ေက်ာပိုးအိတ္

ဒူးရင္းသီး စားပါဦး အရမ္း စားေကာင္းပါတယ္။ အရသာက ခါးေနတာဘဲ။ ကြန္မက ဒူးရင္းသီးစားရင္ အရသာခါးေနမွၾကိဳက္တာ။


အေစ့ေသးျပီး အသားမ်ားတဲ့ ဒူးရင္းသီး။

ဒူးရင္းသီးစားျပီး ရင္ပူမွာစိုးလို ့မင္းဂြတ္သီးေလးပါ စားသြားေနာ္။

စားေနာ္။ စားစား ။ အစားမ်ားသြားရင္လဲ ေအးေဆးေနာ္ ။ ေဘးမွာ အစာေက်ေဆးပါခ်ထားေပးမယ္။

း)

ဒီတစ္ခါေတာ့ ထမင္းပါလာပါျပီရွင္။

ငါးပိေၾကာ္ ၊ တို ့စရာ နဲ ့ ငါးပိရည္

ငါးပိေၾကာ္ နဲ ့တို ့စရာ

၀က္သားနဲ ့ကန္စြန္းရြက္နဲ ့ေၾကာ္ထားတာ။ မီးအားနည္းလို ့ထင္တယ္ေနာ္။ ကန္စြန္းရြက္ေတြမဲသြားတယ္။

အျမင္သာဆိုးတာေနာ္ ။ အရသာရွိမွရွိ ။

အဟဲ း)

ပုဇြန္နဲ ့ခရမ္းသီးခ်ဥ္ဟင္းပါ ။ ခ်က္လိုက္တာ ဘာမွားသြားလဲမသိဘူ ။ တကယ္ကိုအရသာရွိပါတယ္။

း)

ငါးဖယ္ငါးဆုတ္ပါ ။ ရွမ္းနံနံအုပ္ထားတယ္ ။ ရႈၾကည့္ ေမႊးတယ္ေနာ္ ။ ရွမ္းနံနံရြက္အနံ ့ ။

ဘာေရးရမွန္းမသိလို ့ဆားခ်က္ အဲေလ ထမင္းခ်က္ေကြ်းလိုက္တယ္ေနာ္။

ေဟာေတာ့ ေရ …………. ေသာက္ေရခ်ထားေပးမိဘူး။

အယ္……………ျပီးေတာ့ စားပြဲဘဲပါတယ္။ ထိုင္ခံုလဲပါဘူး။

မတ္တပ္ဘဲစားသြားေတာ့ေနာ္။ အဟီးးးးးးးးးးးးးးးးး

ဇြန္းလဲပါဘူးရယ္။ ျမန္မာဆန္ဆန္ လက္နဲ ့ဘဲစားေတာ့ေနာ္

း)

ဒီေန ့ အေဖမ်ားေန ့တဲ့။ သိဘူးရယ္။ သူငယ္ခ်င္းေဒးေဒးရဲ ့ဘေလာ့မွာ ေရးထားတာေတြ ့မွ သိလိုက္တာ။ တစ္ေန ့
တစ္ေန ့အိပ္လိုက္စားလိုက္ေနတာနဲ ့ေလာကၾကီးမွာ ဘာေန ့ဘာအထိမ္းမွတ္ မွန္းေတာင္သိေတာ့ ဘူးရယ္။
အဟီးးးးးးးးးးးးးးးးး

ဒီေတာ့ အေဖခ်စ္သမီးအေနနဲ ့ အေဖအေၾကာင္းကို ေရးရင္းအေဖကို သတိရရင္း ကန္ေတာ့ရမွာေပါ့။

ေဖေဖရဲ ့အေမ(ကြ်န္မအဘြား)က အရမ္းစည္းကမ္းၾကီးတယ္။ေရခ်ိဳးရင္ေတာင္ ေယာက်ာၤးတစ္ခန္း မိန္းမ တစ္ခန္းတဲ့။ အရမ္းထက္တယ္။အရမ္းလဲမာနၾကီးတယ္တဲ့။ အဲေခတ္တုန္းက အဖိုးက ၀န္ေထာက္ဆိုလား၊ အေရးပိုင္ဆိုလားဘဲ။

ကြ်န္မေဖေဖက တစ္ဦးတည္းေသာ သားပါ။ တစ္ဦးထဲေသာသားဆိုေပမယ့္ လံုး၀မ်က္ႏွာသာ အေပးမခံရပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ခဏခဏ အရိုက္ခံရတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ေဖေဖက အေပါင္းသင္းအရမ္းမင္တယ္။ တစ္ဦးတည္းေသာ
သားတို ့ရဲ ့ထံုးစံအတိုင္းေပါ့။

ေဖေဖက သူငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြကို သားသမီးေတြကို အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လို အျမဲလိုလို ေျပာျပတတ္တယ္။

တစ္ေန ့ေဖေဖနဲ ့ေဖေဖ့ညီ၀မ္းကြဲက လမ္းထဲမွာ ေအာ္ေရာင္းတဲ့ မုန္ ့စိမ္းေပါင္းသည္ကို ေခၚျပီး ပုန္းေနတယ္။
မုန္ ့သည္ကလည္းေခၚသံၾကားေတာ့ အိမ္၀ိုင္းထဲ၀င္လာတာေပါ့။ အဲဒိမွာတင္ အဘြားက ေန ့လည္အိပ္ေနရာ ကေနႏိုးလာတယ္။ အျဖစ္မွန္လဲသိေရာ အဲဒိမုန္ ့သည္ဆီက အကုန္၀ယ္ျပီး ေဖေဖရယ္၊ ညီ၀မ္းကြဲ ေလးရယ္ကို မကုန္မျခင္းစားခိုင္းတယ္။ မကုန္ဘူးဆိုရိုက္တယ္။ ေနာက္အဲလိုေစ်းသည္မေခၚ ရဲေအာင္တဲ့ေလ။

ေနာက္ေတာ့ ေဖေဖ အရြယ္ေရာက္လာတယ္။ ၀န္ထမ္းသားသမီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ေဖေဖလဲ၀န္ထမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေဖေဖတာ၀န္က်ရာျမိဳ ့မွာ ေမေမနဲ ့ဆံုတယ္။ ျပီးေတာ့ ေမေမနဲ ့တူႏွစ္ကုိယ္တိုင္းျပည္တည္ေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။

ေဖေဖရံုးကေနျပန္လာတိုင္း အျမဲလိုလို မုန္ ့ပါလာတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မတို ့ကလဲ ေဖေဖရံုးဆင္းလာခ်ိန္ဆို သူ ့ထက္ ငါဦးေအာင္ ၾကိဳၾကတယ္။

ေဖေဖက သားသမီးေတြနဲ ့ပတ္သက္လာရင္ အျမဲေရွ ့ကေန ကာကြယ္ေပးတတ္တယ္။ တစ္ေန ့ေက်ာင္းမွာ မိန္းကေလးပီသစြာ ကြ်န္မရန္ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္မေနခဲ့တဲ့ေက်ာင္းက မိန္းကေလးေက်ာင္းဆိုေတာ့ ကြ်န္မကလဲဆိုးတဲ့ အထဲမွာပါပါတယ္။

တစ္ေန ့ေရွ ့ဆံုးတန္းက ေကာင္မေလးက ကြ်န္မတို ့အဖြဲ ့ကို ရန္စပါတယ္။ ကြ်န္မက ရန္မစဘို ့ေျပာတာ သူကမရဘူး။ ေျပာင္စပ္စပ္နဲ ့ရန္စေနေတာ့ ကြ်န္မလဲ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ ေတြ ့ရာထမင္းဘူးနဲ ့ ေနာက္ဆံုးတန္းကေန
ေရွ ့ဆံုးတန္းကို ေကာက္ေပါက္လိုက္တယ္။

ကြ်န္မေပါက္လိုက္တဲ့ ထမင္းဘူးက ရိုးရိုးထမင္းဘူးမဟုတ္ပါဘူး။ စတီး၃ ဆင့္ခ်ိဳင့္ပါ။ အေပါက္ခံလိုက္ရတဲ့ ေကာင္မေလးက ၄ခ်က္ခ်ဳပ္လိုက္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ထမင္းဘူးထဲမွာ ဘာမွမရွိေတာ့လို ့။ ;)

ဒီေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ေခၚေပါ့ မိဘ။ ဒါနဲ ့ကြ်န္မလဲ ေဖေဖ့ရံုးကို ဖုန္းဆက္ျပီး ေခၚလိုက္တယ္။ ကြ်န္မေဖေဖဘဲေလ သိတယ္မဟုတ္လား။ ကြ်န္မေရွ ့မွာဘဲရပ္တည္ေပးသြားတယ္။ ကြ်န္မမွန္တယ္ေပါ့။ ကံေကာင္းလို ့ ကြ်န္မတို ့ေက်ာင္းအုပ္
နဲ ့ေဖေဖနဲ ့နဘန္းမလံုးၾကတာ။

ေဖေဖက သူ ့သားသမီးေတြကို သူမ်ားဆူတာ ၊ ဆဲတာ ၊ ရန္စတာ ၊ရိုက္တာ လံုး၀မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဆူမယ္၊ဆဲမယ္ ဆိုလဲ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ဘဲဆူခ်င္တယ္တဲ့။

ေဖေဖက ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္က ဆိုးရင္ တုတ္နဲ ့ရိုက္ပါတယ္။ အဲဒိလိုရိုက္တဲ့ေန ့ဆို ေဖေဖက ထမင္းလဲ မစားေတာ့ဘူး။ အိပ္ခန္းထဲကေန ဘယ္ေတာ့မွ မထြက္ေတာ့ဘူး။ ျပီးရင္ အခန္းထဲမွာ က်ိတ္ငိုတာ။ ကြ်န္မတို ့ကို ရိုက္ခဲ့တဲ့ လက္ကိုၾကည့္ျပီး အျမဲယူၾကံဳးမရျဖစ္ခဲ့တယ္။

ကြ်န္မတို ့အိမ္မွာဆို ေဖေဖနဲ ့ေမေမကို သူငယ္ခ်င္းလိုဘဲေပါင္းတယ္။ ဒီလိုေပါင္းခိုင္းတာကလဲ ေဖေဖနဲ ့ေမေမရဲ ့ အၾကံဥာဏ္ပါ။ ဒါမွ သားသမီးေတြက ေျပာရဲဆိုရဲျပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းတိုင္ပင္ႏိုင္မယ္တဲ့။ ဘယ္ေနရာကိုဘဲ ေရာက္ေရာက္အေဖ သမီးဆိုျပီးအျမဲဦးစားေပးခံရပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ ေဖေဖ့သမီးျဖစ္ရတာ အရမ္း ဂုဏ္ယူပါတယ္။

ေဖေဖကလူတစ္မ်ိဳး။သူ ့လက္ေအာက္ငယ္သားေတြေပးရင္ယူဘူး။ သူကျပန္ေပးတာ။ ေအာက္လက္ငယ္သား ေတြကို ျပန္ၾကည့္ လြန္းလို ့ ေမေမနဲ ့ရန္ျဖစ္ရတာလဲ ခဏခဏပါ။ ေမေမနဲ ့ရန္ျဖစ္ျပီဆို ေမေမကမျပီးဆံုးႏိုင္ေသာ
ပြစိျခင္းနဲ ့ေဖေဖ့ကို ပြစိပါတယ္။

အဲဒိအခ်ိန္ဆို ေဖေဖကလဲေမေမကို ျပန္ေမးပါတယ္။ ေမၾကီးေရ ေဖၾကီးကိုဆူလို ့ျပီးျပီလား။ မျပီးေသးရင္လဲ ေတာ္ပါေတာ့ကြာ နားေတြပူလွျပီတဲ့။ ဒီလိုစစ္ေျပညိမ္းလိုက္ရင္ ေမေမကလဲ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘူး။

ေဖေဖအျမဲေျပာတဲ့စကားတစ္ခြန္းပါ။ ငါလဲ အသက္ၾကီးလာျပီ။ ဒီေတာ့ သက္ျပည့္ပင္စင္ယူရေတာ့မယ္။ဒီေတာ့ နာမည္
ဆိုးနဲ ့မယူခ်င္ဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့သားသမီးေတြအားလံုးကို ဘြဲ ့ရပညာတတ္ေအာင္ ထားေပးခဲ့ျပီးျပီ။ ေမၾကီးကိုလဲ မေတာင့္မတမေၾကာင့္ မက်ထားခဲ့ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုထားႏိုင္ရေအာင္ ေဖၾကီး မသမာတဲ့ နည္းနဲ ့ရွာထားတာ တစ္ခုမွမပါဘူး။ မိဘအေမြေတြနဲ ့တင္ ခုထိစားလို ့ရေနေသးတာဘဲ။ ပင္စင္ယူကာနီးမွ နာမည္ပ်က္ေနပါ့မယ္ကြာတဲ့။

ဒါေဖေဖစိတ္ဓါတ္ပါ။ အဲဒိလိုေနလာခဲ့လို ့လဲ ခုခ်ိန္ထိ ေဖေဖ့က ပင္စင္သာယူသြားတယ္။ အားလံုးရဲ ့ေလးစားျခင္း
ကိုခံေနရတုန္းပါဘဲ။

ခုေတာ့ ေဖေဖအသက္ၾကီးပါျပီ။ ေဖေဖေျပာေနက်စကားေလးတစ္ခြန္းက ေဖၾကီးဘ၀မွာ ေဖၾကီးမိသားစုရွိရင္ ဘာမွမလိုဘူးတဲ့။ ေမေမကိုလဲအရမ္းခ်စ္သလို သားသမီးေတြေပၚမွာလဲ တန္ဘိုးထားတဲ့ ဖခင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ။

ဒီမိသားစုနဲ ့ ဘ၀သက္ဆံုးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစေဖေဖ။

ငါမေမ့ေသးပါဘူးကြယ္
ဘ၀မွာ
ဆံုးရံႈးမႈေတြမ်ားလာေတာ့လဲ
ငါ့မွာ
အရံႈးေတြနဲ ့က်င့္သားရလာခဲ့ပါျပီ

နင့္ကိုအရမ္းခ်စ္ခဲ့မိတာ
ငါအေသအခ်ာမွတ္မိေနဦးမွာပါ
နင္ကဘဲစေက်ာခိုင္းေက်ာခိုင္း
ငါကဘဲစေက်ာခိုင္းေက်ာခိုင္း
တစ္ဘ၀စာငါလြမ္းေနမွာပါ

ငါတစ္ေယာက္ထဲ
ရင္ဘက္ထဲကအၾကင္နာေတြ
ေျခြေျခြျပေနလို ့လဲအပိုပါဘဲ
ငါ့ဘက္ကတရား၀င္
ေၾကညာပိုင္ခြင့္မွမရွိတာ

ရာဇ၀င္မွာေတာ့
အထီးက်န္ေနခဲ့ရတဲ့
သမိုင္းေတြထင္က်န္ေနဦးမွာပါ

ငါမေမ့ေသးပါဘူးဟာ
နင္ကသာအခ်ိန္နာရီေတြစားသံုးရင္း
ငါ့ကိုေမ့ခ်င္ေမ့ေနမွာ

ဒီကဗ်ာေလးက ဘယ္သူေရးထားတာလဲမသိပါဘူး။ ကြ်န္မမွာလဲ မသိတာေတြကအမ်ားသား။
မေန ့ကကြ်န္မစာအုပ္စင္ရွင္းတယ္။ ၂၀၀၆ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ထဲကေနထြက္လာတာ။ လက္ေရးနဲ ့ေရးထားတာ။
ခုေတာ့ ကဗ်ာေလးကိုေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းတာနဲ ့ျပန္မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။
ေနာက္ထက္တစ္ပုဒ္ရွိေသးတယ္။ ေနာက္မွေနာ္။ အဲဒါလဲသိဘူးရယ္။ ဘယ္သူေရးမွန္း။
း)
မူရင္းေရးသားသူသိရင္လဲ ေက်းဇူးျပဳျပီး ေၾကာညာေပးပါေနာ္။

ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး အံု ့မိႈင္းေနတယ္။ ရွစ္ခြင္တိုင္းမွာ မဲေမွာင္လို ့။ ေလတိုက္တာ ႏုရာကေန ၾကမ္းလာတယ္။ ခုနကရွိေနတဲ့ ေနမင္းၾကီးလဲ ဘယ္ဆီမ်ားေရာက္သြားပါလိမ့္။ ေၾသာ္…………………မၾကာခင္ မိုးရြာေတာ့မယ္ေပါ့။

ရာသီဥတုက မၾကည္လင္၊ မိုးကလဲ မၾကာခင္မွာ အသည္းအသန္ရြာေတာ့မယ္။ ဒါ အျပင္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ လတ္တေလာအေျခအေန။

ကြ်န္မရဲ ့ရင္ထဲမွာကေတာ့ အျပင္ရဲ ့ရာသီဥတု အျခအေနထက္ ျပင္းထန္လွစြာ မုန္တိုင္း၀င္ေနပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ရမလဲ။

ကြ်န္မရဲ ့ေရွ ့တည့္တည့္မွာ ရပ္ေနတာက ကြ်န္မအရမ္းခ်စ္တဲ့ ကို။ ကြ်န္မရဲ ့အိမ္ေထာင္ဖတ္အျဖစ္ ေရြးျခယ္ထားမိတဲ့ အရမ္းခ်စ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူ ခင္ပြန္းေလာင္း။

ကြ်န္မတို ့၂ေယာက္ရဲ ့ ျပသနာက ေသးရာကေန မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၾကီးထြားလာခဲ့တယ္။ ညွိလို ့ရမယ္လို ့ ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ တေျဖးေျဖး မာနျပိဳင္ နယ္လုသလို ျဖစ္လာျပီ။

ကြ်န္မရဲ ့အေတြးေတြက ဟိုးးးးးးးးးး လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ဆီကို ပ်ံ ့ႏွံ ့သြားတယ္။

သမီးငယ္လဲခုေက်ာင္းျပီးသြားျပီ။ ေရွ ့ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ ဒီေမးခြန္းကို ေမးတဲ့ေန ့က ကြ်န္မဘြဲ ့ယူျပီးျပန္လာတဲ့ ေန ့မွာ ေမေမက ေမးလာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ ကြ်န္မရည္ရြည္ခ်က္အတိုင္း ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ခ်င္တယ္။ ေမေမကေတာ့
အိမ္ရဲ ့စီးပြားေရးကိုလုပ္ေစခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ ခ်စ္သူနဲ ့အျမန္ဆံုး လက္ထပ္ေစခ်င္တယ္။

ကြ်န္မလဲ ခ်စ္တဲ့သူနဲ ့ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မမွာ လုပ္စရာေတြအမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္။ ဒီေန ့
ဘြဲ ့ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားမွာ ပါခ်ဳပ္ေျပာခဲ့တဲ့စကားတစ္ခြန္းေလးက ရင္ထဲမွာ အမွတ္ရေနတယ္။
ေမာင္တို ့မယ္တို ့ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ကေန ပညာေတြ သင္ေပးလို ့ သက္ဆိုင္ရာဒီဂရီ တစ္ခုကို ရရွိသြားျပီး။ ဒီေတာ့
ေမာင္တို ့မယ္တို ့ဟာ တိုင္းျပည္အတြက္ အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္ျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ျပဳမႈၾကပါတဲ့ေလ။

တစ္ေန ့မွာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အိမ္ကမသိေအာင္ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာနမွာ ေလွ်ာက္လႊာသြားတင္ လိုက္တယ္။ ရန္ကုန္နဲ ့မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ့ ေနရာကို ေရြးျခယ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္မရဲ ့ေရြးျခယ္မႈေၾကာင့္ အေဖာ္လိုက္လာတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ လန္ ့သြားတယ္။

သမီးငယ္ နင္အဲေလာက္အေ၀းၾကီး ဘာသြားလုပ္မွာလဲတဲ့ေလ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မေရြးလိုက္တဲ့ေနရာက ေတာင္တန္းေတြေပါမ်ားျပီး လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းတဲ့ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲတဲ့ ရိုးသားတဲ့ တိုင္းရင္သားေတြ ေနထိုင္တဲ့ ေတာင္ေပၚေဒသ တစ္ခုပါ။

ေနာက္တစ္လေလာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ ကြ်န္မသြားခ်င္တဲ့ေနရာကို သြားခြင့္ျပဳတယ္ဆိုသည့္ အလုပ္ခန္ ့ စာကို ကြ်န္မေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္ခံရမိတယ္။ ကြ်န္မရဲ ့ေရြးျခယ္မႈကို ၀မ္းသာေနေပမယ့္ အားလံုးရဲ ့အံ့ၾသတဲ့ အေတြးေတြ၊ မ်က္ႏွာေတြကို ကြ်န္မလစ္လ်ဴရႈ ့ခဲ့ပါယ္။ ေမေမဆို ေသြးတိုးတဲ့အထိ၊ အိပ္ယာထဲလဲတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖကေတာ့ သူလဲ အစိုးရအမႈထမ္းျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာေၾကာင္း ေမေမမသိေအာင္ လာအားေပးပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန ့မွာ ကြ်န္မအရမ္းခ်စ္တဲ့ ကို ကြ်န္မဆီကို ဟန္မေဆာင္ႏိုင္စြာေရာက္လာတယ္။

သမီးငယ္ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ။ ကို ေတာ့ဘာမွနားမလည္ေတာ့ဘူး။ ကိုတို ့လက္ထပ္ဘို ့ရက္ေတာင္ ေရြးေနျပီ။ ဒီရန္ကုန္ပတ္၀န္းက်င္မွာဆို ကိုမေျပာပါဘူး။ ဒီေလာက္ေခါင္ ဒီေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာ ေရြးတတ္တယ္ေနာ္။ စိတ္ေရာေကာင္းေသးရဲ ့လားတဲ့။

ကြ်န္မ မရူးေသးပါဘူး။ ဒီလမ္းကိုလဲ ဘယ္သူ ့တိုက္တြန္းခ်က္မွ မပါဘဲ ေလွ်ာက္ခဲ့တာပါ။ ဒီအတြက္ ကြ်န္မေပ်ာ္တယ္။ ကြ်န္မအိမ္ေထာင္မျပဳခင္မွာ ကြ်န္မလြတ္လပ္စြာ သြားခ်င္တယ္။ နားလည္ေပးပါကို။

မဟုတ္ေသးပါဘူး သမီးငယ္ရယ္။ သမီးငယ္ေလာက္ အသန္ ့ၾကိဳက္တဲ့သူ၊ ဆီမပါရင္ မစားတတ္တဲ့သူ၊ အိပ္ရင္ေတာင္
ေမြ ့ယာထူမွ အဲကြန္းရွိမွဆို။

ဟုတ္တယ္။အဲဒါက သမီးငယ္မက္ေမာတဲ့ အရာေတြ။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀မွာ တစ္သတ္မွတ္ထဲရွိရမယ္ဆိုတဲ့ ပံုေသနည္းမွ မရွိတာ။ ဒါေတြမရွိလဲ သမီးငယ္ေနတတ္ေအာင္ေနမွာေပါ့။

မိုးဦးမက်ခင္ေန ့တစ္ေန ့မွာ ကြ်န္မ တာ၀န္က်ရာ ေတာင္ေပၚေဒသကို ကြ်န္မခက္ခဲစြာ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ အိမ္က
လိုက္ပို ့ေပးမယ္ေျပာေပမယ့္ ေခါင္းမာစြာ ကြ်န္မ လိုက္မပို ့ခိုင္းပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဒီခရီးမွာ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္ထဲ။ ေရာက္တဲ့ေန ့က ကြ်န္မစဥ္းစားမိပါတယ္။ ကြ်န္မေရြးျခယ္ခဲ့တဲ့လမ္း မွားျပီလားမသိဘူးလို ့။ အဲဒိေန ့က ကြ်န္မဖ်ားပါတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးေညာင္းကိုက္ျပီး ကြ်န္မဖ်ားခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္မေရာက္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ထဲကလို ကြ်န္မကို ခမ္းနားစြာ ဘယ္သူမွမၾကိဳခဲ့ပါဘူး။ ရြာသူၾကီးလို ့ထင္ရတဲ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္နဲ ့ ေက်ာင္းအုပ္လို ့လဲေျပာလို ့ရ ၊ ေက်ာင္းဆရာလို ့လဲေျပာလို ့ရတဲ့ ဆရာရယ္ ၊ ဆရာမ၃ေယာက္ရယ္ အဲဒါဘဲ လာၾကိဳပါတယ္။

အိမ္ကထြက္လာတုန္းက ဆင္ဖမ္းမယ္၊ က်ားဖမ္းမယ္နဲ ့ တကယ္လက္ေတြ ့က်ေတာ့ အေဒၚေရ ေခြးၾကည့္ေပးပါဦးလို ့ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ေဆးေတြထဲက သင့္ေတာ္ရာကို ကြ်န္မေသာက္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အိပ္ယာ၀င္လိုက္တယ္။ မနက္မွဘဲ ရြာအေျခအေနသိရေအာင္ ကြ်န္မလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး အိပ္ယာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

ေမြ ့ယာထူမွ အိပ္တတ္တဲ့ကြ်န္မ ပင္ပန္းလြန္းလို ့ ျမက္ဖ်ာေလးေပၚမွာ ေစာင္ၾကမ္းေလးတစ္ထည္ျခံဳျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ မနက္လင္းေတာ့ လူက လန္းလန္းဆန္းဆန္းႏိုးလာပါတယ္။ ပထမဆံုးကြ်န္မ စိတ္ညစ္သြားတာက အိမ္သာ။ ဒီရြာမွာ အိမ္သာလံုး၀မရွိပါဘူး။ ဒီေတာ့ကြ်န္မဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ၾကံရာမရေတာ့ပါဘူး။

ဒါနဲ ့အတူေန ေက်ာင္းဆရာမေလးကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ေတာထဲမွာဘဲသြားရတယ္တဲ့။ ေၾသာ္ ေရာမေရာက္မွ ေရာမလိုဘဲက်င့္ရေတာ့တာေပါ့။ အိမ္ကမ်ားသိရင္ဆိုတဲ့ အေတြးကို ဟိုးးးး ေတာင္ေအာက္ျပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္သာရွိတယ္။ကြ်န္မ ေတာမတိုးတတ္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မအီမလည္ၾကီးေပါ့။

ေနာက္ေတာ့ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုျပီး ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာဘဲ ရြာသူၾကီးကို ေသခ်ာေျပာျပျပီး အိမ္သာေဆာက္ရန္ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ ့စည္းရံုးမႈကို ဘယ္သူမွအားမေပးၾကပါဘူး။ အထူးအဆန္းလို ့ နားေထာင္ေန ၾကတယ္။
သူတို ့ကေမြးလာကတည္းက ေနာက္ေဖးသြားခ်င္ရင္ ေတာတိုးလိုက္။ ဒါဆိုျပီးေနျပီ။ ဒီလို တစ္ခမ္းတစ္နား ဘယ္သူမွ အလုပ္ရႈပ္ခံျပီး မေဆာက္ၾကဘူး။

ကြ်န္မက က်န္းမာေရးနဲ ့ပတ္သတ္တာေတြ ေျပာျပေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ အားနာလို ့လား ၊ နားညီးလို ့လား မသိဘူး။ အိမ္သာေဆာက္ဘို ့လက္ခံလာတယ္။ ဒါေတာင္ ရြာလံုးကြ်တ္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ ၆လေလာက္ မွာ ရြာထဲမွာ အိမ္သာေလးေတြကိုယ္စီျဖစ္လာခဲ့ပါျပီ။ ဒါကြ်န္မရဲ ့ပထမေျခလွမ္းေလးပါ။

ဒုတိယေျခလွမ္းအေနနဲ ့ေတာ့ ရြာမွာ ရွိတဲ့ကေလးေတြကို ေက်ာင္းေနအရြယ္မွာ ေက်ာင္းေနဘို ့ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ေသစာရွင္စာ ေရးတတ္ရံုနဲ ့ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့အစကိုခ်ည္ျပီး ကြ်န္မမွာ တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ ေက်ာင္းသားမိဘေတြကို လိုက္စည္းရံုးရပါတယ္။

တစ္ခ်ိဳ ့အိမ္ေတြက လက္ခံေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ ့အိမ္က်ေတာ့ အာေပါက္မတတ္ရွင္းျပရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ ့ဘဲ ကြ်န္မစည္းရံုးမႈ ထပ္ေအာင္ျမင္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဦးေရဟာ ပထမႏွစ္ေတြထက္ ပိုမ်ားလာပါတယ္။ ေက်ာင္းစာတစ္မ်ိဳးထဲမသင္ဘဲ ကေလးေတြအတြက္လိုအပ္တဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြပါ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကေလးေတြက ေက်ာင္းလာဘို ့အတြက္ စိတ္အားထက္သန္လာၾကပါတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ ရက္ကို လစား၊ လကိုႏွစ္စား နဲ ့ေနလာရင္းက ကြ်န္မတျဖည္းျဖည္း ေနသားက်လာပါတယ္။ ဒီႏွစ္အတြင္း မွာ ေအာင္ျမင္လိုက္၊ က်ဆံုးလိုက္နဲ ့ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနလို ့ေနပါတယ္။

ဘာဘဲေျပာေျပာ ကြ်န္မေပ်ာ္တယ္။ ဒီရိုးသားလွတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြၾကားထဲမွာေနရတာ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ သူတို ့
ရဲ ့ဓေလ့ကိုလဲ ကြ်န္မနားလည္တတ္ပါျပီ။ ကြ်န္မရဲ ့ကေလးေတြနဲ ့လဲ ကြ်န္မအသားက်ေနပါျပီ။ ကြ်န္မရဲ ့ ဘ၀မွာ လုပ္ခ်င္တာေတြလဲ လုပ္ခြင့္ရခဲ့ပါျပီ။

ဒီလို အရွိန္ရေနတုန္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကြ်န္မအလုပ္လုပ္ရာ ေတာင္ေပၚေဒသကို ကိုတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ေရာက္ခ်လာပါတယ္။ ကိုလာရျခင္းရဲ ့ရည္ရြည္ခ်က္က ကြ်န္မကို ျပန္ေခၚဘို ့တဲ့။

ကြ်န္မကိုျပန္ေခၚဘို ့ေရာက္လာတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ရြာေလးထဲမွာ ေတာမီးပမာ ပ်ံ ့ႏွံ ့သြားတယ္။ ေက်ာင္းသားေလးေတြကရဲ ့အငိုမ်က္၀န္း၊ ရြာသားေတြရဲ ့မသြားပါနဲ ့ေတာင္းပန္သံေတြၾကားမွာ ကြ်န္မျခာျခာလည္ ခဲ့ရပါတယ္။

တစ္ဖက္ကလဲ ခ်စ္သူ။ တစ္ဖက္ကလဲ သံေယာဇဥ္။ လြန္ဆြဲလြန္းပါတယ္။ ကြ်န္မမွာေလ အဲဒိေန ့ကတည္းက
အိပ္လို ့ကိုမေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာေတြဆက္လုပ္ရမလဲ၊ ဘာေတြဆက္လုပ္သင့္လဲ၊ ကြ်န္မအေတြးမ်ားေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္မ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုခ်လိုက္ပါတယ္။

ကို …. သမီးငယ္ေျပာခ်င္ပါတယ္….သမီးငယ္ကို အခ်ိန္နည္းနည္းေပးပါေနာ္။
အခ်ိန္….ဟုတ္လားသမီးငယ္…ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ။ မေပးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေရာ။

အခ်ိန္၂ႏွစ္ေလာက္ေပးပါေနာ္…. တကယ္လို ့ အဲဒိ၂ႏွစ္အတြင္းမွာလဲ ကိုခ်စ္တဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုေတြ ့ခဲ့ရင္ ကိုလက္တြဲႏိုင္ပါတယ္…….
သမီးငယ္ဆံုးျဖတ္တာ မျပင္ေတာ့ဘူးလား…… သမီးငယ္ ကို ့ကို မခ်စ္ဘူးလား။

အရမ္းခ်စ္ပါတယ္ကိုရယ္…ဒါေပမယ့္ လုပ္စရာေတြရွိေနေသးတယ္ကို…အဲဒါေၾကာင့္ပါ။
ေကာင္းျပီသမီးငယ္…. ေစာင့္ဆိုကိုေစာင့္မယ္…. ဒါေပမယ့္ ကိုစိတ္မေကာင္းဘူး။ကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့သူက ကိုနဲ ့ တစ္ခါထဲ လိုက္ခဲ့ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ ့ကိုလာေခၚတာ…ခုေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ကိုလဲစိတ္မေကာင္းဘူး။

ကိုျပန္မယ့္ေန ့ကိုေရာက္ခဲ့ပါျပီ။ ကို ့ကို ကားဂိတ္လိုက္ပို ့ရင္း ကြ်န္မ၀မ္းနည္းလာတယ္။ ကိုကေတာ့ ကြ်န္မကို စိတ္ဆိုးသြားလားမသိေတာ့ပါဘူး။ စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာေတာ့ပါဘူး။ လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။

မၾကာခင္မွာ ကို ့ကိုတင္ေဆာင္တဲ့ကားက တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ ထြက္ခြာသြားပါျပီ။ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ဘဲ ကားဂိတ္ထဲမွာ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းမွ ကြ်န္မျပန္လာပါတယ္။

ကြ်န္မျပန္လာတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ မိုးကေတာ္ေတာ္ရြာေနတာ။ အဲဒိမိုးသည္းထဲမွာ ကြ်န္မလဲေရာျပီး ငိုမိတယ္။ ကြ်န္မ
ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြက မိုးေရေတြနဲ ့အတူ ေမ်ာပါသြားတယ္။

ကြ်န္မထင္ပါတယ္။ တကယ္လို ့မ်ား ေနာင္၂ႏွစ္ျပည့္လို ့ ကိုလာေခၚရင္လဲ ကြ်န္မျပန္လိုက္ျဖစ္ပါ့မလား….