို လက္တင္လိုက္ေတာ့ ေအးစက္စက္ၾကီး။ ဘာၾကီးလဲမသိဘူးဆိုျပီး စဥ္းစားလိုက္ရတာ။ ေၾကာင္ေခ်းလား။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘာၾကီးလဲမသိဘူးဆိုျပီး အဲဒိ ေအးစက္စက္ၾကီးကို ညွစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အား………………… ေျမြ ေျမြ။ ကြ်န္မကိုေခါင္းေထာင္ၾကည့္ေနတယ္။ ဘာရမလဲ သိတယ္ဟုတ္ ေနာက္က်တဲ့ ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္ဘဲ ေျပးလိုက္တာ တန္းေနေရာ။

ကြ်န္မတို ့ေနတဲ့ အိမ္နဲ ့ လူပ်ိဳဘားတိုက္က နည္းနည္းေလးေ၀းတယ္။ လူပ်ိဳဘားတိုက္ကိုသြားျပီး ဘယ္သူရွိလဲ ဘယ္သူရွိလဲ အိမ္ထဲမွာ ေျမြေျမြဆိုေတာ့ ကိုလူပ်ိဳတစ္သိုက္ တုတ္ဆြဲ ဓါးဆြဲနဲ ့ေျပးလာၾကပါေရာ။ ေနာက္ သူတို ့ သတ္လိုက္ၾကတယ္။

ညေရာက္ေတာ့ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ ့ ညေနက သတ္လိုက္တဲ့ ေျမြကိုျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ေျမြက ငါ့ကို ေက်နပ္ပါ့ မလား။ ငါ့ေၾကာင့္ သူေသတာဆိုျပီး သရဲလာ ေျခာက္ရင္ေသျပီ လို ့ေတြးမိျပီး ေဖနဲ ့ေမၾကားထဲမွာ အဲဒိညက ၀င္အိပ္လိုက္တယ္။ အဲ့ဂေလာက္သတၱိရွိတာ။

၂လေလာက္ၾကာေတာ့ ကြ်န္မ ေရခ်ိဳးမယ္ဆိုျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ သီခ်င္းေလး တေအးေအး
နဲ ့ အိမ္ေနာက္ေဖး ျခံထဲမွာ သီးေနတဲ့ ငွက္ေပ်ာခိုင္ကိုေငးျပီး တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဘုတ္တဲ ့။ ပုခံုးေပၚ ဘာလဲမသိဘူး ျပဳတ္က်လာတယ္။

ကြ်န္မက ဘာျပဳတ္က်တာလဲမသိဘူးဆိုျပီး ငံု ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေျမြျဖစ္ေနေရာ။ ဆိုေနတဲ့ သီခ်င္းေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ အာေခါင္ျခစ္ျပီး ေအာ္လိုက္တယ္။ ေမကေျပးလာျပီး မေၾကာက္နဲ ့မေၾကာက္နဲ ့ ဆိုျပီး ေမတၱာပို ့တယ္။

ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုတ္ထဲက ခႏၶာသုတ္ရြတ္ေတာ့ အေမာင္ေျမြက ေလွ်ာကနဲ ထြက္သြားတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကြ်န္မလဲ စိတ္ေအးရေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခါက ကြ်န္မအိပ္ခါနီးပါ။ အိပ္ကာနီး စာဖတ္တတ္တဲ့အက်င့္က ရွိေနေတာ့ စာဖတ္လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္သြားတယ္။ ေမကေစာေစာအိပ္ေနာ္လို ့လာလာေျပာတာ ၁၀ၾကိမ္ထက္မနည္းေတာ့ဘူး။ မ်က္လံုးေညာင္းလာျပီး နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၂း၀၀ ေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္။ တစ္အိမ္လံုးအိပ္ကုန္ျပီ။ ကြ်န္မလဲ ျခင္ေထာင္ကို ထျပီးခ်ရမွာ ပ်င္းေလေတာ့ အိပ္ရင္းနဲ ့ဘဲ မိန္းကေလးပီသစြာ ေအာက္ကေန ျခင္ေထာင္အမိုးကို ကန္ခ်လိုက္တယ္ း)။

ၾကားလိုက္ရတာက ဘုတ္တဲ့။ လာျပန္ျပီ ဒီဘုတ္ဆိုတဲ့အသံ။ ေသခ်ာတယ္ ဒါေျမြျပဳတ္က်တဲ့ အသံဘဲ။ ေမတို ့ ကိုလဲ မႏိႈးေတာ့ဘဲ မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ျပီး ေမရြတ္သလို ေမတၱာပို ့ လိုက္တယ္။ ရြတ္ေနတုန္း ကုတင္ေအာက္ ခိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္မာ ေျမြကလဲကြ်န္မကို ၾကည့္ေနတယ္။ ဘုရားဘုရား ငါေမတၱာ ပို ့ တာမစြမ္းလို ့လား။ ခုထိမသြားေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုးေမတၱာပို ့တာကို ေျမြကဘဲ နားမလည္တာလား ။ ဘာလားေတာ့ မသိေတာ့ဘူး။ မသြားဘူးရွင္။ ေပေတျပီးကြ်န္မ ကုတင္ေအာက္မွာ ေခြေနတယ္။

အင္း …… ငါေကာင္းေကာင္းေျပာေနတယ္ေနာ္ ။ ေခါင္းမာေနတယ္ဟုတ္လား ။ ဒီေတာ့လဲ ရတယ္ ရတယ္ နင္ကငါေမတၱာပို ့တာ မရဘူးဟုတ္လား။ ေအးေတြ ့မယ္။ နင့္ကိုငါခ်က္စားမယ္။ ပါးပါးလွီးမယ္။ တုတ္ထိုးလို အခ်ဥ္ေရ စပ္စပ္နဲ ့စားျပစ္မယ္။ ဘာမွတ္လဲ။ ဘာညာဆိုျပီး ရြတ္လိုက္တယ္။

အဟား………………. ကြ်န္မရြတ္လိုက္တာကို ေျမြကနားလည္သြားလားမသိဘူး။ ေလွ်ာကနဲ ့ျပန္ထြက္သြားတယ္။
ကြ်န္မလဲ ဒီေတာ့မွ စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္ရေတာ့တာ မနက္ ၉း၀၀ နာရီထိုး ေမလာႏိႈးမွ ႏိုးေတာ့တယ္…….

ပင္လယ္လိႈင္းေတြက ကြ်န္မရဲ ့ ေျခဖ၀ါးမွာ လာနားလိုက္ ျပန္ထြက္သြားလိုက္နဲ ့ အလုပ္ရႈပ္ေနသလို သန္ ့ရွင္း လတ္ဆပ္ေသာ ေလႏုေအးေလးေတြကလဲ ရွည္လွ်ားလွတဲ့ ကြ်န္မရဲ ့ ဆံႏြယ္ေတြကို ျမဴးတူးတိုးေခြ ့လို ့။

ကြ်န္မရပ္ေနတာကေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းစပ္တစ္ခုမွာေပါ့။ ဟိုး……………… အဆံုးအစ မရွိတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးနဲ ့ ပတ္ပတ္လည္ ကာရံထားတဲ့ ျပာလြင္တဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြကို ေငးေကာင္းေကာင္းနဲ ့ ေငးေနမိပါတယ္။

ကြ်န္မေငးေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ ကြ်န္မရဲ ့ေနာက္ေက်ာကို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ ့ ၀င္တိုက္လိုက္မွ ကြ်န္မသတိျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။မထင္မွတ္ဘဲ ၀င္တိုက္ခံလိုက္ရလို ့ အရွိန္မထိန္းႏိုင္ဘဲ သဲေသာင္ျပင္ေပၚ ကြ်န္မဖင္ထိုင္ရက္ ျပဳတ္က်သြားတယ္။

စိတ္ထဲမွာ အရမ္းလဲရွက္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဒါသလဲ အရမ္းထြက္သြားတယ္။ ၾကည့္စမ္း ဘယ္ေလာက္ရမ္းကားမႈလဲ။ ေအးေအးေဆးေဆး ဘယ္သူ ့ကိုမွ မေႏွာင့္ယွက္ဘဲ ေနေနတာေတာင္ မလြတ္ဘူး။

“ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဘယ္မ်ားနာသြားေသးလဲ။”
“ရတယ္ရတယ္ ။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။”
“ကြ်န္ေတာ္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ကမ္းေျခကိုဘယ္သူအရင္ေရာက္မလဲလို ့အေျပးျပိဳင္ခဲ့တာ ။ မထင္မွတ္ဘဲ အရွိန္ထိန္းမရလို ့”

ကြ်န္မလဲထူပူေနတာနဲ ့ ဘာေတြေျပာခဲ့မိမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ကမ္းေျခမွာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီလဲ ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းမသိေတာ့ပါ။

ေနာက္မွသိရတာ သူကကြ်န္မတို ့ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္လာတဲ့အုပ္စုထဲကဘဲတဲ့။ ဒီေလာက္ပတ္၀န္းက်င္ကို စိတ္၀င္ စားတဲ့ကြ်န္မအျဖစ္ ။

သူငယ္ခ်င္းေတြမိတ္ဆက္ေပးအရ သူဟာဒီျမိဳ ့ေလးရဲ ့တင္းနစ္ လက္ေရြးစင္တဲ့။ျဖဴစင္တဲ့ အသားအရည္ ၊ ေဖာ္ေရြတဲ့အျပံဳးမ်ား ၊ ႏူးညံ့တဲ့ မ်က္၀န္းမ်ား ၊ ေခ်ာေမာတဲ့ သူ ့ရုပ္သြင္ေတြၾကားမွာ ကြ်န္မအသက္ရႈဘို ့ ေတာင္ ေမ့ေနတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ကမ္းေျခေန ့ေလးကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ ့ေနာက္ေန ့ေတြမွာ ကြ်န္မအလုပ္တစ္ခုပိုလာပါတယ္။ ညေနတိုင္း ေဖေဖ့ရံုးကိုသြားလည္ဘို ့ပါ။ သူတင္းနစ္ ရိုက္တာ ေဖေဖရံုးခန္းနဲ ့ဆို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ညေနဆို ေယာင္ေပေပနဲ ့ ကြ်န္မ ေရာက္ေရာက ္ သြားတယ္။

သူကလဲ ကြ်န္မလာတတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ကြ်န္မလာျပီဆိုတာနဲ ့သူ ့ ကစားကြက္ေတြ က ပိုျပီးအသက္၀င္လာတယ္။ သူ ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့လဲ ကြ်န္မကိုမိတ္ဆက္ေပးတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ရက္ကိုလစား ၊ လကိုႏွစ္စားနဲ ့ သူနဲ ့ကြ်န္မရဲ ့ခင္မင္မႈဟာ အရမ္းကိုခိုင္ျမဲေနခဲ့တယ္။ သူ မပါဘဲ ကြ်န္မ ဘယ္မွမသြားတတ္ေတာ့သလို သူကလဲဘယ္သြားသြား ကြ်န္မ မပါဘဲ မသြားတတ္ မလာတတ္ျဖစ္ေနတယ္။

မနက္ေစာေစာ ေအးလြန္းလွတဲ့ ေဆာင္းရနံ ့နဲ ့ က်န္းမာေရးလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အတူတူ အားကစားလုပ္ခဲ့ တာ ေတြ။ ေန ့လည္ဘက္ ပူေႏြးလွတဲ့ေႏြရာသီမွာ အုန္းရည္ဆိုင္တူတူ ထိုင္ခဲ့တာေတြ။မိုးရာသီ ကမ္းနားလမ္းက ပင္လယ္စာဆိုင္မွာ ေက်ာက္ပုဇြန္မီးကင္တူတူစားခဲ့တာေတြ။

ဘယ္ေတာ့မွေမ့မရတဲ့ သာယာေသာ အမွတ္တရေန ့ေလးေတြပါ။

က်ည္းေျမာင္းလွတဲ့ ဒီျမိဳ ့ေလးမွာ သူတို ့က ျမိဳ ့ရဲ ့မ်က္ႏွာဖုံုး စာရင္းထဲမွာ ထိပ္ဆံုးမွ ေနရာယူထားသလို ကြ်န္မကလဲ အရာရွိၾကီးသမီးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ျမိဳ ့ကလူေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားေနခဲ့ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ အမ်ားထင္သလို မဟုတ္ဘဲ သူနဲ ့ကြ်န္မ ခုထိ ျဖဴစင္ေနဆဲပါ။

တစ္ေန ့သူကြ်န္မဆီ ဖုန္းဆက္လာတယ္။ အေရးတၾကီးေတြ ့ခ်င္တယ္။ ညေနက်ရင္ ေလဆိပ္လမ္းက ေစာင့္ေနပါတဲ့။ ကြ်န္မကလဲ ေျပာစရာရွိတာနဲ ့အေတာ္ဘဲ။ ေတြ ့မယ္ေလလို ့ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ ့ ညေနေစာင္းတာနဲ ့ ကြ်န္မေလဆိပ္လမ္းကို လာခဲ့ေတာ့ သူကအရင္ေရာက္ေနတယ္ေလ။

“လမင္း ေျပာစရာရွိတာဘာလဲ။”
“အင္းေျပာမယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္လြင္အရင္ေျပာ။”

လမင္းအရင္ေျပာ သက္လြင္အရင္ေျပာနဲ ့ေတာ္ေတာ္နဲ ့လိုရင္းကိုမေရာက္ေတာ့ဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း အရာရာမွာ အေလွ်ာ့ေပးတတ္တဲ့ (အထူးသျဖင့္ ကြ်န္မေပၚမွာ) သူကဘဲစတင္ျပီး အေလွ်ာ့ေပးခဲ့ပါတယ္။

“ဒီစကားေလးကိုေသခ်ာနားေထာင္ေပးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ လမင္းကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ခ်စ္ခဲ့တာခုမွမဟုတ္ပါဘူး။ လမင္း ဒီျမိဳ ့ကို စေရာက္တဲ့ေန ့ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ ခင္မင္ခြင့္ရခ်င္ေနခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ လမင္းနဲ ့ေတြ ့ရေအာင္ ကမ္းေျခ ေပ်ာ္ပြဲစားေလးကို ကြ်န္ေတာ္စီမံခဲ့တာ။ ”

“အဲဒိကမ္းေျခမွာလဲ လမင္းသတိထားမိေလာက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ တမင္သက္သက္ ၀င္တိုက္ခဲ့တာ။ လမင္းကို အရမ္းခ်စ္တယ္ဗ်ာလို ့ ဆိုတဲ့ ဒီစကားကိုေျပာခ်င္ခဲ့တာ ၾကာလွျပီ။ ဒါေပမယ့္မေျပာရဲဘူး။ လမင္းနဲ ့ ခင္မင္ခြင့္ေလး ေပ်ာက္သြားမွာဆိုးလို ့။ ခုေတာ့ ဘယ္လိုမွမေနႏိုင္ေတာ့လို ့ ကြ်န္ေတာ္ဖြင့္ေျပာတာ။ လမင္းကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးလား။ ေက်းဇူးျပဳျပီး တစ္ခုခု ျပန္ေျပာေပးပါဗ်ာ။”

“ဒီစကားကို ဟိုးတုန္းကသာ ေျပာခဲ့မယ္ဆို အရမ္းေပ်ာ္ဘို ့ေကာင္းမွာဘဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ကိုသက္လြင္ တကယ့္ကို ေနာက္က်သြားပါျပီရွင္။ ကြ်န္မတို ့မနက္ျဖန္ဆို အျခားေနရာကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္။ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းကို။ ေျပာင္းမိန္ ့က်တာ ၾကာပါျပီ။ ေဖေဖ အလုပ္မ်ားေနတာနဲ ့ခ်က္ျခင္းမေျပာင္းျဖစ္တာ။ ခုေတာ့ ကြ်န္မ ကိုသက္လြင္ကို လာႏႈတ္ဆက္တာ။ ကြ်န္မေလ ကြ်န္မ………………”

ေနာက္ေန ့မနက္ ၁၀နာရီမွာ ကြ်န္မတို ့မိသားစု အဲဒိခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေတာင္တန္းေတြေပါမ်ားလွတဲ့ ေရတံခြန္ေတြေပါမ်ား လွတဲ့ ျမိဳ ့ေလး ကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းထဲေရာက္ေတာ့လဲ ေဖေဖကိုလာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ၾကတဲ့ အရာရွိၾကီးငယ္ေတြ ၾကားထဲမွာ ထိုင္ေနရင္း ဒီျမိဳ ့ေလးရယ္ အထူးသျဖင့္ ကိုသက္လြင္ရယ္ အဲဒါေတြကို စိတ္ထဲကေန ႏႈတ္ဆက္ေနမိတယ္။

ေလယာဥ္ဆီသြားဘို ့ အျပင္ကိုေရာက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ ကြ်န္မရဲ ့စိတ္ထဲမွာ ထင့္ကနဲျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ ေနာက္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့

အိုး………………..ဘုရားေရ ကိုသက္လြင္ ။ကြ်န္မက မလာေတာ့ဘူးထင္ေနတာ။ ကြ်န္မေျခစံုရပ္ျပီး သူ ့ကို ေငးၾကည့္မိေနတယ္။ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ဆံုေတြ ့မွာလဲ။ သူကလဲ ကြ်န္မကို မ်က္ေတာင္ မခတ္တမ္း ၾကည့္ေနပါတယ္။ ကြ်န္မသူ ့မ်က္၀န္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ ့မ်က္၀န္းေတြက မ်က္ရည္ေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ ့ ။ စိုလက္ေနပါတယ္။

ကြ်န္မ ကိုသက္လြင္ကို ေငးေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲ မသိဘူး။ ေလယာဥ္မယ္ေလးမွ လာေရာက္ေခၚယူတာေၾကာင့္ ကြ်န္မေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ ၾကည့္ျပီးလက္ျပႏႈတ္ဆက္ကာ ေလယာဥ္ဆီကို ေျပးလာခဲ့မိတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မ ကိုသက္လြင္ရွိမယ့္ ေနရာကို မွန္းျပီးၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကိုသက္လြင္က ကြ်န္မကို မျမင္ရေပမယ့္ ျမင္ရသူ အလား ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ျငိမ္ျပီး ၾကည့္ေနတယ္။ ေမကဘာမွမေျပာဘဲ ကြ်န္မေခါင္းကို လက္နဲ ့ ပုတ္ေပးတယ္။ ကြ်န္မတို ့စီးမယ့္ေလယာဥ္ၾကီး စတင္ထြက္ခြာေနေပမယ့္ ကိုသက္လြင္ကေတာ့ ေနရာကေန မေရႊ ့ဘဲ ကြ်န္မတုိ ့ေလယာဥ္ၾကီးကို ၾကည့္ေနတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ေလယာဥ္ၾကီးက ဟိုးေကာင္းကင္ျဖဴျဖဴၾကီးဆီကို အရွိန္နဲ ့ထိုးတတ္သြားျပီ။ ကြ်န္မခ်စ္တဲ့ဒီျမိဳ ့ေလးနဲ ့ ကိုသက္လြင္ကလဲ ဟိုးအေ၀းမွာ မႈန္ျပျပ။

ပူျပင္းလွတဲ့ ေႏြရက္တစ္ရက္မွာ ကြ်န္မ နယ္ေျပာင္းဘို ့ အမိန္ ့က်လာပါတယ္။ ကြ်န္မဒီအလုပ္ကို လုပ္လာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ၅ႏွစ ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ၅ႏွစ္ဆိုတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ၾကီးၾကီးမားမား အမွားယြင္းလံုး၀မရွိေအာင္ အျမဲဂရုစိုက္ခဲ့တယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ အဆင့္အရတိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္တာကေတာ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးျဖစ္ျပီး ျမန္မာဘက္မွာ စီမံကိန္းဆရာ၀န္က အၾကီးဆံုးပါ။ စီမံကိန္း ဆရာ၀န္ျပီးရင္ ( Admin )ရာထူးရထားတဲ့ ကြ်န္မက ဒုတိယအၾကီးဆံုး တာ၀န္ကို ယူထားရပါတယ္။

ရံုးမွာ အသက္အငယ္ဆံုးျဖစ္ေပမယ့္ ရာထူးအရၾကီးေနတာေၾကာင့္ အားလံုးက နာမည္ေတာင္ မေခၚဘဲ သမီးေလးလို ့ ကြ်န္မကို ေခၚၾကပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ ့ဘ၀က တစ္ေန ့တစ္ေန ့ ရိုးရွင္းစြာနဲ ့ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ အခုဒီဇင္ဘာဆို ၅ႏွစ္ျပည့္ပါျပီ။ ကြ်န္မပတ္ပို ့စ္က ၅ႏွစ္သက္တမ္းရွိတာေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ျပီးရင္ ပတ္ပို ့စ္ သက္တမ္း ထပ္မတိုးေတာ့ဘဲ ျပန္ေတာ့မယ္လို ့ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တာ။

ကြ်န္မ ဒီဇင္ဘာအျပီးျပန္ေတာ့မယ္လို ့ စကားၾကံဳလို ့ေျပာလိုက္တိုင္းမွာ ကြ်န္မရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ မ်က္ႏွာ မေကာင္းၾက ပါဘူး။ တခ်ိဳ ့တေလဆို ျပန္ေတာ့မွာသာ ျပန္ပါသမီးရယ္ .. မျပန္ခင္စပ္ၾကားမွာေတာ့ ဒီဇင္ဘာအျပီး ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ စကား ခဏခဏ မသံုးပါနဲ ့ဆိုျပီး ၀မ္းနည္းစြာဆိုတတ္ၾကေသးတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ အလုပ္လုပ္လာရင္း မထင္မွတ္တဲ့ ၾကီးမားေသာ ကံမေကာင္းမႈ ကြ်န္မဆီကို တိုက္ရိုက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ ေရာက္လာတဲ့ ကံမေကာင္းမႈကို ကြ်န္မ ေအာင္ျမင္စြာ မေရွာင္တိမ္းႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အရာရာ လဲျပိဳခဲ့တယ္။ အဆိုးဆံုးမွာ ကြ်န္မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မရဲ ့ လုပ္ငန္းကို ထိခိုက္မႈက ပိုျပီးဆိုးရြားခဲ့ပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ဆိုးရြားခဲ့လဲဆို ကြ်န္မကို အလုပ္ထုတ္ပစ္မယ့္ အေျခေနေတာင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အစစ အရာရာ လုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္မႈေၾကာင့္ မ်က္ႏွာလႊဲျပီး စိတ္ခ်ရတဲ့ ကြ်န္မရဲ ့ လုပ္ကိုင္မႈကို အသိမွတ္ျပဳတာေၾကာင့္ အလုပ္မထုတ္ေတာ့ ဘဲ နယ္ေျပာင္းဘို ့ ကြ်န္မကို ေျပာလာပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန ့ မနက္မွာေတာ့ ကြ်န္မကို နယ္ေျပာင္းရမယ္။ ေလာေလာဆယ္ လက္ရွိရာထူးအတြက္ လစ္လပ္ေနတာ (၃)ေနရာ ရွိတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့ေနရာ ေရြးပါတဲ့။ အရာရွိေျပာလာတဲ့ နယ္ကို ကြ်န္မၾကည့္လိုက္ေတာ့ (၂)ေနရာက အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ အဲဒိဆိုက္မွာ ရွိတဲ့ သူေတြအကုန္လံုးနဲ ့လဲ ကြ်န္မသိတယ္။ ေနမယ္ဆို ေနလို ့ ေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးပါ။ အဲဒီေနရာေတြမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြကလဲ အျခားပိုျမင့္တဲ့ေနရာမွာ အလုပ္ရလို ့ ထြက္သြားတာ ေၾကာင့္ ေနရာလစ္လပ္ေနခဲ့တာ။

ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့ ေျပာရမယ္ဆို ေတာ္ေတာ္ေလး မေကာင္းပါဘူး။ ကြ်န္မတို ့ရံုးခ်ဳပ္ကေတာင္ လက္ေျမာက္ ထားရတဲ့ ေနရာေလးပါ။ သူတို ့ဘယ္လိုဆိုးလဲမသိေပမယ့္ ဘယ္အရာရွိမွ ၾကာၾကာမေနရဘဲ ထြက္သြားရတဲ့ ေနရာဆိုးေလးပါ။

ကြ်န္မက အရာရွိကို အဲဒီေနရာ ငါသြားမယ္လုိ ့ အေျဖေပးလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးက ကြ်န္မရူးသြားျပီလို ့ သတ္မွတ္ ခဲ့တယ္။ ဘယ္သူမွမသြားခ်င္တဲ့ ဆိုးရြားတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ ေနတဲ့ေနရာကို ဘာလို ့ ကြ်န္မေရြးျခယ္ခဲ့တာလဲတဲ့။ ဟင့္အင္း အဲဒိအတြက္ ကြ်န္မမွာ အေျဖမရွိဘူး။

ဒီလိုနဲ ့ကြ်န္မ ဆိုးလြန္းတယ္လို ့ နာမည္ၾကီးလွတဲ့ ဒီေနရာေလးကို ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။ ေလဆိပ္မွာ ကြ်န္မကို ဘယ္သူမွ လာမၾကိဳ ၾကပါဘူး။ ေလဆိပ္ထဲမွာ ေယာင္လည္လည္နဲ ့ ကြ်န္မလိုက္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လံုး၀ လာမၾကိဳတာ ေသခ်ာေနတာ ေၾကာင့္ ကြ်န္မ ရံုးကို ဖုန္းဆက္ျပီး ေရာက္ေနေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ တစ္ဘက္က ျပန္ေျဖတ့ဲ အေျဖဟာ ကြ်န္မအတြက္ ပူလြန္းလွပါတယ္။

နာရီ၀က္ေလာက္ ေစာင့္ျပီးေတာ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္နဲ ့ေရာက္လာတယ္။ ဆရာမ အခန္း စီစဥ္ေပးထား တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေနာက္က တတ္တဲ့။အဲဒီ၀န္ထမ္းစကားေျပာလိုက္ေတာ့ စူးရွစြာနဲ ့ ကြ်န္မႏွာေခါင္းထဲ အနံ ့ တစ္ခုက အေျပးအလႊား ေရာက္လာ တယ္။ ဘုရားေရ ဒါအရက္နံ ့။ အလုပ္ခ်ိန္မွာ အရက္ေသာက္ေနတာလား။ ကြ်န္မ မေ၀ခြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ ငွားေပးထားတဲ့ အခန္းေလးထဲမွာ ပစၥည္းေတြကို အစီစဥ္တက် ထားျပီး ကြ်န္မအနားယူ ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေန ့မနက္ရံုးတတ္ေတာ့ လွိဳက္လွဲမႈကင္းစြာနဲ ့ တာ၀န္ေက် လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ ေနပါေစေလ ၀မ္းမနည္းေတာ့ပါဘူး။ ဒီလမ္းကို ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ ေရြးျခယ္ျပီး ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တာဘဲ။

ျပဳတင္းေပါက္နဲ ့မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ ရွိေနတဲ့ ကြ်န္မစားပြဲေရွ ့က လိုက္ကာအၾကီးၾကီးကို ဖယ္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆို ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြကို တန္းျပီး ျမင္ရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေမာေနပါေစ ေတာင္တန္းၾကီးေတြကို ျမင္လိုက္ရရင္ အလိုလိုကို စိတ္ထဲေပ်ာ္သြားတာ။ ကြ်န္မက အဲ့ဒီေလာက္ထိ ေတာင္တန္းေတြ အေပၚကို ရူးသြပ္ခဲ့တာ။

အဲဒီေန ့က ကြ်န္မလိုက္ကာ အၾကီးၾကီးကို ဖယ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာင္တန္းေတြ မိႈင္းေနတယ္။ ေၾသာ္ မိုးရြာေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ ့။ အဲဒီလိုေတြးျပီး ကြ်န္မလုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ေနမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၀ုန္း၀ုန္းခြမ္းခြမ္း ဆိုျပီး အသံေတြၾကားလိုက္ရတယ္။ ကြ်န္မေရွ ့မွာရွိေနတဲ့ လိုက္ကာၾကီးၾကီးနဲ ့ဖုန္းထားတဲ့ ျပဳတင္းမွန္ေတြက ကြဲျပီး အထဲကို ဖန္ကြဲစေတြ ၀င္လာတယ္။ ကြ်န္မေလ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ရံုးက၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ဆရာမ လို ့ေခၚျပီ ဆြဲခ်လိုက္တာနဲ ့ ကြ်န္မလဲက်သြားတယ္။ မီးေတြ ရုတ္တရက္ ပ်က္သြား တယ္။ ေလာကၾကီး လတ္တေလာ ေမွာင္မဲသြားတယ္။ ကားေတြ ဟြန္းတီးသံေတြက လိုအပ္တာထက္ ပိုျပီးက်ယ္ေနတယ္။ လူေတြ ေအာ္သံၾကားရတယ္။ သစ္ကိုင္းေတြ လဲက်သံၾကားတယ္။ျပဳတင္းေပါက္ မွန္ေတြကေန တဆင့္ မိုးေရစက္ေတြက အတားဆီးမဲ့ ၀င္ေရာက္လာတယ္။

ရံုးထဲမွာလဲ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတယ္။ အားလံုးနာရီ၀က္နီးနီးေတာ့ ရွိေလာက္မယ္။ ေနာက္ေတာ့မွသိရတာက ေလဆင္ႏွာေမာင္း တိုက္တာတဲ့။ တစ္သက္နဲ ့တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳဘူးတဲ့ ေလဆင္ႏွာေမာင္းပါ။ အေျခေနေကာင္းလာျပီဆိုေတာ့ ကြ်န္မတို ့ရံုးမွာ ပ်က္စီးခဲ့တာေတြ ရွင္းလင္းၾကတယ္။ မထူးဆန္းေပမယ့္ အံ့ၾသစြာ ရံုးကလူေတြရဲ ့စိတ္ကို အနီးကပ္ ကြ်န္မေတြ ့လိုက္ရတယ္။

အပ်က္စီးေတြကို သူမလုပ္ခ်င္ ငါမလုပ္ခ်င္နဲ ့ေယာက်ာၤးေလးေတြကလဲ မိန္းကေလးေတြနဲ ့အျပိဳင္ တြက္ကပ္ေနၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မက ဦးေဆာင္ျပီး တံျမတ္စည္းကိုင္လိုက္တယ္။ အမိႈက္ေတြ ရွင္းတယ္။ လက္မွာ ဖန္ကြဲေတြစူးျပီးေသြးထြက္တဲ့အထိ လုပ္ျပ ေတာ့မွ က်န္တဲ့သူေတြက ေယာင္လည္လည္နဲ ့လာျပီး ရံုး
သန္ ့ရွင္းေရး လုပ္ၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ ကြ်န္မ သတိရလိုက္တာကေတာ့ ကြ်န္မရဲ ့ ကြန္ပ်ဴတာ။ တရုတ္ကပ္မွန္တံခါးေတြကို ညတုန္းက ဖြင့္ထား မိတာ ခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္တယ္။ ကြ်န္မလဲခ်က္ခ်င္း ရံုးကကားနဲ ့ကြ်န္မေနထိုင္ရာ အခန္းဆီကို ေရာက္လာပါတယ္။ အေ၀းကေန ၾကည့္လိုက္ရံုနဲ ့သိသာတာက ကြ်န္မငွားထားတဲ့ အခန္းရဲ ့ အိမ္ေခါင္မိုးပါ။ ေခါင္မိုးေတြမရွိေတာ့ဘူး။ အုတ္ကြ်တ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လန္ျပီး က်ကြဲေနတယ္။

ကြ်န္မ အခန္းတံခါးဖြင့္ျပီး အိမ္ထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းဘဲ ကြန္ပ်ဴတာေဘးနားမွာ ေရေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ။ ကြန္ပ်ဴတာကို ဆြဲမလိုက္ေတာ့ ေရေတြက ေတာက္ေတာက္နဲ ့ က်ေနတယ္။

ကြ်န္မလက္ေတာ့ေလးေတာ့ ေရမြန္းရံုမကလို ့ ေရေတာင္နစ္ေနေရာပါလား။ ဖြင့္လဲမဖြင့္ရဲဘူး။ ေရွာ့ျဖစ္မွာ ေၾကာက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၾကမ္းမွာစိုေနတဲ့ မိုးေရေတြကို ကြ်န္မ အ၀တ္နဲ ့လိုက္သုတ္ခဲ့တယ္။ အခန္းပတ္လည္က တရုတ္ကတ္မွန္ေတြ လိုက္ ပိတ္ျပီး ေနာက္ဆံုး အိပ္ခန္းထဲေရာက္လာတယ္။ ေမြ ့ယာေပၚကြ်န္မေျခေထာက္ တတ္နင္းလိုက္ရံုဘဲရွိေသးတယ္ မိုးေရေတြကေမြ ့ယာ ထဲကေနအတားစီးမဲ့ ထြက္လာတယ္။

ကြ်န္မေလ အရမ္းငိုခ်င္သြားတယ္။ ေမြ ့ယာေတြလဲ အကုန္စိုေနတယ္။ မီးကလဲ မလာဘူး။အဲဒါေတြကိုၾကည့္ျပီး ၀မ္းနည္းလြန္းလို ့ ကြ်န္မ ေအာ္ငိုခဲ့တယ္။ ကံမေကာင္းမႈက ဘာလို ့မ်ား ေနာက္ကေန လိုက္ေနရတာလဲဟင္။ မိုးေရေတာထဲမွာ ကြ်န္မတန္ဘိုးထား ရတဲ့ လက္ေတာ့ေလးကို ရင္ခြင္ပိုက္ျပီး တစ္ညလံုး ကြ်န္မ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခဲ့ ရတယ္။

ဒီလိုကြ်န္မတစ္ေယာက္ထဲ ၀မ္းနည္းေနခ်ိန္မွာ ကြ်န္မကို အားေပးမယ္ အေဖာ္ ကြ်န္မနားမွာ မရွိဘူး။ မ်က္ရည္ေတြက အတားဆီးမယ့္ က်လာတယ္။ မတ္တတ္ရပ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပိဳလဲသြားတယ္။ ထပ္ရပ္ဘို ့ ၾကိဳးစားၾကည့္တယ္။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ အလဲလဲအျပိဳျပိဳ ဘဲ။ ကြ်န္မအားယူရဦးမယ္။

ျမန္မာျပည္ၾကီးကို ေခ်ာေမာစြာနဲ ့ျပန္လည္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါျပီ။

အိမ္ျပန္လမ္းတေလွ်ာက္ အရာရာဟာ ပိုႏြမ္းေနသလိုဘဲ။လူေတြပိုရႈပ္ေနတယ္။ စည္းကမ္းေတြပိုမဲ့လာ သလားမသိေတာ့ပါဘူး။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေႏြးေထြးလို ့ေနပါတယ္။ မိသားစုထမင္းလက္ဆံု စားရတယ္(တစ္ေယာက္ထဲ ထမင္းေအး ဟင္းေအး စားေနရတာေလ ဒီမွာက) ။သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေတြ ့တယ္။ အမ်ိဳးေတြ လာတယ္ (တကယ္ေတာ့ ဘာပါလာလဲ လာေခ်ာင္းတာပါ)။

အိမ္ျခံထဲကို ကား၀င္လိုက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ အရင္ဆံုးသတိထားမိတာ မုန္ ့ဟင္းခါးအနံ ့ပါ။ အရမ္းကို ေမႊးၾကိဳင္ ေနတယ္။ ဒီေတာ့ အစားငမ္းတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္ေယာက္ ဘာပစၥည္းမွေတာင္ မခ်ႏိုင္ဘဲ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ တန္း၀င္သြားတယ္။ စစခ်င္းစားမယ္ဆိုေတာ့ ေမေမက ေရအရင္ေသာက္တဲ့။ လက္ေဆးျပီးမွစားတဲ့။ ေမေမေျပာတဲ့စကားထဲမွာ လက္ေဆးတာဘဲ လုပ္မိတယ္။ ေရေသာက္လိုက္ရင္ မုန္ ့ဟင္းခါး ဘယ္စားႏိုင္ပါေတာ့္မလဲေနာ္။

စားရတာ အရမ္းကိုေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ရဲ ့အမက ဟင္းခ်က္သိပ္ေတာ္တယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္အၾကိဳက္ ညွပ္ေခါက္ဆြဲရယ္၊ ပဲေသြး(အခိ်ဳ ့ကဘဲေသြးလို ့ေခၚတယ္) နံနံပင္၊ သံပုရာသီး၊ငရုတ္သီးမႈန္ ့၊အီၾကာေကြးနဲ ့စား လိုက္တာ ေဟာတစ္ပန္းကန္ ေဟာတစ္ပန္းကန္ပါဘဲ။ ေမေမကေဘးနားကၾကည့္ျပီး အီသီယိုးပီးယားက ျပန္လာတာ ၾကေနတာဘဲတဲ့။

စားျပီးေတာ့မွဘဲ က်န္တဲ့လုပ္စရာေတြ ဆက္လုပ္ရေတာ့တယ္။ ဗိုက္ကလဲတင္းျပီဆိုေတာ့ အလုပ္က ျပန္လုပ္ႏိုင္ျပီေလ။ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းမ်ားအား ျပန္ေရာက္ေနေၾကာင္း သတင္းပို ့ျပီး အိပ္လိုက္တာ ည ၇း၀၀နာရီမွ ႏိုးတယ္။ ႏိုးတာကလဲ ႏိႈးလို ့မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဟင္းနံ ့ရလို ့။ မုန္လာဥခ်ဥ္ဟင္းနံ ့က အိပ္ေနတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ရဲ ့ႏွာေခါင္းထဲ တန္းမတ္စြာ ၀င္လာပါေလေရာ။

ဒီေတာ့လဲ မထခ်င္ ထခ်င္နဲ ့ ထျပီး သမိုင္းေပးတာ၀န္အရ စားလိုက္ရေရာ။ မုန္လာဥခ်ဥ္ဟင္းရယ္၊ ငါးပိရည္ရယ္၊ တို ့စရာ ေတြရယ္၊ ၀က္သားဟင္းရယ္နဲ ့စားလိုက္တာ ေမေမလာထူမွဘဲ ထမင္း၀ိုင္းက ထႏိုင္ေတာ့တယ္။

ဒီေန ့မနက္ေတာ့ ၀က္သားတုတ္ထိုးလုပ္စားၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ လာအားေပးတာ ေပ်ာ္စရာၾကီး။ လုစားရတာ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာပါလဲ ညာပါလဲနဲ ့ တစ္အိမ္လံုးကို ပြဲစာက်ဲေနတာဘဲ။
၁၀ရက္ေန ့မွာ က်ိဳက္ထီးရိုး သြားမယ္လို ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့တိုင္ပင္ထားတယ္။ ကြ်န္မတို ့သူငယ္ခ်င္းေတြက
ဘာျဖစ္လို ့လဲမသိဘူး။ဘယ္ေနရာသြားသြား သြားလို ့ရတယ္။ က်ိဳက္ထီးရိုးသြားမယ္ဆို အျမဲပ်က္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္သြားမယ္လို ့ အကုန္လံုးက လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းျပီး ေၾကြးေၾကာ္ထားတယ္။

၁၃ရက္ေန ့မွာ မိသားစုနဲ ့ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္း ေျခဆန္ ့ပါမယ္။ ၂၃ရက္ေန ့မွာေတာ့ မဟာစည္ သာသနာ့ ရိပ္သာမွာ တရားစခန္း၀င္ပါမယ္။ အကယ္လို ့မ်ား ဆြမ္းလွဴခ်င္တယ္ဆို လာလွဴေနာ္။ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၀ ရက္ေန ့မွ တရားစခန္းက ထြက္မယ္။ နယူးရီးယားကို မဟာစည္ကေနျပီး ၾကိဳလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္။

ခုကတည္းက ဘုရားတရားလုပ္ထားမွ။မဟုတ္ရင္ ၂၀၁၂ ကမၻာပ်က္မယ္ဆို ေက်ာပိုးအိတ္မွာ ဘာတရားမွမရွိဘဲ ေသသြားမွာ ေၾကာက္တယ္ေလ။ က်န္တဲ့သူေတြက နတ္ျပည္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္က ငရဲျပည္မွာဆို ပ်င္းစရာၾကီး။ ဒီေတာ့ နတ္ျပည္တတ္လဲ တူတူေပါ့ေနာ္။

ခုျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္သံုးတာေလ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေက်ာ္ရခြရတာနဲ ့ ဘန္းရတာနဲ ့ ဘာေတြမွန္းလဲမသိဘူး။ ေနာက္ျပီး အင္တာနက္သံုးေနတုန္း ဆိုက္ဘာကလူေတြက အေနာက္ကေန ေကာင္တာခ်က္သေဘာ
နဲ ့ လိုက္ေနတာ အရမ္းစိတ္တိုတာဘဲ။ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းက ဆိုက္ဘာဆို မွတ္ပံုတင္ေပးထားရတယ္။ ျပန္ထြက္မွ ယူရတာ။ ဂ်ီေမးလ္တစ္ေစာင္ထြက္ဘို ့ ေစာင့္ရတာ ၾကာလိုက္တာ။

ခုပို ့စ္ေတာင္မွ သူငယ္ခ်င္းဆီေမးလ္ပို ့ျပီး တင္ေပးပါဆိုျပီး တင္ခိုင္းရတာ။
း)

အားလံုးဘဲ မယ္ရီ ခရစၥမတ္နဲ ့ ဟတ္ပီးနယူးရီးယားပါေနာ္။

တစ္ေန ့မွာေပါ့ ကြ်န္မ ပန္းျခံထဲမွာ ထိုင္ေနတုန္း ကြ်န္မနားကို ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္လာနားတယ္။ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနတဲ့ ငွက္ကေလးက ကြ်န္မကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ အစာစားလိုက္နဲ ့အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။ ကြ်န္မလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ ငွက္ကေလးအစာစားတာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ငွက္ကေလးက အစာ၀လို ့လားမသိဘူး။ ကြ်န္မကို စကားလာေျပာတယ္။

မိန္းကေလးငယ္ …… တို ့စကားေျပာလို ့ရမလားတဲ့။
ငွက္ကေလးက ဒီလိုကမ္းလွမ္းလာေတာ့

ကြ်န္မကလဲ ျပံဳးရႊင္စြာနဲ ့ရပါတယ္ ငွက္ကေလးရယ္……….. တို ့လဲပ်င္းေနတာနဲ ့။ ခုေတာ့ အေဖာ္ရျပီေပါ့လို ့ ကြ်န္မက ျပန္ေျပာခ်ိန္မွာ ငွက္ကေလးက ကြ်န္မရဲ ့ လက္ေပၚမွာ လာနားတယ္။

ငွက္ကေလးက ေမးခြန္း (၃)ခု ေမးခ်င္တယ္။ မင္းေျဖႏိုင္မလားတဲ့။ ကြ်န္မကလဲ ေျဖႏိုင္တဲ့ ေမးခြန္းသာဆို ၾကိဳးစားေျဖပါ့မယ္လို ့ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။

ပထမဆံုးေမးခြန္းကို ငွက္ကေလးက ေမးတယ္။
မိန္းကေလးငယ္ မင္းမွာ ခ်စ္သူေတြအမ်ားၾကီးရွိလားတဲ့။

ကြ်န္မကေသခ်ာျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
ကြ်န္မမွာ ခ်စ္သူအမ်ားၾကီးမရွိပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ရွိတဲ့တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အမ်ားၾကီးခ်စ္တယ္လို ့။

ဒုတိယေမးခြန္းအေနနဲ ့ ငွက္ကေလးက
တကယ္လို ့မင္းခ်စ္သူ မင္းကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆို ဘာလုပ္မလဲတဲ့။

ကြ်န္မကျပံဳးျပီးျပန္ေျဖခဲ့တယ္။
သူ မခ်စ္ေတာ့ေပမယ့္ ကြ်န္မသူ ့ကိုခ်စ္တာ သူသိသြားရင္ေက်နပ္ပါတယ္လို ့။

ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းအေနနဲ ့ ငွက္ကေလးက
တကယ္လို ့မင္းခ်စ္သူက မင္းကို လက္ထပ္ပါရေစလို ့ေျပာလာရင္ မင္းဘာလုပ္မလဲတဲ့။

ကြ်န္မကလဲ ျပံဳးျပီးျပန္ေျဖခဲ့တယ္။
သူ ့ကိုစခ်စ္ကတည္းက လက္ထပ္ဘို ့အထိရည္ရြယ္ျပီးခ်စ္လာခဲ့ေတာ့ သူသာအဲဒိလို ကမ္းလွမ္းခဲ့မယ္ဆို အရမ္းကို ေပ်ာ္မိမွာပါ။ သူ ကြ်န္မနဲ ့အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ရလို ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရေအာင္ တစ္ဘ၀လံုး ေပးဆပ္ျပီးခ်စ္သြားမွာ။ သူ မက်န္းမာသည္ျဖစ္ေစ၊ သူက်န္းမာသည္ျဖစ္ေစ တစ္သက္လံုးေအးတူပူအမွ် ေနသြားေပါ့လို ့ ရိုးသားစြာနဲ ့ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။

;P

ညက တိတ္ဆိတ္လြန္းလွတယ္။ ေကာင္းကင္မွာလဲ ၾကယ္ေတြက ညီလာခံသဘင္ က်င္းပေနသလို စံုညီ စြာနဲ ့ လမင္းၾကီးကို ဦးခိုက္ေနၾကတယ္။ ဟိုးအေ၀းက အိမ္စုေလးမွာလဲ မိသားစုေတြစံုစံုညီညီနဲ ့ ညစာထမင္းလက္စံု စားေနၾကတယ္။ ေဘးအိမ္ ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ ့ တီဗီြၾကည့္ေနၾကတယ္။

ခပ္လွမ္းလွမ္းက အုတ္ခံုေလးေပၚမွာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ က သူ ့ခ်စ္သူ လို ့ထင္ရတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ ့ ဖုန္းေျပာေနတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္း ပန္းျခံထဲ က ပန္းရနံ ့ေတြက ေလနဲ ့အတူ ေဆာ့ကစားျပီး ကလူ၏သို ့ျမဴ၏သို ့လုပ္ေန ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ဘယ္ကေန တီးေနမွန္းမသိတဲ့ ဂစ္တာသံခ်ိဳခ်ိဳေလးကလဲ ေလနဲ ့အတူပါပါလာတယ္။ ျမိဳ ့ေလးကို ပတ္လည္၀န္းရံ ေနတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနေလာက္ျပီ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ ညက ေအးစက္လာတယ္။ ထိုင္ေနရာကေန ျဖည္းညွင္းစြာ ကြ်န္မထလိုက္တယ္။ အိမ္ခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ညအတြက္ေပးထားတဲ့ေဆးကို မေသာက္ခ်င္ေသာက္ခ်င္နဲ ့ ယူေသာက္လိုက္မိတယ္။ ေဆးက ရုတ္တရက္မ်ိဳမရဘူး။ ပါးစပ္ထဲ မွာဘဲ ေရေတြနဲ ့လံုးေထြးေနတယ္။ ခါးသက္သက္အရသာက ပါးစပ္တစ္ခုလံုး ျပည့္လာတယ္။ ဘယ္လိုမွထိန္းမရတာနဲ ့ေ၀ါက နည္း အန္မိတယ္။ အိပ္ခန္းထဲက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေရေတြက ဟိုတစ္ကြက္ ဒီတစ္စက္နဲ ့။

ဒီလိုေနထိုင္မေကာင္းရင္ အိမ္ကို သိပ္သတိရတာဘဲ။ ေမေမသာအနားရွိရင္ အရမ္းေကာင္းမွာဘဲ။ ကြ်န္မေနထိုင္ မေကာင္းရင္ ေမေမတစ္ေယာက္အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ ကြ်န္မက အဖ်ားၾကီးျပီး ခဏခဏ ဂေယာင္ကတမ္းေတြ
ေျပာတတ္လို ့ေမေမကဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မခ်ဘူး။

ငယ္ငယ္တုန္းက တစ္ခါ အၾကီးအက်ယ္ဖ်ားဘူးတယ္။ အဖ်ားက ေတာ္ေတာ္နဲ ့မက်ဘူး။ အျမဲလိုလို ၁၀၃ ကေန မက်ခ်င္ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္မတို ့ကလဲ နယ္ျမိဳ ့ေလးမွာ ေရာက္ေနေတာ့ ပိုဆိုးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဖေဖက ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ေတာ့ ဘူးဆိုျပီး ေလယာဥ္လက္မွတ္အျမန္စီစဥ္ေပးျပီး ေမေမနဲ ့ကြ်န္မကို ရန္ကုန္ အတင္းျပန္ လႊတ္ခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္က မနက္ ၁၀နာရီ ကြင္းခ်ိန္းဆိုေတာ့ မနက္စာကို ၉နာရီေလာက္မွာ စားၾကတယ္။ စားၾကတယ္ဆိုတာကလဲ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ ၂ေယာက္ထဲပါ။ ကြ်န္မကေတာ့ အေႏြးထည္ေလး၀တ္ျပီး ထမင္း၀ိုင္းနားမွာ မေယာင္မလည္နဲ ့ေပါ့။

ကြ်န္မကို ေမေမက ထမင္းစားေနရာကေန ေမာ့ၾကည့္ျပီး သမီးေလးအတြက္ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ထားတယ္။ ေသာက္လိုက္ေနာ္တဲ့။ ကြ်န္မကလဲ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ျငီးေငြ ့ေနျပီ။ သမီးကိုေလ ေမေမ့ ပန္းကန္ထဲက ထမင္းေလးနည္းနည္း ေကြ်းပါလားဆိုေတာ့ ေမေမကမ်က္ရည္ေတြ၀ဲျပီးသမီးရယ္ မေကြ်းခ်င္လို ့မွ မဟုတ္တာ။ ဆရာ၀န္က အဖတ္မစားရေသးဘူးဆိုလို ့မေကြ်းေသးတာတဲ့။ ကြ်န္မလဲ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ ထမင္း၀ိုင္းေလးနားကေန ထလာခဲ့မိတယ္။

ကြ်န္မဖ်ားျပီဆို ထံုးစံအတိုင္း ေမေမကေဆးခြက္ေလးကိုင္ျပီး ေဆးေသာက္ဘို ့လာႏႈိးတယ္။ ေဆးေတြက ဘယ္ ေလာက္ခါးခါး ေမေမတိုက္ရင္ အကုန္ေသာက္တယ္။ ျပီးေတာ့ေဆးေသာက္ခါနီး ေမေမက အျမဲ ေဆးေတြကို နာဖူးေပၚတင္ျပီး ဘုရားေဆး၊ တရားေဆး၊သံဃံာေဆး ေမ့သမီးေလးေနေကာင္းလာမယ့္ေဆး ဆိုျပီး အဲလိုေျပာ ျပီးမွ တိုက္တာ။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မနာဖူးေလး ေတြစမ္းျပီး ေႏြးေႏြးေလး နမ္းမယ္။ ျပီးရင္ ကြ်န္မေဘးမွာ လာလွဲျပီး ကြ်န္မနဲ ့ ေရာက္တတ္ရာရာေတြေျပာမယ္။ ကြ်န္မကို ပံုျပင္ဆန္တာေတြ ေျပာျပမယ္။ ကြ်န္မျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ ဆိုမွ က်န္တဲ့အိမ္အလုပ္ေတြလုပ္တယ္။ အိမ္အလုပ္ေတြလုပ္ေနရင္းနဲ ့ မၾကာခဏ ကိုယ္ပူလာစမ္းမယ္။ ေခြ်းေတြထြက္ေနရင္ အကၤ ီ်လာလဲေပးမယ္။

ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ မၾကာမၾကာဖ်ားတယ္။ အသက္ၾကီးလာေတာ့ ခဏခဏဖ်ားလာတယ္။ အသက္လမ္းေၾကာင္းကလဲတိုတိုေလး။ ေဆးေတြကိုလဲ အရမ္းမုန္းပါတယ္။ ခုဖ်ားေနတာလဲ အိမ္ကိုမေျပာရဲဘူး။ ေမေမက အရမ္းစိတ္ပူတတ္တာ။ ဖုန္းဆက္တိုင္းေမးတာက ေမ့သမီးေလး ေနေကာင္းလားတဲ့။ ဒါဘဲေမးတတ္တယ္။

ခုေတာ့ အိမ္ကိုလြမ္းရင္း ေဆးခါးခါးေတြ ေသာက္ျပီး ျပန္အိပ္လိုက္ဦးမယ္။

;(

မေန ့က တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန ့။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ေဆးေပါင္းခတဲ့ညေပါ့။ ျပီးေတာ့ က်ီးမႏိုးပြဲ (သူခိုးၾကီးပြဲ)ကို ႏွစ္စဥ္ ရိုးရာမပ်က္ ဆင္ႏြဲဲၾကမွာပါ။

ဒီကိုေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ က်ီးမႏိုးပြဲမလုပ္ၾကပါဘူး။ မယ္ဇလီဖူးသုတ္ ေတာ့ သုတ္စားၾကတယ္။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြက ကြ်န္မတို ့က်ီးမႏိုးပြဲလုပ္တာေလးကို ျပန္သတိ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့လမ္းထိပ္ မွာ အရမ္းၾကီးတဲ့ ခေရပင္ၾကီးတစ္ပင္ရွိတယ္။ အဲဒိခေရပင္ၾကီးက ၁၂ရာသီလံုးနီးပါး အျမဲခေရပန္းေတြ ပြင့္ တတ္ တယ္။ အပင္ေအာက္ကို ျဖတ္တိုင္း ခေရပန္းရဲ ့ေမႊးရနံ ့နဲ ့အတူ ရင္ထဲမွာလဲ အျမဲေအးျမခဲ့တယ္။ ေလအေ၀ွ ့မွာ ေၾကြၾကလာတဲ့ ခေရပန္းပြင့္ေလးေတြကို ေျပးေျပးေကာက္ျပီး လက္ကိုင္ပု၀ါထဲထည့္ျပီးေမႊးရတာ အရမ္းၾကည္ႏူးဖို ့ေကာင္းတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းကဆို ခေရပန္းသြားေကာက္တယ္။ ကြ်န္မလိုအရြယ္ေလးေတြ လာေကာက္ၾကတာ အမ်ားၾကီးဘဲ။ ခေရပန္းေကာက္ျပီးျပန္လာတိုင္းလဲ အျမဲအရိုက္ခံရတယ္။ ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ အဲဒိခေရပင္ၾကီးက ကားလမ္း ေဘးမွာဆိုေတာ့ ကားေတြဘာေတြတိုက္မွာ အိမ္ကစိုးရိမ္ျပီး ေနာက္မေကာက္ဘို ့ဆူတယ္။ မရေတာ့ အရိုက္ခံ ရတာေပါ့။

ခေရပင္ၾကီးက ေန ့ဆို အရိပ္ေပးတယ္။ ညဆို လူစည္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ အဲဒိခေရပင္ၾကီး ေအာက္မွာ ေႏြရာသီညဆိုလူအရမ္းစည္ပါတယ္။ ေအးေအးလူလူ ေလညွင္းခံထြက္ျပီးစကားေျပာတဲ့သူေတြလဲ အမ်ားၾကီးဘဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးအေနနဲ ့ ၀က္သားဒုတ္ထိုးဆိုင္၊ အေၾကာ္ဆိုင္၊လက္ဘက္သုတ္ဆိုင္၊ ၾကံရည္ဆိုင္ ေလးေတြ ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုးလာတယ္။

ေနာက္သိပ္မၾကာဘူး အပင္ေအာက္တည့္တည့္မွာ တဲေသးေသးေလးနဲ ့ကြမ္းယာဆိုင္ ေပၚလာတယ္။ ကြမ္းယာ ဆိုင္က ေရာင္းတာ ကုလား။ အသားကလဲ မဲလိုက္တာ ေမွာင္ေနတာဘဲ။အင္းေပါ့ေလ ဘယ္ကုလားကေရာျဖဴလို ့ လဲ။ အဲတဲေသးေသးေလး(တဲဆိုေပမယ့္ ကြမ္းယာပစၥည္းေတြနဲ ့တင္ျပည့္ေနတာ) ေရာက္လာမွဘဲ ကြ်န္မတို ့ရဲ ့ ခေရပင္ၾကီးေအာက္က မလွေတာ့ဘူး။ ကြမ္းတံေထြးေတြနဲ ့ညစ္ပတ္လာတယ္။ ကြမ္းယာေရာင္းတဲ့ကုလားက ညဆို အဲဒိ ေသးေသးေကြးေကြးကြမ္းယာတဲေလးထဲမွာ အိပ္တတ္တယ္။

ခေရပန္းျဖဴျဖဴေလးေတြက ကြမ္းတံေတြးေတြနဲ ့ေရာလို ့။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ၾကည့္မရျဖစ္လာတယ္။ ဘယ္လိုပထုတ္ရမလဲ အျမဲစဥ္စားတယ္။ အဲလိုညစ္က်ယ္က်ယ္ညဏ္ဆို ကြ်န္မက သိပ္ထြက္တာ။

ဒီလိုနဲ ့ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန ့ကို ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန ့ဆို ကြ်န္မတို ့ ရပ္ကြက္ မွာ ဆြမ္းၾကီးေလာင္းပြဲ အျမဲလုပ္တယ္။ ညဘက္ဆို အရမ္းစည္တာဘဲ။ စည္ေတာ္အကေတြ၊ အေျခာက္ ေတြ (မိုးၾကိဳးငွက္ငယ္ေလးမ်ားအဖြဲ ့)၊အလွျပကားေတြ၊နာမည္ၾကီးအဆိုေတာ္ေတြပါတဲ့ စတိတ္ရိႈးေတြနဲ ့အျမဲလိုစည္ ကားတယ္။

ကြ်န္မတို ့ရဲ ့ခေရပင္ေအာက္ကို ညစ္ပတ္ေအာင္လုပ္တဲ့ကုလားကိုလဲ ပညာေပးခ်င္ေနတယ္။ ၾကိဳတင္ၾကံစည္ရတာကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ကိုယ့္အၾကံအစည္နဲ ့ကိုယ္မို ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ရင္ကခုန္တုန္တုန္၊ ေျမာက္ၾကြၾကြ။ဒီလိုျဖစ္ဘို ့ ကြ်န္မတို ့မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး စည္းရံုးဆင္းရတယ္။

ကြ်န္မတို ့အေကာင္ထည္ေဖာ္မယ့္ က်ီးမႏိုးပြဲေလးလုပ္ဘို ့အခ်ိန္တန္လာပါျပီ။ ကုလားကလဲ တစ္ေနကုန္ ကြမ္းယာေရာင္း ထားရေတာ့ ညေစာေစာအိပ္မယ္ဆိုျပီး ဆိုင္ေစာေစာသိမ္းပါတယ္။ အရမ္းကံေကာင္းပါတယ္။ အစစ အစဥ္ေျပေနတယ္ေလ။

ညသန္းေခါင္ၾကေတာ့ ကုလားရဲ ့ေဟာက္သံက ကြမ္းယာတဲေလးအျပင္ေတာင္ ေဖာက္ထြက္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ကြ်န္မတို ့လဲ စတင္အေကာင္ထည္ေဖာ္တာေပါ့။ ကြမ္းယာတဲေလးရဲ ့အမိုးေပၚမွာ တံခါးခ်ိတ္တဲ့ သံကြင္းၾကီးပါ တယ္။ အဲဒိသံကြင္းထဲကို ႏိုင္လြန္ၾကိဳးထည့္ျပီး အားေကာင္းတဲ့ ေယာက္က်ာၤးေတြက ၾကိဳးနဲ ့ခေရပင္ေပၚရေအာင္ တင္တယ္။ ကုလားကလဲ သူ ့ကို လႈပ္သိပ္ေနတယ္ထင္ေနလားမသိဘူး။ ေဟာက္သံက စည္းခ်က္ညီညီထြက္လို ့။ ၁နာရီနီးပါး ကြမ္းယာတဲေလးကို ခေရပင္ေပၚတင္ရတယ္။ ေနာက္ၾကိဳးေျပမွာဆိုးတာေၾကာင့္ ေျမၾကီးမွာလဲေသခ်ာ ပနတ္ရိုက္ထားရေသးတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အားလံုးကိစၥျပီးတာနဲ ့ ဟန္မပ်က္အိမ္ျပန္လာျပီး အိပ္လိုက္တယ္။ ကြ်န္မျပန္လာေတာ့ တစ္အိမ္လံုး အိပ္ေမာၾကေနၾကတယ္။ ကြ်န္မေျခလက္ေဆး၊ သြားတိုက္၊မ်က္ႏွာသစ္ျပီး အိပ္လိုက္တယ္။ အိပ္တယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ မနက္မိုးျမန္ျမန္လင္းခ်င္ျပီ။မနက္က်ရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ အရမ္းသိခ်င္ေနျပီ။ ေနာက္ေတာ့လဲ ကြ်န္မအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

ဘယ္ေလာက္ထိအိပ္ေပ်ာ္သြားလဲမသိဘူး။ ဆူညံဆူညံအသံၾကားေတာ့ ကြ်န္မႏိုးလာတယ္။ အေျခေနသိရေအာင္ အိမ္ျပင္ ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဟးးးးးးးးးးးးးးးးးေဟးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ကြမ္းယာကုလားေလ ငိုေနတယ္ေတာ့။ သူ ့ မွာ ေအာက္ဆင္းမရ အေပၚတတ္မရနဲ ့။ သူ ့ကြမ္းယာတဲေလးကလဲ ေလထဲမွာလႊင့္လို ့။ လူေတြကလဲ ထူးထူး ဆန္းဆန္းၾကည့္ေနၾက တယ္။တီးတိုးတီးတိုး သဖန္းပိုးလုပ္ေနတယ္။ ဘယ္သူ ့လက္ခ်က္လဲဘာညာေပါ့။ အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္တယ္။ မဟုတ္ရင္ အရိုက္ခံရမွာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့မွ ရပ္ကြက္ထဲက အကိုကာလသားမ်ားရဲ ့အကူညီနဲ ့ ကြမ္းယာတဲေလးေျမေပၚျပန္ခလာရတယ္။ အဲဒိေနာက္ပိုင္း ကုလားလဲ ေျပာင္းေျပးပါေလေရာ။

ဒါကေလ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုးခဲ့တဲ့ ကြ်န္မတို ့ရဲ ့က်ီးမႏိုးပြဲေပါ့။ ဒီလိုအခ်ိန္ေလးေတြ ျပန္လိုခ်င္ေသးသားေနာ္။

သူမ တစ္ခုခုကို မ်က္ေတာင္မခပ္ဘဲ စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဘယ္ေနရာကေန ေပၚလာမလဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တာ။ သူမ မ်က္ေတာင္မခပ္ဘဲစိုက္ၾကည့္ေနတာ ကြန္ပ်ဴတာ စက္ခရင္ကိုပါ။

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာသြားျပီလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူမမ်က္စိေတြ က်ိန္းစပ္လာမွ သူမသတိထားျပီး ကြန္ပ်ဴတာက နာရီေလးကို လွမ္းၾကည့္ မိေတာ့ မနက္ ၃နာရီတဲ့။ အို ဒါဆို သူမ မလႈပ္မယွက္ ထိုင္ေနတာေတာ္ ေတာ္ၾကာေနျပီေပါ့။

ဟုတ္ပါတယ္။ သူမ ကြန္ပ်ဴတာကို မ်က္ေတာင္မခပ္ဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနတာ ညေန ၆နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ကတည္းက။ သူမ မ်က္ေတာင္လဲမခပ္ရဲဘူး။ မ်က္ေတာင္ ခပ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ခ်စ္သူလာတာ မေတြ ့လိုက္မွာစိုးေနတာ။

ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြသာကုန္လာတယ္။ သူမ ခ်စ္သူကေတာ့ ေပၚမလာပါဘူး။ သူမ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။သူမ
ခ်စ္သူနဲ ့အရမ္းေတြ ့ခ်င္ေနတယ္။ စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာခ်င္ေနမိတယ္။ သူမျဖစ္ေနတာ ခ်စ္သူကေတာ့ မသိပါဘူး။

သူမရုတ္တရက္ထဘို ့ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္ေနတာ ၾကာေနတာေၾကာင့္ သူမမတ္တပ္ရပ္ဘို ့ၾကိဳးစား ေပမယ့္ လတ္တေလာမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ေသြးေလမေလွ်ာက္တာေၾကာင့္ သူမေျခေထာက္ မရပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကို ေလွ်ာ့ျပီး ေျခေထာက္ေလးေတြ လႈပ္ၾကည့္ေတာ့ရလာတယ္။

သူမရဲ ့ဦးတည္ခ်က္က အိမ္တံခါးဖြင့္ဘို ့ပါ။ အျပင္မွာ မိုးရြာေနတယ္။ သူမခ်စ္တဲ့ မိုးစက္ေလးေတြကို သူမ ၾကည့္ ခ်င္တယ္။ အိမ္တံခါးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါမွာ မိုးမႈန္ေလးေတြက မ်က္ႏွာကို အလုအယက္ လာထိတြယ္ၾက တယ္။

ေအးစက္တဲ့ မိုးစက္ေလးေတြရဲ ့ အထိအေတြ ့ေၾကာင့္ သူမစိတ္ ခဏေတာ့ လန္းသြားတယ္။ မိုးစက္မိုးမႈန္ေလး ေတြၾကားမွာ စိတ္ဒဏ္ရာကို အာဟာရေကြ်းေနမိတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ သူမရဲ ့ လည္တိုင္ေလးက အခန္းထဲကို လွည့္ျပီးျပန္ၾကည့္မိတယ္။ စားလက္စ သစ္သီးေတြ ေရပုလင္းေတြက ပရမ္းပတာ ေနရာယူထားတယ္။

သူမ အဲဒါေတြသိမ္းဘို ့စိတ္မ၀င္စားဘူး။ သူမစိတ္၀င္စားတာ သူမခ်စ္သူကိုဘဲ။ သူမအရမ္းခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူက လြဲလို ့ ခုခ်ိန္မွာ က်န္တာ စိတ္မ၀င္စားမိဘူး။

သူမ အျမဲေတြးေနမိတယ္။ သူမေလ သူမခ်စ္သူနားမွာ ေနခ်င္လိုက္တာ။ အမ်ားတကာခ်စ္သူေတြလို တြတ္တီး
တြတ္တာနဲ ့ ခ်စ္သူကုိ ခြ်ဲခ်င္တယ္။ ခ်စ္သူေပးမယ့္ အၾကင္နာေတြကို ရင္ခုန္စြာနဲ ့ မက္ေမာခ်င္တယ္။ သူမ်ား ေတြလို ေအးတူပူအမွ်ခံစားခ်င္ တယ္။ အနာဂတ္အတြက္ စီမံကိန္းေတြ ခ်ခ်င္တယ္။ ဒါက သူမရဲ ့တစ္ဖက္သတ္ စိတ္ကူးယဥ္မႈပါ။

တစ္ခါတစ္ရံဆို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ကူးယဥ္မိလဲဆိုေတာ့ ခ်စ္သူရွိမယ့္ ႏိုင္ငံကို စိတ္မွန္းနဲ ့ ၾကည့္ျပီး စကားေတြေျပာ ေနမိတယ္။ ဒီေတာင္တန္းေတြေက်ာ္သြားရင္ ဒီပင္လယ္ၾကီးကိုေက်ာ္သြားရင္ ဒီႏိုင္ငံေတြကို ေက်ာ္သြားရင္ သူမခ်စ္သူ ေရာက္ရွိရာ ႏိုင္ငံေလးကို ေတြ ့ရေတာ့မွာ။

ခုခ်ိန္မွာ ခ်စ္သူဘာလုပ္ေနမလဲ။ ဘာေတြစားေနမလဲ။ ဘယ္သူေတြနဲ ့စကားေျပာေနမလဲ။ ဘာေတြေတြးေနမလဲ။ သူမကိုေရာ သတိမွရပါ့မလား စတာေတြစတာေတြကို သူမေတြးေနမိတယ္။ခ်စ္သူအတြက္ကို အျမဲစိတ္ပူေပးေန ရတယ္။ လူမႈေရး ၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး အပိုင္းေတြကိုပါ။

ဒါေတြ ခ်စ္သူသိပါရဲ ့လား။ သူမေလ ေတြးေနမိတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံ ငွက္ေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွ ခ်စ္သူရွိတဲ့ ေနရာကို အတားဆီးမဲ့ ျဖတ္သန္းႏိုင္မွာ။

တစ္ခါတစ္ရံ ေလယာဥ္ၾကီးျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွ ခ်စ္သူရွိရာတိုင္းျပည္ကို အျမန္ႏႈန္းနဲ ့ပ်ံသန္းႏိုင္မွာ။

တစ္ခါတစ္ရံ လမင္းေလးျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွ ခ်စ္သူကုိ အရိပ္လိုမိုးျပီး အျမဲေစာင့္ေရွာက္ ႏိုင္မွာ။

တစ္ခါတစ္ရံ ခ်စ္သူရဲ ့ လြယ္အိတ္ေလးျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွ ခ်စ္သူသြားရာ မခြဲမခြာ လိုက္ပါႏိုင္မွာ။

တစ္ခါတစ္ရံ ခ်စ္သူရဲ ့အေႏြးထည္ေလးျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွ သူမရဲ ့ အၾကင္နာနဲ ့ ခ်စ္သူေႏြးေထြးႏိုင္မွာ။

ဘ၀မွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အရမ္းမ်ားပါတယ္ခ်စ္သူရယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ခ်စ္သူကို အရမ္းခ်စ္တယ္။
ခ်စ္သူနဲ ့ေ၀းျပီးမေနႏိုင္ပါဘူး။

ရုတ္တရက္ မိုးခ်ိန္းလိုက္တာေၾကာင့္ သူမလန္ ့သြားတယ္။ ေၾသာ္ ခ်စ္သူအေၾကာင္းေတြးေနမိတာ သူမ တစ္ကိုယ္လံုး မိုးစက္ ေတြနဲ ့စိုစိုရြဲေနျပီ။ သူမ အခန္းထဲ၀င္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ သူမဖ်ားခ်င္ေနျပီ။ သူမနားမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ သူမလုပ္စရာေတြရွိ ေသးတယ္။

သူမ မ်က္စိေတြက အနားယူဘို ့ အခ်က္ေပးေနျပီ။ သူမ ဆံပင္ေတြကို ေျခာက္ေအာင္ မသုတ္ေတာ့ဘဲ အိပ္ယာ ၀င္ခဲ့တယ္။ သူမကေတာ့ ေခါင္းမာစြာနဲ ့ ခ်စ္သူအေၾကာင္းေတြးခ်င္ေသးတယ္။ စိတ္စြဲလို ့ထင္ပါရဲ ့ ခ်စ္သူကို အိပ္မက္မက္တယ္။
ျပံဳးလို ့ရႊင္လို ့။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ဒီလိုလွပတဲ့ အိပ္မက္ေလးေၾကာင့္ မႏိုးခ်င္ဘူး ခ်စ္သူရယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံလွည့္စားတတ္တဲ့ ေလာကၾကီးေၾကာင့္ ခ်စ္သူနဲ ့အဆင္မေျပျဖစ္ရတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္ ေတြဆို သူမအတြက္ ငရဲပါဘဲ။

သူမေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေနာက္ေန ့ေတာ့ ခ်စ္သူျပန္လာမွာပါ။ မနက္ျဖန္မလာေတာ့လဲ ေနာက္ထပ္မနက္ျဖန္ ေတြကို ျဖတ္သန္းရင္း ခ်စ္သူေခၚမယ့္အခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္စားရင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး။

ေက်ာပိုးအိတ္ျပန္လာျပီဆိုေတာ့ ဘယ္သြားေနလို ့လဲ ေမးရေတာ့မယ္ေနာ္။ တကယ္ေတာ့ေလ ဘယ္မွ မသြားပါဘူး။ ရွိေနပါတယ္။

ေနမေကာင္းတာကလဲ သက္သာေနပါျပီ။ ရံုးပ်က္ရက္က မ်ားထားေတာ့ အလုပ္ေတြကလဲ အရမ္းမ်ား ေနတာ ေၾကာင့္ စာေရးျခင္း ခဏ ရပ္ထားတာပါ။ အေရးတယူ စိတ္ပူေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကိုလဲ အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေက်ာပိုးအိတ္ကို ဒီေလာက္ခ်စ္မွန္းသိရေလေလ ေပ်ာ္ရႊင္ရေလေလပါဘဲ။

စာေၾကြးေတြလဲ လိုက္ဆပ္ရဦးမယ္။ ဒီညကစျပီး အိမ္လိုက္လည္ပါျပီရွင္။ အားလံုးဘဲ မ်က္ခုံုးလႈပ္ၾကေတာ္မူၾက ပါရန္။

ဒီေန ့မနက္ေစာေစာ အိပ္ယာထဲကေန ကေလးေတြရဲ ့အသံစာစာေလးေတြ အတိုင္းသားၾကားေနရတယ္။ ကြ်န္မက အိပ္ခ်င္ မူးတူးနဲ ့ နားစြင့္ေနလိုက္တယ္။ ခါတိုင္းဆို ကြ်န္မကဘဲ ဒီကေလးေတြေအာ္သံမၾကားတာလား။ ဒီေန ့မွထူးထူးျခားျခား ၾကားေန ရတာလား။ အိပ္ယာထဲမွာ မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ အေတြးပြားေနမိတယ္။

မၾကာပါဘူး။ ကြ်န္မရဲ ့အိမ္တံခါးကို လာထုသံ ၾကားရေတာ့တာဘဲ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇း၀၀နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ဘဲရွိ ေနေသးတယ္။

ကြ်န္မလဲ အိပ္ခ်င္မူးတူးစိတ္နဲ ့ ဘယ္သူလဲ ဘာညာဆိုျပီး အိမ္တံခါးလဲဖြင့္လိုက္ေရာ……………

မ်က္ႏွာဖံုးတတ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က အိမ္ေရွ ့တံခါးေပါက္မွာ ေနရာယူေနတယ္။ သူတတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးက ေၾကာက္စရာၾကီး။ ဘယ္လိုပံုနဲ ့ ေျပာရမလဲ။ ၾကက္ငွက္တုတ္ေကြးျဖစ္လို ့ တစ္ကိုယ္လံုးစြပ္ထားတဲ့ ၀တ္ရံုၾကီး။ ျပီးေတာ့ ပိုျပီးဆိုးတာက လက္ထဲမွာ ဘာစက္ၾကီးကိုင္ထားလဲမသိဘူး။

ဒီေတာ့ ကြ်န္မလဲ လန္ ့ဖ်န္ ့ျပီး ဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့ မ်က္စိလဲ က်ယ္သြားတယ္။ ျပီးမွ ျခင္ေဆးလာ ျဖန္းတာတဲ့။ အင္းျဖစ္ရမယ္။ ေၾသာ္ သူ ့လက္မွာကိုင္ထားတာ ျခင္ေဆးဖ်န္းတဲ့ စက္ၾကီးေပ့ါ။ သိပါဘူးေအ ။ လူျဖင့္လန္ ့သြား တာဘဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြဆူညံေနတာကိုး။

အဲဒိလူက အျပင္ထြက္ေပးပါဆိုလို ့ဘုမသိ ဘမသိ အျပင္ထြက္ေပးရေသးတယ္။ အဲဒိလူက စက္ၾကီးနဲ ့ မႈတ္လိုက္တာ တစ္အိမ္လံုးကို မီးခိုးဖံုးသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒိမီးခိုးေတြ ထြက္မွာ စိုးလို ့တံခါးပိတ္ထားပါတဲ့။

ဒီအထိအဆင္ေျပေနေသးတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူး။ သတိရျပီး နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရံုးခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မယ္။ ေရလဲမခ်ိဳးရေသးဘူး။ အိမ္ထဲမွာလဲ မီးခိုးနံ ့ေတြကို မႊန္ေနတာဘဲ။ ျခင္မေျပာနဲ ့လူေတာင္ ေျပးခ်င္ တယ္။

ကြ်န္မက ရံုးေနာက္က်မွာစိုးလို ့ အေျပးတစ္ပိုင္းနဲ ့အိမ္ထဲကို လွမ္း၀င္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္အရွိန္ကိုယ္ မထိန္းႏိုင္ တာရယ္၊ ၾကမ္းျပင္က မေန ့ ကမွ တိုက္ထားျပီ ခုေတာ့ ဆီေတြနဲ ့ရႊဲေနတာေၾကာင့္ ကြ်န္မေခ်ာ္လဲခဲ့တယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေခါင္းက တံခါးနဲ ့ျပန္မရိုက္ျခင္းပါ။ မဟုတ္လို ့ကေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ ေသျပီေပါ့။
း(

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ခုနက ျခင္ေဆးမႈတ္တဲ့ စက္ၾကီးထဲကေန ဆီေတြထြက္က်တာေနမွာ။ ျပီးေတာ့ ၾကမ္းျပင္က ေၾကြျပား ဆိုေတာ့ အတိုင္းမသိေပါ့။

အဲဒိလိုပ်ာတာ။

ခုေတာ့ ခုေတာ့ ခါးနာေနတယ္။ ေခ်ာ္လဲတဲ့အရွိန္ကို လက္က ေထာက္လိုက္ေတာ့ လက္လဲနာေနတယ္။ ခုေတာင္လက္နာ ေနတာ။ က်ိဳးျပီနဲ ့တူတယ္ေနာ္။ ဒီလိုဘဲေနရင္ လက္က ပိုနာမွာစိုးလို ့ လႈပ္ရွားေနတာ။

စာရိုက္တာေတာင္မွ လက္တစ္ဘက္တည္းနဲ ့ရိုက္ေနရတယ္။
း(

ညက တိတ္ဆိတ္လြန္းလွတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကုန္တင္ကားၾကီးေတြ ျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ့အသံရယ္ ၊ ပုစဥ္းရင္ကြဲသံေတြရယ္ ၊ ေတာေကာင္သံေတြရယ္မွအပ ညက ျငိမ္သက္ေနပါတယ္။

လူသားအားလံုးအိပ္ေမာက်ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္သူက ကြ်န္မတစ္ေယာက္ဘဲ ရွိေနလိမ့္မယ္ထင္ပါရဲ ့။ လူေတြအားလံုးအပူအပင္မယ့္ အိပ္ေနခ်ိန္မွာ ဘာလို ့ကြ်န္မတစ္ေယာက္ထဲ အိပ္မေပ်ာ္ရတာလဲ။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ဒီညဟာ ရွည္လွ်ားလြန္းလွပါတယ္။

အိပ္ယာထက္မွာ ဘယ္လူးညာလွိမ့္ရင္းနဲ ့အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ေစခဲ့တယ္။ အိပ္ယာေဘးမွာေတာ့ တေခ်ာက္ေခ်ာက္ ျမည္ေနတဲ့ နာရီသံကလဲ ညအေမွာင္ကိုတိုးေဖာက္ျပီး က်ယ္ေလာင္စြာ ေရႊ ့လွ်ားေနပါတယ္။ အိပ္ယာ၀င္ကာနီး ဘာမွမစားေတာ့ဘဲ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္လိုက္တဲ့ အရွိန္နဲ ့ ကြ်န္မဒီတစ္ညေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။

ကြ်န္မအိပ္ယာေဘးက နာရီကိုယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၂း၀၀ နာရီဘဲရွိေနေသးတယ္။ အိပ္မရမယ့္အတူတူ ျခံထဲဆင္းထိုင္တာဘဲေကာင္းပါတယ္ဆိုျပီး ကြ်န္မဒရင္းဘက္ ကိုယူျပီး ျခံထဲဆင္းလာခဲ့တယ္။

ျခံထဲမွာေတာ့ ရွည္လွ်ားေနတဲ့ ျမက္ရိုင္းပင္ၾကီးေတြက ေလယူရာယိမ္းႏြဲ ့ေနတယ္။ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ လမင္းၾကီးကလဲ ျပည့္ေနလိုက္တာ။ လရိပ္ေအာက္မွာ အရာအားလံုးဟာ ေအးခ်မ္း ေနတယ္။

ၾကယ္ေတြကလဲ ဒီညမွာ စံုလိုက္တာ။ ေဟာ ဟိုဘက္မွာ ခုႏွစ္စင္ၾကယ္ေတာင္ အျမီးေထာင္ေရာပါလား။ ျပီးေတာ့ ၁၀တန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္ေလးေတြ။ ျပီးေတာ့ အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြ။

တစ္ခါတစ္ရံ ေလႏုေအးေလးတိုက္ခတ္လာတယ္။ အဲဒိေလႏုေအးထဲမွာ ေတာပန္းေလးေတြရဲ ့ရနံ ့ေတြကလဲ ပါလာတယ္။ ကြ်န္မလဲ ညေမွာင္ေမွာင္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ တိုးညွင္းစြာနဲ ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ညီးျပီး ေအးခ်မ္းေနခဲ့ တယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိတဲ့
ေတာျမိဳ ့ေလးဟာ လရိပ္ေအာက္မွာ လင္းလက္လို ့ေနပါတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ ျမက္ရိုင္းပင္ေတြေပၚမွာ စိန္ပြင့္ေလးေတြ လင္းလက္လာတာ ေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ကြ်န္မေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြပါလား။ တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ပိုးစုန္းၾကဴးေတြက မ်ားမ်ားလာတယ္။ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြက ဘယ္ညာကခုန္ျပီး ကြ်န္မအနားယူရာ ေနရာအထိ တိုးလာၾကတယ္။

အို… လွလိုက္တာ။ ဒီလိုလွတဲ့ညေတြ ေန ့တိုင္းရွိေနမွာဘဲေနာ္။ ဒီအလွကို ကြ်န္မတို ့မထိေတြ ့ဘဲ
အိပ္စက္ျခင္းနဲ ့ အခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့တာ ႏွေျမာစရာ။

ညကတစ္ေျဖးေျဖးနက္လာတယ္။ ကြ်န္မမွာ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ ့ညိႈ ့ယူမႈအေပၚမွာ သာယာေနခဲ့တယ္။

အတန္ငယ္ေအးလာတာေၾကာင့္ အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့မွဘဲလို ့ေတြးလိုက္မိျပီး ကြ်န္မဒရင္းဘက္ေပၚကေန ထမယ္အလုပ္မွာ မထင္မွတ္ဘဲ ေကာင္းကင္ကေန ၾကယ္တစ္လံုးေၾကြသြားတာ ေတြ ့လိုက္ရတယ္။

ၾကယ္ေၾကြျခင္းအေပၚမွာ လူေတြက ထင္ေၾကးအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၾကတယ္။

တစ္ခ်ိဳ ့ကလဲ ၾကယ္ေၾကြတာ နတ္သက္ေၾကြတာတဲ့။ လူ ့ျပည္မွာ ျပန္ျပီး လူ၀င္စားဘို ့ ၾကယ္ေၾကြလာတာတဲ့။
တစ္ခ်ိဳ ့ကလဲ ၾကယ္ေၾကြတာကိုျမင္ရင္ ကံဆိုးတယ္တဲ့။
တစ္ခ်ိဳ ့ကလဲ ၾကယ္ေၾကြတာကိုျမင္ရင္ ဆုေတာင္းတဲ့ ျပည့္တယ္တဲ့ေလ။

သူ ့အယူအဆနဲ ့သူဘဲေပါ့။ ဒါဆို ကြ်န္မကေရာ ဘယ္လိုယူဆရမလဲ။ လူ၀င္စားတယ္လို ့ယူဆရမလား ။ ဟင့္အင္း။ ဒီလိုလဲမယူဆခ်င္ဘူး။ ဒါဆို ကံဆိုးတယ္ေပါ့။ ဒီလိုလဲ မေတြးခ်င္ဘူး။ ေဟာ ကြ်န္မေတြးမိတာ ေနာက္ဆံုးတစ္ခု။ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္တဲ့။

ဒါဆိုရင္ ကြ်န္မၾကယ္ေၾကြတာျမင္လိုက္ရလို ့ကြ်န္မဆုေတာင္းျပည့္မယ္ဆို ကြ်န္မကလဲ ၾကယ္ေလးအတြက္ ျပန္ျပီးဆုေတာင္းေပးပါ့မယ္။

ကြ်န္မဆုေတာင္းျပည့္ဘို ့အတြက္ ၾကယ္ေလးေတြမေၾကြပါေစနဲ ့။ ဆုေတာင္းမျပည့္ရင္လဲေနပါေစ။ ၾကယ္ေလးေတြေကာင္းကင္ေပၚမွာ ထာ၀ရတည္တံ့ေနပါေစလို ့ၾကယ္ေလးေတြအတြက္ ကြ်န္မျပန္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္မယ္ေနာ္။

ကြ်န္မ အလုပ္လုပ္ရာျမိဳ ့ေလးဆီက ကြ်န္မငွားေနတဲ့အိမ္ေလးပါ။ ဒီအိမ္ေလးမွာ ကြ်န္မေနလာတာ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ပါျပီ။

အစကေတာ့ အိမ္ကအရမ္းက်ယ္ေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ခုေတာ့လဲ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလိုျဖစ္ေနေတာ့ ေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။

အိမ္က အိပ္ခန္း၂ခန္းပါတယ္။ ဧည့္ခန္း ၊မီးဖိုေဆာင္ ၊ ေရခ်ိဳးခန္ အိမ္သာ တြဲရက္။ ေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္။

အိမ္ေရွ ့မွာ ေျမပိုနည္းနည္းရွိေသးတယ္တစ္ပတ္တစ္ခါအိမ္ရွင္းၾကမ္းတိုက္ရင္ေတာ့ လက္ေမာင္းျပဳတ္မတတ္ဘဲ။

ဒါက အိမ္ေရွ ့။ အဲအိမ္ေရွ ့မွာရပ္ထားတာ ကြ်န္မဆိုင္ကယ္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အျခားအဖြဲ ့က ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္

ရဲ ့ဆိုင္ကယ္။ သူခရီးသြားေနလို ့ ကြ်န္မအိမ္မွာ လာထားတာ။

ဘာမွမရွိေသာ ကြ်န္မဧည့္ခန္း။

း)

ကြ်န္မက မိန္းကေလးဆိုေပမယ့္ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္ အသံက်ယ္မွ နားေထာင္ေပ်ာ္တယ္။ ေဆာင္းေဘာက္စုတာ၀ါသနာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းေဘာက္က ေသးေသးဘဲၾကိဳက္တယ္။ အလွဴအိမ္မွာလို အၾကီးၾကီးေတြၾကိဳက္ဘူးေတာ့။

း)

ဒါက ၀ါယာလက္ေလးပါ။

း)

ကြ်န္မရဲ ့ကြန္ပ်ဴတာ။ ဒါေလးနဲ ့က အလုပ္လုပ္တယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ အိပ္ယာထဲမွာ ထဘို ့ပ်င္းေနရင္ လက္ေတာ့ေလးနဲ ့ဘဲ ဘေလာ့ေတြေလွ်ာက္လည္ျဖစ္တယ္။

း)