ေက်ာပိုးအိတ္

 

ဒီေန ့ အဂၤလန္ကေန ျပန္လာမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳခဲ့ပါတယ္။ မေတြ ့ရတာလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနတာေၾကာင့္ ရွိေနတဲ့ အလုပ္ေတြကို ပစ္ထားခဲ့ျပီး ေလဆိပ္ကို ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို ကားေပၚေခၚတင္လာျပီး ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာၾကနဲ ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလြန္းလွပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ စကားေျပာျပီး ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက အဂၤလန္ျပန္ လက္ေဆာင္ဆိုျပီး ေခ်ာကလက္ ၂ဗူး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမ ေခ်ာကလက္မၾကိဳက္ပါဘူး။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေခ်ာကလက္ကို ၾကိဳက္ေပမယ့္ သူမကေတာ့ အားလံုးနဲ ့ ဆန္ ့က်င္စြာ ေခ်ာကလက္ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ ့လက္ေဆာင္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အားနာျပီး ယူခဲ့ရတယ္။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ သူမအရင္ဆံုးေတြးေနမိတာ ဒီေခ်ာကလက္ ကိစၥ။ ေခ်ာကလက္ဗူးက အၾကီးၾကီးဘဲ။ ျပီးေတာ့ ၂ဗူးေတာင္မွဆိုေတာ့ ဘယ္သူ ့ကိုျပန္ေပးရမလဲ စဥ္းစားေနခဲ့မိတယ္။ ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ ့ ကေလးေလးက ေခ်ာကလက္ အရမ္းၾကိဳက္တာ သူမျပန္စဥ္းစားမိသြားျပီး အဲဒီကေလးေလးကိုဘဲ အခုလက္ေဆာင္ ရလာတဲ့ ေခ်ာကလက္ေလးကို ေပးေတာ့မယ္လို ့ စိတ္ေပါ့ပါးစြာ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

သူမကားကို ဂရုတစိုက္နဲ ့ေမာင္းလာခဲ့တယ္။ မီးပြိဳင့္တစ္ခုေရာက္ေတာ့ ကားလမ္းမေပၚမွာ ပန္းေတြလိုက္္ ေရာင္းေနတဲ့ ကေလးေလး၂ေယာက္ကို သူမေတြ ့ခဲ့တယ္။ ကားၾကိဳကားၾကားထဲမွာ ပန္းလိုက္ေရာင္းတာ တကယ္ေတာ့ အႏၱရာယ္ အရမ္းမ်ားလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို ့ကေတာ့ အႏၱရာယ္ဆိုတာကို ေမ့ထားျပီး ၀မ္းစာေရးအတြက္ ကားေတြဆီကို လိုက္ျပီး ပန္းေတြေရာင္းေနၾကတယ္။

သူမ ပန္းေရာင္းတဲ့ ကေလးေလး၂ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီး ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ သူမေဘးမွာ ပါေနတဲ့ ေခ်ာကလက္ဗူးၾကီး ၂ဗူးကို အဲဒီကေလးေတြကိုဘဲေပးလိုက္ေတာ့မယ္။ ပထမေပးမယ္လို ့စိတ္ကူးထားတဲ့ ကေလးေလးကေတာ့ မိဘေတြကခ်မ္းသာတယ္။ ဒီလိုတန္ဘိုးၾကီးတဲ့ ေခ်ာကလက္ကို ၀ယ္ေကြ်းဘို ့ မိဘေတြကလဲ တတ္ႏိုင္တယ္။ဒီကေလးေတြကေတာ့ ဒီလိုေခ်ာကလက္ကို သိပ္ျပီး စားဘူးမယ္မထင္တာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္၀င္လာတဲ့ေစတနာနဲ ့ ကေလးေလးေတြကို လွမ္းေခၚျပီး ေခ်ာကလက္ဗူးကို ေပးလိုက္တယ္။

ေခ်ာကလက္ဗူးလက္ခံရရွိတဲ့ ကေလးေလးေတြက အံ့ၾသတဲ့မ်က္ႏွာနဲ ့ သူမကို ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို ့ေတာင္ ျပန္မေျပာျဖစ္ဘဲ ေရာင္းမကုန္ေသးတဲ့ ပန္းေတြနဲ ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္က သူမနဲ ့ ေ၀းရာကို ထြက္သြားၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့ လမ္းမၾကံဳတာနဲ ့ သူမ ဒီမီးပြိဳင့္ဘက္ကို မျဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေန ့ေတာ့ အလုပ္အတြက္ လုပ္စရာရွိတာေၾကာင့္ သူမ ဒီမီးပြိဳင့္ေလးကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ မီးပိြဳင့္မိေနတုန္း ဘာရယ္မဟုတ္ ေခ်ာကလက္ေပးဘူးတဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ျပန္သတိရလာတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကားၾကိဳကားၾကားထဲမွာ ပန္းေတြေရာင္းေနတယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူတို ့ပန္းေရာင္းရာကေန သူမဆီေရာက္လာတယ္။ သူမက ပန္မ၀ယ္ခ်င္တာေၾကာင့္ မသိသလိုဘဲေနလိုက္တယ္။ ဒီမွာတင္ ပန္းေရာင္းတဲ့ ကေလးေလးက သူမရဲ ့ ကားမွန္ကို ေခါက္လာတယ္။ သူမကလဲ ပန္းမ၀ယ္ဘူးလို ့လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ ့ဘဲ ျပလိုက္ေပမယ့္ ခ်ထားတဲ့ ကားမွန္ကိုေတာ့ မခ်ေပးခဲ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မီးပိြဳင့္စိမ္းသြားတာနဲ ့ သူမကားေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ကားေမာင္းေနရင္း ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမကားကို မ်က္စိတစ္ဆံုးလိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ေတြ ့လိုက္ရတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ မီးပိြဳင့္ကို ျဖတ္ရတိုင္း ပန္းေရာင္းတဲ့ ကေလးေလးေတြက သူမဆီလာျပီး မွန္တံခါးေခါက္တယ္။ ေခ်ာကလက္ေပးထားတာ မမွတ္မိဘဲ ငါ့ကို ပန္းလာေရာင္းတယ္ဆိုျပီး စိတ္လဲေတာ္ေတာ္တိုလာမိတယ္။ စိတ္တိုတာနဲ ့တျပိဳင္နက္ ကားမွန္ကိုခ်ျပီး ပန္းမ၀ယ္ဘူးလို ့ေျပာေနတာ နားမလည္ဘူးလားလို ့ ခပ္ဆပ္ဆပ္ေလး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

ဒီမွာတင္ ကေလးေလးႏွစ္ေယာက္က သူမ မထင္မွတ္တဲ့ အျပဳမႈကို လုပ္လိုက္တာေၾကာင့္ သူမေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ကေလးေလးေတြကေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ပန္းေရာင္းဘို ့လာတာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကို ေခ်ာကလက္ေပးခဲ့တုန္းက ေပ်ာ္လြန္းလို ့ ေက်းဇူးတင္ စကားေတာင္ မေျပာခဲ့မိဘူး။ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ အငယ္ေလးေတြကို ေခ်ာကလက္ေကြ်းခ်င္လြန္းလို ့ အျမန္ျပန္သြားခဲ့တာ။ ေခ်ာကလက္စားတိုင္းလဲ အန္တီကို သတိရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဘ၀မွာ အဲဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေခ်ာကလက္ တစ္ခါမွမစားဘူးပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကို ေခ်ာကလက္ေပးခဲ့တဲ့ အန္တီကို ေန ့တိုင္း ေစာင့္ခဲ့တယ္။ ေက်းဇူးတင္စကားလဲေျပာခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကုိယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ဒီပန္းေလးေတြကို လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ျပန္ေပးခ်င္လြန္းလို ့ မွန္ေခါက္မိတာပါတဲ့။

အဲဒီကေလးစကားကိုၾကားျပီး သူမေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ကေလးေလးေတြအေပၚမွာ အထင္မွားခဲ့မိတာလဲ ေတာ္ေတာ္ ေနာင္တရသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးေလးေတြ ကမ္းေပးတဲ့ စံပယ္ပန္း ၅ကုံးကိုယူျပီး သူမ အဲဒီမီးပိြဳင့္ကေန ထြက္လာခဲ့မိတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြေပးတဲ့ စံပယ္ပန္းကို ဘုရားမွာျပန္လွဴခဲ့မိတယ္။ ကေလးေတြကိုလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။



ကြ်န္မတို ့ရဲ ့လူ ့စိတ္ဆိုကလဲ ခက္သားဘဲေနာ္။ အျပင္ပန္းၾကည့္ျပီး ထင္ေယာင္ထင္မွား မွတ္ၾကတယ္။

မရွိတဲ့သူမ်ား ကိုယ့္ဆီလာျပီဆို ေခ်းငွားေတာ့မယ္ထင္ေနၾကတယ္။

မလွတဲ့သူဆို စုန္းကေ၀နဲ ့ ခိုင္းႏိႈင္းတတ္ၾကတယ္။

လူတစ္ေယာက္ အ၀တ္အစား ၀တ္တာ စုတ္ျပတ္ေနတယ္ဆို လမ္းမွာေတြ ့ရင္ေတာင္ မေခၚခ်င္ၾကဘူး။
လူတစ္ေယာက္ရဲ ့အ၀တ္အစားကိုၾကည့္ျပီး အဲဒီ လူရဲ ့အတြင္းစိတ္ကို ဘယ္သူမွ မဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။

အာက်ယ္အာက်ယ္ေျပာတတ္တိုင္း ရိုင္းတယ္လို ့ထင္မိၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုေျပာတတ္တဲ့ လူေတြရဲ ့အတြင္းစိတ္ေတြကို ကြ်န္မတို ့မဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေျပာတတ္တဲ့ သူေတြကို ကြ်န္မတို ့စိတ္ထဲမွာ ဘာကိုမွ အေလးအနက္ မထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္လို ့
ကြ်န္မတို ့ထင္မိၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေနတတ္တဲ့သူေတြရဲ အတြင္း့စိတ္ကို ကြ်န္မတို ့ မဖတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

ဒီေတာ့ ကြ်န္မတို ့ေတြဟာ လူတိုင္းရဲ ့စိတ္ကို ဖတ္ႏိုင္ဘို ့ အမ်ာၾကီးၾကိဳးစားရဦးမွာပါ။

ဖတ္ဘူးတဲ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာကတဆင့္ ဘာသာျပန္ တင္ေပးထားတာပါ။
ကြ်န္မဘာသာျပန္တာ ညံ့ေကာင္းညံ့ေနပါမယ္။ ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားပါတယ္ရွင္။

မေန ့က ျမန္မာျပည္က ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ ့ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္တယ္။ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာလိုက္ ရယ္လိုက္နဲ ့။ စကားေကာင္းေနတုန္း အဲဒီေမာင္ေလးက ရုတ္တရက္ မမသိလား သားသူငယ္ခ်င္းရဲ ့ ဂ်ီေတာ့မွာေလ မက္ေဆ့တင္ထားတယ္။ ဂ်ီေတာ့မွာ မက္ေဆ့တင္ထားတာ ဘာမ်ားထူးဆန္းလို ့လဲသားရယ္ဆိုေတာ့ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္။ မထူးဆန္းပါဘူး။ဒါေပမယ့္ အေတြးေကာင္း ေလးျဖစ္ေနလို ့တဲ့။

ကဲေျပာပါဦး။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေတြးေကာင္းေနလို ့လဲဆိုေတာ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းတင္ထားတာက

ေနာက္ဘ၀
ကိုရီးယားမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရခဲ့ရင္ ရုပ္ရွင္မင္းသား
အဂၤလန္မွာ လူျဖစ္ခြင့္ရခဲ့ရင္ ေဘာလံုးသမား
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရခဲ့ရင္ လူၾကီးသား

ျဖစ္ရပါေစတဲ့။

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ျပံဳးမိပါတယ္။ ကြ်န္မအိမ္ကိုစာလာဖတ္တဲ့သူေတြကေရာ ေနာက္ဘ၀အတြက္ ဘာေတြမ်ား ဆုေတာင္းထားလဲ။ ဆုေတာင္းထားတာရွိရင္ ေျပာျပပါလား။

ေဖေဖာ္၀ါရီလ ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ဗယ္လင္တိုင္းေဒးအတြက္ အမွတ္တရ ေတြျပင္ဆင္ေန ၾကပါတယ္။ အဲဒီိေန ့မွာ ခ်စ္သူကိုအေျဖေပးမယ္္။ အဲဒီေန ့မွာ ဘာေတြ၀တ္မယ္။ ဘယ္ကိုသြား မယ္။ ဘာလုပ္မယ္ ညာလုပ္မယ္နဲ ့ ဒီ အသံေတြဟာ ကြ်န္မတို ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ မၾကားခ်င္မွ အဆံုးျဖစ္ေနတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဗယ္လင္တိုင္းေဒးဆိုတာက ျမန္မာေလာကမွာ ေပၚလာတာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈလဲ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာေတြေခတ္မွီလာတာ၊ကမၻာနဲ ့ ရင္ေဘာင္တန္း လာတာ ၀မ္းသာစရာပါ။

ဂေရဂိုရီယံ ကမၻာသံုး ေနျပကၡဒိန္ရဲ ့
၄၅ ရက္ေျမာက္ေန႔

'ကေလာဒီယပ္စ္' ဆိုတဲ့
သေဘာမႀကီးျမတ္တဲ့ ပေဒသရာဇ္

ဧကရာဇ္ဘုရင္ယုတ္ရဲ ့့အမိန္႔ကို လစ္လ်ဴေသြဖည္ၿပီး
ခ်စ္သူေတြကို တိတ္တဆိတ္ လက္ထပ္ေပးတဲ့

တာနီၿမိဳ႕က စိန္ ့ဗယ္လင္တိုင္းဆိုတဲ့ေတာ္စင္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး
ေရာမမွာ ႏိွပ္စက္ၿပီးေခါင္းျဖတ္ခံရတဲ့ေန႔ပါ

သူတို႔ဟာသူတို႔ဂုဏ္ျပဳရင္ျပဳပါေစ။
ကြ်န္မတို ့နဲ ့ အေ၀းၾကီးပါ။

ဒီဗယ္လင္တိုင္းေဒးအတြက္ ၾကိဳတင္ရင္ခုန္ေနရတယ္။ ကဒ္လွလွေလးေတြ၊ ႏွင္းဆီပန္းလွလွေလးေတြ၊ ေခ်ာကလက္ေတြ စတာေတြ ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ေပးၾကတယ္။ အဲဒီေန ့ဆို လူငယ္ေတြက အုတ္အုတ္က်က္က်က္၊ လူလည္ေတြက ရႈပ္ရႈပ္ ယွက္ယွက္၊ လူလတ္ေတြက ကသုတ္ကယက္၊လူတတ္ေတြက ဘရုတ္ဘယက္နဲ ့ ေသခ်ာ နားမလည္ေသးတဲ့၊ ဒါမွမဟုတ္ ၾကားဘူးနား၀ျဖစ္ေနတဲ့၊ဒါမွမဟုတ္ ေခတ္မွီခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့၊ ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ားေတြက ဗယ္လင္တိုင္းလို ့ လိုက္တိုင္း ေနၾကတဲ့ လူအခ်ိဳ ့က ဗယ္လင္တိုင္းေဒးကို ၾကိဳဆိုေနၾကတယ္။

ကြ်န္မတို ့ေလးနက္စြာ ျပန္စဥ္းစားၾကမယ္။ ဒီဗယ္လင္တိုင္းေဒးမတိုင္ခင္ ကပ္ရက္ေန ့စြဲကဘာလဲ။ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ရက္ေန ့ပါ။ သခ်ာၤသေဘာအရ ၁၃ ျပီးမွ ၁၄ လာတာ။ သမိုင္းအရဆိုရင္လဲ ျမန္မာမွန္ရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက အရင္လာသင့္တယ္ ထင္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၉၄ႏွစ္အခ်ိန္တုန္းက ေဆာင္းအကုန္ေႏြအကူး ေအးျမတဲ့ ေလေတြတိုက္ေနတဲ့ စေနေန ့မနက္ ေစာေစာပိုင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအထက္ပိုင္း မေကြးခရိုင္၊ နတ္ေမာက္ျမိဳ ့မွာ ထိန္လင္းဆိုတဲ့ ကေလးေလး တစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္။ အဲဒီထိန္လင္းဆိုတဲ့ကေလးေလးက အသက္ၾကီးလာေတာ့ စာေပကို ခ်စ္တယ္။ အမွန္တရားကိုခ်စ္တယ္။ ခ်စ္သူကိုခ်စ္တယ္။ ရင္ေသြးေတြကိုခ်စ္တယ္။အဲဒါေတြအားလံုးထက္ သူေနတဲ့တိုင္းျပည္ကို ပိုခ်စ္တယ္။

ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ ့သတၲိ၊ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ ့သမာဓိ၊ ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ ့ သီလ၊ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ ့စာဂ၊ ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ့ သိကၡာ၊ ေယာက်္ား ေကာင္းတို႔ရဲ ့ ပညာ၊ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ ့သစၥာ၊သူ႔မွာ အားလံုးျပည့္စံုေနတယ္။

တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ ေရးရေအာင္ ေန ့မအား ညမနား အလုပ္ေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘာေတြလုပ္သြားလဲ။ ဘာေတြေကာင္းခဲ့လဲ။ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ထိ တိုင္းျပည္ကို ဘယ္လိုေပးဆပ္သြားလဲဆိုတာ ျမန္မာမွန္ရင္ အားလံုးသိပါတယ္။

ေယာက်ာၤးေကာင္းတစ္ေယာက္၊ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္၊အေၾကြေစာခဲ့တဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ့ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္ၾကီး၊ မ်ိဳးခ်စ္အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ ့ ေမြးေန ့ကို ေမ့ေနတာ အရမ္းရင္နာစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက စာထဲမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ အခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနေသးတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ေဖေဖၚဝါရီဆယ့္သံုးမွာဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ။
တေထာင့္ကိုးရာတဆယ့္ငါး၊ေရွ ့ေနဦးဖာ သား။
ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခရိုင္၊သိၾကမ်ားခုတိုင္။
ႀကံ႕ႀကံ႕ခိုင္တဲ့ဇာနည္ဖြား၊မိခင္ေဒၚစု သား


အခုေတာ့
ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ့အီတလီက သူေတာ္စင္ကိုသူတို႔ဟာသူတို႔ ဂုဏ္ျပဳၾကရာကျဖစ္လာတဲ့ 'ဗယ္လင္တိုင္းေန႔' ဆိုတာထက္

အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ တစ္ေန႔ဟာ (ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ရက္ေန ့ဟာ) ကြ်န္မတို ့ေတြအတြက္ ပိုၿပီး ေလးနက္ျပန္႔က်ယ္တဲ့ အဓိပၸာယ္ရိွေနတဲ့ ေန ့ေလးတစ္ေန ့ပါ။

ေလာကမွာ အေရးအၾကီးဆုံးက အေရးမၾကီးတာေတြကုိအေရးတၾကီးမလုပ္မိေစဖုိ႔ပါ။

ကြ်န္မ ႏိုင္ငံေရး လံုး၀မလုပ္ပါ။ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းလဲ စိတ္၀င္စားတဲ့အထဲမွာ မပါဘူးလို ့ေျပာလို ့ရတဲ့ ရုံးနဲ ့အိမ္ ၊ အိမ္နဲ ့ရံုး အခ်ိန္ကုန္ေနတတ္တဲ့ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ သာမန္ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါ။ ဒီပို ့စ္က ၾကံဳတိုင္းရြာလို ့ေခၚတဲ့ ဆိုက္တစ္ခုမွာ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္တင္ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ကြ်န္မကေန ျပန္ျပီး အက်ယ္ခ်ဲ ့ထားတာပါ။

တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ အျမင္ခ်င္းလဲတူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီပို ့စ္နဲ ့ပတ္သက္ျပီး ကိုယ္ထင္တာ ကိုယ္ေရးထားတာပါ။ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ေျပာဘူးတဲ့စကားအတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္။