21:19
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ရင္ထဲက ပန္းတစ္ပြင့္တဲ့။ ကူးကူးက တဂ္လာတယ္။ ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ ့ အခ်ိန္ဆြဲလာတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီ။ ကူးကူးကိုလဲ အားနာလွျပီ။ ခုေတာ့ ေၾကြးဆပ္ႏိုင္ျပီေပါ့။
ကြန္မသူ ့ကိုစေတြ ့တာ ၆တန္းႏွစ္ရဲ ့က်ဴရွင္တစ္ခုမွာ စေတြ ့ခဲ့တာပါ။ သူ ့ရဲ ့အသားက မိန္းကေလးေတြ မနာလို ေလာက္ေအာင္ ၀ါႏွစ္ေနတာ။ က်ဴရွင္မွာက သူတို ့အတန္းျပီးမွ ကြ်န္မတို ့အတန္းတတ္ရတာ။ ဒီေတာ့ ေန ့တိုင္း ေတြ ့ျဖစ္ တာေပါ့။ ေတြ ့တိုင္းလဲ ကြ်န္မကို ရႈတည္တည္နဲ ့ၾကည့္တတ္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မတို ့လဲ ေရမ်ားေရႏိုင္ဆိုသလို အဲေကာင္ေလးကို ေတြ ့တိုင္းစတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္မွာဆိုေကာင္ေလး
ရဲ ့မ်က္ႏွာကရဲေနတာဘဲ။ ေယာက်ာၤးေလးျဖစ္ျပီး ရွက္တတ္ေတာ့ ကြ်န္မတို ့ပိုျပီးစျဖစ္တယ္။ နာမည္ ေျပာင္ေတြေပးလာတယ္။ သူကကြ်န္မထက္ငယ္တယ္။ မိသားစုမွာလဲ အငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ ကြ်န္မက သူ ့ကို
အငယ္ေလးလို ့ေခၚတယ္။ ကြ်န္မကိုက်ေတာ့ အၾကီးမတဲ့။
က်ဴရွင္သြား က်ဴရွင္ျပန္ သူတို ့အိမ္ေရွ ့ကေန ျဖတ္ရတယ္။ ခါတိုင္းဆို ကြ်န္မတို ့ကားစီးေနက်။ က်ဴရွင္တစ္ခုနဲ ့ တစ္ခုက အခ်ိန္ဆက္ေနေတာ့ ကားစီးမွ ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အငယ္ေလးအိမ္က ဘယ္နားမွာဆိုတာ သိတာနဲ ့ ကားမစီးေတာ့ဘူး။ သူ ့အိမ္ေရွ ့က ျဖတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တယ္။ အဲလိုခ်ိန္ဆို အငယ္ေလးကလဲ အလိုက္ သိစြာနဲ ့ အိမ္ေရွ ့မွာ ေယာင္ေပေပ ထြက္ေစာင့္တတ္တယ္။
အရြယ္ကလဲ ငယ္ေသးတယ္။ အပ်ံကလဲ သင္စတယ္ဆိုေတာ့ အဲခ်ိန္တုန္းက ေပ်ာ္လိုက္တာ။က်ဴရွင္မွာေရာ ေက်ာင္းမွာပါ ေန ့တိုင္းေတြ ့ရေတာ့ ေန ့တိုင္းေပ်ာ္တာေပါ့။ ဒီလိုၾကည္ႏူးရင္းနဲ ့ ရက္ကိုလစား ၊ လကိုႏွစ္စားနဲ ့ ရာသီေတြ အလီလီ ေျပာင္းလာ တယ္။ မေျပာင္းလဲတာဆိုလို ့ အငယ္ေလးနဲ ့ရင္းႏွီးမႈက ဒီထက္မပိုလာတာဘဲ။
ကြ်န္မ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ အငယ္ေလးက ၁၀တန္း။ ေနာက္ေတာ့ အငယ္ေလးနဲ ့မေတြ ့ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြစုမိတိုင္း အငယ္ေလးအေၾကာင္းေျပာမိတယ္။ ေျပာတိုင္းလဲရင္ထဲမွာ မသိမသာေရာ သိသိ သာသာပါ ရင္ခုန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရင္ခုန္လို ့ဘဲရတယ္။ အငယ္ေလးက ကြ်န္မတို ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပ်ာက္ျခင္း မလွေပ်ာက္ေနတယ္။
ကြ်န္မ တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္မွာ ေက်ာင္းမျပီးေသးဘဲ အလုပ္လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းက ဖြင့္တာထက္ ပိတ္ရက္ေတြ ပိုမ်ားေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအကုန္လံုး အေတြ ့ၾကံဳသစ္ရေအာင္ဆိုျပီး အလုပ္တစ္ခု ၀င္လုပ္ ၾကတယ္။
ကံေကာင္းစြာနဲ ့အလုပ္ေလွ်ာက္တာ ကြ်န္မနဲ ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ အလုပ္ရလိုက္တယ္။ အလုပ္မွာက ပင္ပန္း ၊ ျပန္လာေတ့ ေရမိုးခ်ိဳး ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းေနေတာ့ ဘာမွ မေတြးေတာ့ဘဲ တန္းအိပ္လိုက္တယ္။ ခါတိုင္းဆို မျမင္ရတာ ၾကာတဲ့ အငယ္ေလးအေၾကာင္း ေတာင္ေတာင္အီအီ စဥ္းစားျပီးမွ အိပ္တာ။
တစ္ေန ့အလုပ္သြားဘို ့ကားေစာင့္ေနတုန္း အငယ္ေလး ကြ်န္မေနာက္မွ ရွိေနတာ ကြ်န္မ မသိလိုက္ဘူး။ သူကလဲ မေခၚဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မေနာက္မွာ အရိပ္လိုကပ္ပါလာတယ္။ ကြ်န္မစီးတဲ့ကားေနာက္မွ အငယ္ေလး ပါလာတယ္။
တစ္ေန ့ကြ်န္မ အိပ္မက္မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ အငယ္ေလးက ကြ်န္မဆီလာတယ္တဲ့။ အိပ္ယာကေန ႏိုးေတာ့ ရင္ထဲမွာလဲ မေကာင္းဘူး။ အိပ္မက္က ဘယ္လိုၾကီးလဲ။ အငယ္ေလးေနမွေကာင္းရဲ ့လား။
ဒါေပမယ့္ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကြ်န္မလဲ အလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ ့ အငယ္ေလးအေၾကာင္းေမ့သြားျပန္တယ္။ ေမ့တယ္ဆိုတာကလဲ ေတြ ့မွမေတြ ့ရတာ။ ခုၾကားတာက (သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာပါဘူး) သူလဲ အျခားႏိုင္ငံမွာတဲ့။
ဒီခ်ိန္မွာေတာ့ မတမ္းတခ်င္ေတာ့ဘူး။ သစ္ရြက္လႈပ္တိုင္း ရယ္ခ်င္တဲ့ အရြယ္လဲမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တကယ္လို ့
သူသာေတြ ့ခ်င္တယ္ဆို သူကဆက္သြယ္ရမွာေတာ့။ ခုခ်ိန္ထိေနႏိုင္တာ သူေမ့ေနလို ့ေနမွာ။ ဒါေပမယ့္ ရိုးသားစြာနဲ ့ ၀န္ခံရရင္ ဘာအေရာင္မွ မပါတဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ ့ ကြ်န္မကေတာ့ ရံဖန္ရံခါ သတိရေနမိတယ္။
ကူးကူးေရ
ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္။ ေနာက္က်ျပီးမွ တင္တယ္ဆိုေတာ့ နားလည္ေပးပါေနာ္။
း)
23:01
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး လက္ေဆာ့ထားတာ
ကြ်န္မ အသီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစားတယ္။ ခြ်င္းခ်က္ မီးသီးနဲ ့လက္သီးမပါ။ အသီးစားမယ္ဆို နဂို အစားပုတ္တဲ့ အခံကလဲရွိေနေတာ့ အမ်ားၾကီးစားတယ္။
ခုလဲ ၾသဇာသီးတဲ့။ ရံုးနားမွာ လာေရာင္းေနတာနဲ ့၀ယ္လာတာ။ ၾကိဳက္တယ္ ၾသဇာသီးကို။ ၾသဇာသီးစားရင္ ၾသဇာရွိတယ္ၾကားဘူးတယ္။ ဘယ္သူေျပာလဲ ( ေက်ာပိုးအိတ္ေျပာတယ္) အဟိ။
ၾသဇာသီးစားရင္ ေတြးေနမိတယ္။ ဘယ္သူ ့ကို ၾသဇာေပးရင္ေကာင္းမလဲလို ့။ ေသခ်ာတယ္ ဘယ္သူမွနာခံမယ္ မထင္။
18:28
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
မွ်စ္ခ်ဥ္နဲ ့၀က္နံရိုး
ငါးဖယ္ငါးဆုပ္ (ငါးအေကာင္းမစားႏိုင္ေတာ့ ငါးဆုပ္ဘဲစားေနရတယ္)
ငါးေသတာေၾကာ္
စားခ်င္စရာ ထမင္းပြဲ
မစားဘူး မစားဘူး ၀မယ္လို ့…………………….. ေၾကြးေၾကာ္ထားေပမယ့္ လက္ေတြ ့မွာေတာ့ စားတာ တားမႏိုင္ ဆီးမရဘဲ။ စားေတာ့မယ္ဆို ကုိယ့္ကို ျပန္ေျဖသိမ့္တယ္။ စားသာစား အစားလဲေဆး ေဆးလဲအစာ ဆိုျပီးေတာ့။
အဟိ
ခုလဲ ညစာစားရင္ ၀တယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ စားျဖစ္တယ္။
19:27
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ကို္ယ္က ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးေအာက္မွာ တည္ျငိမ္စြာနဲ ့လဲေလွ်ာင္းလို ့။ တစ္ခါတစ္ရံ မဟူရာ ေကာင္းကင္ ၾကီးေအာက္မွာ ျငိမ္သက္စြာနဲ ့ေနခဲ့တယ္။ ပူလြန္းတဲ့ ေႏြေန ့ေတြဆို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္ ရင္ခြင္မွာ လာျပီ ခံုလံုၾကတယ္။ ေပ်ာ္ပါး ၾကတယ္။ ကိုယ္ကသူတို ့ေတြေပ်ာ္ပါးႏိုင္ဘို ့အတြက္ လိႈင္းလံုးေလး ေတြ ဖန္တီး ေပးရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ့ေရလုပ္ သားေတြဆို ကိုယ့္ရင္ခြင္နက္ထဲက သားငါးေပါင္းစံုတို ့ကို ၀မ္းစာအတြက္ ရွာေဖြ သြားၾကတယ္။
ကိုယ့္ကိုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ့က ကိုယ္ကို ျငင္သာတယ္တဲ့။ ျငင္သာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ေလေျပ ေလညွင္းေလးေတြ တိုက္ခက္ေပးတယ္။ ေကာင္းကင္ျပာျပာေအာက္မွာ တည္ျငိမ္တဲ့ အလွ တစ္မ်ိဳးနဲ ့တင့္တယ္တယ္လို ့ေျပာ ၾကတယ္။ အဲဒိခ်ိန္ဆို ကိုယ့္ေဘးမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနၾကတယ္။
တစ္ခ်ိဳ ့ၾကေတာ့လဲ ကိုယ္က ေဒါသၾကီးတယ္တဲ့။ ကုိယ္ေဒါသၾကီးတဲ့အခ်ိန္ဆို အရမ္းေၾကာက္စရာ ေကာင္းတာ ဘဲတဲ့။ အဲဒိခ်ိန္ဆို ကိုယ့္မ်က္ႏွာက နီရဲျပီး တစ္ျဖည္းျဖည္းေမွာင္လာတယ္တဲ့။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ လိႈင္းလံုးေတြကို တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး ထုတ္လာတယ္။ ခက္ထန္တဲ့ ေလေတြကို ကိုယ့္ဆီကေန လြင့္လာေအာင္ လုပ္ေပးတယ္တဲ့။ အဲဒိခ်ိန္ဆို ကုိယ္တစ္ေယာက္ထဲ ေဒါသၾကီးေနလိုက္တာ။ကုိယ့္ေဘးမွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူး။
ကုိယ္က လူေတြခ်စ္ေအာင္ ေနတတ္သလို လူေတြမုန္းေအာင္လဲလုပ္တတ္တဲ့ ပင္လယ္ၾကီးေပါ့။
တစ္ေန ့ ကိုယ္ဟာ မဟူေရာင္ ေကာင္းကင္ၾကီးၾကီးေအာက္မွာ ျငိမ္သက္စြာနဲ ့ ေလာကကို အလွဆင္ေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္ရင္ခြင္မွာ ေငြလိႈင္းျဖဴျဖဴေလးေတြက ခုန္ကာေပါက္ကာ ျမဴးထူးေနတယ္။ အဲဒိလို ကိုယ္ျငိမ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ လွပျပီးတိုးျငင္းလြန္းတ့ဲေျခသံ တစ္စံုကို ကုိယ္ၾကားမိလိုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ားဆြဲေဆာင္တဲ့ ေျခသံပါလိမ့္။ ကုိယ့္ရင္ခြင္က လိႈင္းေလးေတြေတာင္ အဲဒိ ေျခသံေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါသြားရေလာက္တဲ့အထိ ျဖစ္သြား တယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္အဲဒိေျခသံေလးကို မက္ေမာလာတယ္။ အဲဒိေျခသံပိုင္ရွင္ေလးလာမယ့္ ရက္ေလးေတြကို မဟူရာေကာင္းကင္ ၾကီးေအာက္မွာ ရင္ခုန္စြာနဲ ့ေမွ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ကိုယ္ဟာ အေမွာင္ညေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ တတ္လာတယ္။ အဲလိုကုိယ့္ ရင္ခြင္ကို လိႈင္းထန္ေအာင္ လုပ္တဲ့ တရားခံေလးက လမင္းေလးေပါ့။
လမင္းေလးမရွိတဲ့ေန ့ေတြမွာ ပင္လယ္ဟာ လမင္းမ်ားၾကားေလမလားဆိုျပီး ဆူညံျပီးေခၚတတ္ေပမယ့္ လမင္း ကေတာ့ မၾကား ခဲ့ဘူး။ လာမလိုလိုနဲ ့ပံုရိပ္ေယာင္ေတြ ထားရစ္ခဲ့တယ္။ ကုိယ့္ကိုမုန္းလို ့ေရွာင္ဖယ္ေနတာလား လမင္းေလးရယ္။
ေငြေရာင္လမင္းေလးေရ မင္းက ကိုယ့္အေ၀းကို တစ္ခါတစ္ရံထြက္ခြာသြားေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ မင္းလာေလ မလားလို ့ညစဥ္ ညတိုင္း မဟူရာေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ေနရတာ အေမာပါဘဲ။ ကုိယ့္ရဲ ့အျဖစ္ေတြကို ကိုယ့္ရဲ ့သခင္ ေငြလမင္းေလး သိမွသိပါေလစ။
ကိုယ့္ရင္မွာေတာ့ လမင္းကိုလြမ္းတဲ့စိတ္နဲ ့ ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး ဒဏ္ရာေတြနဲ ့ ျပည့္ႏွပ္လို ့ေနခဲ့ပါျပီ။ ကိုယ္က ဟန္မေဆာင္တတ္ ဘူး။ ကိုယ္ဆူညံစြာနဲ ့ေပါက္ကြဲခဲ့တယ္။ ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြ အမ်ားၾကီးရြာသြန္းခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္က ေဒါသၾကီးတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လမင္းေလးမလာတဲ့အတြက္ ကိုယ္ေဒါသၾကီးရျပီ။ ဒါေပမယ့္ လမင္းေလးကေတာ့ လာေနက်ရက္ေတြရဲ ့ညခ်မ္းေလး မွာ ေလာကကို ေအးျမတဲ့အလင္းေရာင္ေတြေပးေနခဲ့ တယ္။
တကယ္ေတာ့ေလ လမင္းနဲ ့ကိုယ္နဲ ့က ဘယ္လိုမွ ေတြ ့ဆံုဘို ့ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ ဘာလို ့ေတြ ့ ခဲ့ၾကတာလဲ။ ၾကမ္းတမ္းနဲ ့ကို္ယ္နဲ ့ ေအးျမတဲ့လမင္းေလးက ဘယ္ေတာ့မွဆံုႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
;P
ခုတေလာ နားေထာင္ျဖစ္တဲ ့၀ိုင္း၀ိုင္းရဲ ့လမင္းနဲ ့ပင္လယ္သီခ်င္းကို ကိုယ့္သေဘာနဲ ့ကုိယ္ သရုပ္ေဖာ္ထားတာ။
မူရင္း သီခ်င္းေရးဆရာသိရင္ေတာ့ ကြ်န္မကို လာသတ္မလားဘဲ။ ကြ်န္မလုပ္တာနဲ ့သီခ်င္းေရးဆရာရဲ ့စာသား ေတြ ပ်က္စီးကုန္ျပီ။
အဟိ
19:28
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ဒီေန ့ဘယ္သြားရမွန္းမသိဘူး။ တစ္ေနရာရာသြားခ်င္ေနတယ္။ ဟိုသြားဒီလာရင္းနဲ ့ ပန္းျခံထဲေရာက္သြားတယ္။ သူမ်ားေတြစံုတြဲခုတ္လာခ်ိန္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္က တစ္ေယာက္ထဲ။ အဟင့္။
ဒီေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုုက္လာတာေပါ့။ တစ္ေယာက္ထဲ သစ္ခြေတြနဲ ့စကားေျပာခဲ့တာေပါ့။ စိတ္ထဲမွာ လန္းဆန္းတယ္။ သစ္ပင္ေတြနဲ ့ ေနရတာ။ အသက္ၾကီးရင္ပန္းပင္စိုက္တဲ့။ ေက်ာပိုးအိတ္ေတာ့စိတ္ကူးတယ္။ အသက္ၾကီးရင္ သစ္ပင္စိုက္စားမယ္။ လာ၀ယ္ၾကေနာ္။
