15:36
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ေနပူလြန္းတဲ့ ဧျပီလရဲ ့ ေသာၾကာေန ့မွာ သူမကို ေဆးခန္းတစ္ခုမွ ကြ်န္မေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။ ညိဳေသာအသားအရည္နဲ ့ ရွည္လွ်ားေသာ ဆံပင္ေတြေၾကာင့္ သူမရဲ ့အလွဟာ ပိုျပီး ေပၚလြင္ေစတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ေပးတာေၾကာင့္ တခဏအတြင္းမွာ သူနဲ ့ကြ်န္မ ရင္းႏွီးသြားခဲ့တယ္။
အနီးကပ္ၾကည့္မွ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်စ္စရာေကာင္းတာကို ကြ်န္မလက္ခံမိတယ္။ သူမရဲ ့ပါးျပင္ေပၚမွာေတာ့
မခို ့ တရို ့သနပ္ခါးေလးေတြက ေနရာယူလို ့။ စကားေျပာရင္လဲ တိုးညွင္းေသာ အသံေလးနဲ ့ေအးခ်မ္းစြာ ေျပာတတ္တယ္။
သူမနာမည္က မသက္မြန္တဲ့။ အသက္က ၂၄ႏွစ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ ့တစ္ခုေသာ ေနရာက ထိုင္းႏိုင္ငံထဲကို တရားမ၀င္ေသာနည္းနဲ ့ ေရာက္ရွိလာတဲ့ ရိုးရိုးသာမန္ မိန္းကေလးတစ္ဦးပါ။ ထိုင္းႏိုင္ငံထဲကို ေရာက္ေနတာ သူမ အသက္ ၁၈ႏွစ္ထဲကေန ပြဲစားတစ္ဦးနဲ ့လိုက္လာျပီး ၾကံဳရာ က်ပန္းအလုပ္ေတြ လုပ္ေနခဲ့ရတယ္။ လစာက မျဖစ္စေလာက္ေလးနဲ ့ ေလာက္ငွေအာင္ သူမေခြ်တာခဲ့တယ္။
ေလျဖတ္ထားတဲ့မိခင္ရယ္ ၊ ငယ္ရြယ္လြန္းေသးတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြရယ္ ၊ အလုပ္အကိုင္ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ဘဲ
ေန ့ တိုင္းအရက္ထိုင္ေသာက္တတ္တဲ့ ဖခင္ရယ္ ၾကားထဲမွာ သူမက သမီးအၾကီးဆံုးဆိုေတာ့ အိမ္ရဲ ့ တာ၀န္ေတြ အားလံုး သူမသာလွ်င္ ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းခဲ့ရတယ္။
ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရတဲ့အလုပ္လုပ္ကိုင္ရင္း သူမအတြက္ မျဖစ္စေလာက္ေငြေလးခ်န္ထားတတ္ျပီး မိသားစုကို အသက္နဲ ့
မမွ်ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္ရွာေဖြ ေကြ်းေမြးခဲ့တာေၾကာင့္ သူမရြာထဲမွာ အားလံုးရဲ ့ အားက်ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ ့သူမအလုပ္လုပ္ကိုင္ရင္း မင္းသူလို ့ေခၚတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ ့အေၾကာင္းပါခဲ့တယ္။ အိမ္ကို အတိအက်ဖြင့္ေျပာျပီး သူမအဲဒီေကာင္ေလးနဲ ့လက္ထပ္လိုက္တယ္။ ေကာင္ေလးနဲ ့လက္ထပ္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေကာင္ေလးက တေရွာင္ေရွာင္နဲ ့ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးမွာ တီဘီေရာဂါကူးစက္ခံရျပီး အလုပ္ကေန နားလိုက္ရတယ္။
သူမမွာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္ေတြ ပိုလုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ပင္ပန္းလြန္းလို ့ တစ္ခါမွ မျငဴးျငဴမိခဲ့ပါဘူး။ သူမတစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ေရတစ္ခြက္ေသာက္ျပီး ညစာအတြက္ ျပင္ဆင္တယ္။ ခင္ပြန္းသည္ကိုလဲ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ျပဳစုတယ္။
သူမ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဘာလို ့လဲဆုိေတာ့ သူမကို အားကိုးတဲ့ မိသားစုရွိတယ္။ သူမကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ သူမ ခင္ပြန္းရွိတယ္။ သူမကို စာနာနားလည္တဲ့ လုပ္ငန္းခြင္က သူငယ္ခ်င္းေတြရွိေနတာေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ပင္ပန္းပါေစ သူမ အျပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ ့သူမ တစ္ေျဖးေျဖး ပိန္လာတယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ အလုပ္ပင္ပန္းလြန္းလို ့ ၊ အစားအေသာက္ မမွန္လို ့ ၊ အိပ္ေရး မ၀လို ့ ပိန္သြားတယ္ဘဲသူမထင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူမပါ အနည္းငယ္ခ်ဴျခာလာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလုပ္လုပ္ရင္ ေမာလာတယ္။ သူမထင္တာ သူမခင္ပြန္းဆီက တီဘီေရာဂါ သူမကို ကူးေနျပီလို ့ထင္ခဲ့တယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူမစိတ္ထဲ တစ္ခုခုသိရေအာင္ဆိုျပီး အလုပ္ကေန ခြင့္ယူကာ သူမေဆးခန္းတစ္ခုကို သြားျပခဲ့တယ္။ေဆးခန္းမွာ လိုအပ္တဲ့ စမ္းသပ္မႈေတြျပဳလုပ္ျပီတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမအတြက္ ျပင္းထန္တဲ့ ရိုက္ခ်က္တစ္ခုကို သူမရရွိလိုက္တယ္။
သူမမွာ HIV ပိုးရွိေနတယ္တဲ့။ သူမၾကားကာစက သူမနား သူမ မယံုခဲ့ဘူး။ ထပ္ကာထပ္ကာ ေျပာျပလာတဲ့ ဆရာမကို သူမမ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ ့ နားေထာင္ေနခဲ့တယ္။ သူမကို ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။သူမ ဘာတစ္ခုမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ကမၻာေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမွာင္မိုက္သြားခဲ့ပါျပီ။
ကြ်န္မကို ရင္ဖြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူမလံုး၀ မငိုခဲ့ဘူး။ လူမ်ားလို ့ မငိုတာလား၊ ဒီအေျဖကို လက္မခံခ်င္္ေသး တာေၾကာင့္ မငိုေသးတာလား၊ဒါမွမဟုတ္ သူမငိုဘို ့မ်ား ေမ့ေနတာလားဆိုတဲ့ တိက်တဲ့ အေျဖတစ္ခု ကြ်န္မ မသိခဲ့ပါဘူး။
ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မလဲ သူမရဲ ့ေနာက္ေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္တယ္။ေမးၾကည့္ေတာ့ သူမမွာ သူမေယာက်ာၤးနဲ ့ဘဲ ဆက္ဆံခဲ့ေပမယ့္ သူမခင္ပြန္းကေတာ့ လူပ်ိဳဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးရႈပ္ခဲ့တယ္လို ့သူမၾကားေၾကာင္း ျပန္ေျပာ လာတယ္။
သူမနဲ ့ကြ်န္မ အဲဒီေန ့ေလးမွာ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူမခင္ပြန္းကို ဖြင့္ေျပာမလား ဆုိတာ ကြ်န္မကေမးေတာ့ သူမခင္ပြန္းက လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းမွာ ေသြးစစ္ထားတယ္။ သူမခင္ပြန္းမွာလဲ ေရာဂါပိုးရွိေနတာကို သူမ သိတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူမျပန္ျပီး နားသင့္ေနျပီလို ့ ကြ်န္မကေျပာေတာ့ ယဥ္ေက်းစြာနဲ ့ ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္တဲ့ေလ။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မက ျပန္ပို ့ေပးမယ္ေျပာျပီး သူမကို ေခၚလာခဲ့တယ္။
လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ သူမက ကြ်န္မကို HIV နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေမးလာတယ္။ ကြ်န္မကလဲ သူမေမးလာသမွ်ကို သိသေလာက္ၾကားမိသေလာက္ ျပန္ေျပာျပေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့သူမက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ ့ ကြ်န္မကိုဖတ္ျပီး ငိုတယ္။ ငိုတယ္ဆိုတာထက္ ငိုဘို ့အားယူေနတယ္ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားဘဲ။
ကြ်န္မက သူ ့ေက်ာေလးကို အသာပုတ္ျပီး ငိုခ်လိုက္ ညီမလို ့ေျပာေတာ့မွ သူမ အားရပါးရ ငိုခ်လိုက္တယ္။ သူမငိုခ်ခ်င္းအေပၚ ကြ်န္မေဘးနားကေန ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲမွာ မသက္မသာခံစားလာရတယ္။ သူမကို အေကာင္းဆံုး အၾကံဥာဏ္ေပးႏိုင္ေအာင္ ကြ်န္မ အမ်ားၾကီးစဥ္းစားရတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မ သူမနဲ ့မေတြ ့ေတာ့ဘူး။ မေတြ ့ေတာ့တာကလဲ သၾကၤန္အတြက္ ခြင့္ရက္ရွည္ယူျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပန္လာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမနဲ ့ ေခတၱအဆက္သြယ္ ျပတ္ခဲ့ရတယ္။ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မခြင့္ရက္ကုန္လို ့ ဒီကိုျပန္လာျပီး သူမအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္မလဆိုျပီး ဲ ကြ်န္မ မျပီးဆံုးေသးတဲ့ အေျဖတစ္္ခုကို ေန ့ေရာညပါ စဥ္းစားခဲ့မိတယ္။
စဥ္းစားမိတဲ့အထဲကေန အေကာင္းဆံုးလို ့ယူဆရတဲ့ အေတြးတစ္ခု ကြ်န္မမွာရွိေနခ်ိန္ သူမကိုဆက္သြယ္ လိုက္ေတာ့ သက္မြန္ဆံုးသြားျပီတဲ့။ ကုိယ့္ကိုသတ္ေသလိုက္တယ္တဲ့။ ကြ်န္မမွာ အံ့ၾသလြန္းလို ့ ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ သူမဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို လုပ္သြားတာလဲ။ သူမေယာက်ာၤးကေရာ မတားဘူးလား။ သူမထင္ထားတဲ့ သူမအတြက္အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းနည္းက ဒါပါလာလို ့ ဘာလို ့မွားယြင္းျပီး စဥ္းစားသြားတာလဲ။
ကြ်န္မေလ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူမလိုငယ္ရြယ္တဲ့သူေတြ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးေတြနဲ ့ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ၾကံဳေနရျပီလဲ။ ကြ်န္မ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးခ်ျပီး ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး သူမအတြက္ သူမၾကားႏိုင္ေလာက္မယ္ထင္ျပီး ကြ်န္မေျပာမိတယ္။
မိဘကိုလုပ္ေကြ်းခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ဘ၀ေတြမွာ လူျဖစ္ခဲ့မယ္ဆို ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးမွ ကင္းေ၀းႏိုင္ပါေစ…………………………….လို ့။
09:47
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ကြ်န္မလဲ ကြ်န္မရဲ ့ဘေလာ့ေလးကို ပစ္ထားတာ ၾကာလွေရာေပါ့။ စာေရးအသားကလဲ မေကာင္း ၊ စာေရးရတာလဲ ပ်င္းေနေတာ့ အသစ္အသစ္ေတြ မတင္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေရးစရာေတြ ၊ ေတြးစရာေတြ ရွိေနၾကတဲ့ က်န္တဲ့အကိုေတြ ၊ အမေတြ ပို ့စ္အသစ္ တင္ႏိုင္တိုင္း ကြ်န္မ အရမ္းခ်ီးက်ဳးမိတယ္။
ကြ်န္မက ကြ်န္မအိမ္ကိုသာ ပစ္ထားတာ ၾကာေနျပီ။ က်န္တဲ့ အကုိေတြ ၊ အမေတြအိမ္ကိုေတာ့ အိမ္ေပါက္ေစ့ ေလွ်ာက္လည္တယ္ေလ။ ထမင္းဘူးနဲ ့ကို လိုက္လည္တာ။ လည္တာေမာလိုက္ စားလိုက္ေပါ့။ ဘယ္သူ ့အိမ္ကမွ မေကြ်းတာ။ ကိုယ့္စားရိတ္နဲ ့ကိုယ္ လာရေတာ့တာေပါ့ေနာ္။
း)
အခုေနာက္ပိုင္းလဲ ဘာေတြရႈပ္ေနမွန္း မသိေအာင္ အလုပ္ေတြမ်ားေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ အလုပ္ပိုေတြ လုပ္ေနတာလား ။ အပိုလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာလားလို ့။
း)
ဒီလိုနဲ ့တျဖည္းျဖည္း ရာသီဥတုကလဲ ပူလာတယ္။ (စာမေရးခ်င္တာနဲ ့ရာသီဥတုကို တရားခံစာရင္းထဲ ထည့္ေနတာ) ညညဆို အိပ္မရဘူး ( မနက္မွ တေရး အိမ္မက္ေတာင္ တစ္ညမွာ ၅ခုေလာက္မက္တာ) စားရ တာလဲ ရာသီဥတုပူေတာ့ စားမေကာင္းဘူး (မယံုမရွိနဲ ့ ၂ကီလို တတ္လာတယ္) စိတ္ေတြကလဲ ေႏြေလရူးနဲ ့ အတူ ဂေယာက္ဂယက္( ေႏြ မိုး ေဆာင္း ရာသီစံု)
အဲဒီလို အေျခအေနေတြေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္တာ ( တကယ္ေတာ့ ဆင္ေျခ ၊ ဆင္လက္ ၊ ဆင္နားရြက္ ၊ ဆင္ကလီစာ)
း)
မေန ့က လူနာတစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္အေျခေနဆိုးတာေၾကာင့္ ကြ်န္မ ေဆးရံုကို ေရာက္သြားတယ္။ မနက္ ၁၀း၀၀ နာရီေလာက္မွာ ဖုန္းက ၀င္လာတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္မ မသိတဲ့ နံပါတ္တစ္ခု။ ကြ်န္မက ေတာ္ရံု မသိတဲ့ ဖုန္းဆို မကိုင္ဘူး။ (မာနၾကီးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေၾကြးရွင္ေၾကာက္လို ့) ဒီဖုန္းက မကိုင္မျခင္းကို ေခၚေနတာေၾကာင့္ စိတ္မသက္မသာနဲ ့ကိုင္လိုက္တယ္ (အိုင္တင္ တစ္ပိသာနဲ ့ေပါ့)
ဟလို။
ဆရာမ…… လား။
ဟုတ္က။ဲ့
ဆရာမေရ ။ ဆရာမလူနာ ကိုေအာင္လြင္ဦးေလ အခု အေျခေန မေကာင္းဘူး။
အြန္.. ဘယ္လိုအေျခေနမေကာင္းတာလဲ။
အသက္မရႈေတာ့ဘူးဆရာမ။
အသက္မရႈေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ေသျပီလား ။ (အဲ့ဂလို ဂရုဏာရွိတာ)
မေသေတာ့ မေသေသးဘူး။
ဟုတ္ျပီ ခဏေစာင့္။ ကြ်န္မတို ့လာၾကည့္မယ္။
အဲဒီလို အူေၾကာင္ၾကား ဖုန္းတစ္ခုကို ကြ်န္မနားေထာင္ျပီးတာနဲ ့ ရံုးက ဆရာ၀န္ဆီဖုန္းဆက္ျပီး ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနတဲ့ ၾကားကေန ( ကယ္တင္ရွင္သေဘာေပါ့ေနာ္ ) လူနာဆီ ေျပးရေတာ့တာေပါ့။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက ထင္သေလာက္ေတာ့ မဆိုးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရင္ေတာ္ေတာ္ၾကပ္ေနတယ္။ အသက္ရႈခက္ေနတယ္။ လိုအပ္တဲ့ စမ္းသပ္မႈေတြ လုပ္ျပီး ေနာက္ဆံုး ေဆးရံုသာလွ်င္ ေကာင္းဆံုးဆိုျပီး ေဆးရံု တင္လိုက္တယ္။ (မေကာင္းေက်ာင္းပို ့
ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ တစ္ခုခုျဖစ္မွာေၾကာက္လို ့)
ေဆးရံုမွာ လိုအပ္တာေတြ လုပ္ေပးျပီးေတာ့ ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ေမာေနျပီ။ 7eleven က ေရတစ္ဗူး၀ယ္ျပီး ေသာက္ေနမိတယ္။ ေၾသာ္ ေရေတာင္ ေသာက္ရတာ အရသာရွိလိုက္တာေနာ္။ ေဆးရံုေရွ ့က ခံုတန္းေလးမွာ ေရေသာက္ျပီး နားေနတုန္း အသက္ၾကီးၾကီး လူၾကီးတစ္ေယာက္ ကြ်န္မဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ လာေနတယ္။ ဒါကလဲ သူသြားမယ့္ လမ္းနဲ ့ ကြ်န္မနားေနတဲ့ ခံုတမ္းက လမ္းတည့္ေနလို ့ေနမွာပါဆုိျပီး အမွတ္တမယ့္ဘဲေပါ့။
ေနာက္အဲဒီလူၾကီးကလဲ ကြ်န္မကို ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္တယ္။ ၾကည့္ေလ ဘယ္ေလာက္ၾကည့္မလဲ။ ေက်ာပိုးအိတ္
တို ့က ရင္ကိုမခုန္ေသး။ (အသက္မတူလို ့ေနမယ္) ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလူၾကီးက ကြ်န္မကို ဖုန္းရွိလားတဲ့။ ဖုန္းတစ္ခါေလာက္ ေပးဆက္ပါတဲ့။ ေၾသာ္ ျဖစ္ရေလ ဖုန္းဆက္ခ်င္လို ့ၾကည့္ေနတာကိုး။ (ေတာ္ေသးတယ္ စိတ္ထဲက မပစ္မွားမိတာ)
ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မဖုန္းေပးဆက္လိုက္တယ္။ကြ်န္မက အထြန္ ့တတ္လိုက္ေသးတယ္။ ႏိုင္ငံျခားဖုန္း မေခၚနဲ ့ ေနာ္ဆိုေတာ့ ဖုန္းငွားဆက္တဲ့ အဲလူၾကီးကေျပာတယ္။ ငါဒီေလာက္ မမိုက္ပါဘူးတဲ့။ သူ ့အေျပာအရ ေျပာမိတဲ့ ကြ်န္မကဘဲ မိုက္သေယာင္ေယာင္။ ခက္တယ္ေနာ္။ ေခတ္လူငယ္ေတြမ်ား။ အဲေလ ေခတ္လူၾကီးေတြမ်ား။
ေနာက္ေတာ့ သူဖုန္းဆက္ျပီး ကြ်န္မကို ဖုန္းျပန္ေပးတယ္။ ဘယ္ေလာက္က်လဲတဲ့။ ကြ်န္မလဲ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားတယ္။ အဲဒီလူၾကီးက ဖုန္းဆက္တာဘယ္ေလာက္က်လဲ ။ က်သေလာက္ ငါျပန္ေပးမယ္တဲ့ေလ။ (ေအာင္မာ ေက်းဇူး အတင္မခံခ်င္ဘူးေပါ့ေလ။ ၾကည့္ေတာ့ ဆံပင္က တစ္ေခါင္းလံုးေဖြးေနျပီ ။ မာနက ထားခ်င္ေသး) မာနဆိုတာ သက္ၾကီးတာ ငယ္တာနဲ ့မဆိုင္ပါဘူးေနာ္။ အဟိ။ ပ်ားရည္နဲ ့ ၀မ္းျပန္ခ်သြားတာ။
ကြ်န္မက ရပါတယ္ အဘရယ္ ။ ေပးစရာမလိုပါဘူးဆိုေတာ့ ျပီးတာဘဲတဲ့။(မူေတာင္ မမူဘူး ခ်က္ခ်င္းတုန္ ့ ျပန္ခ်က္)
ကြ်န္မလဲ ေဆးရံုေရွ ့က ခံုတန္းေလးမွာဘဲ ေရဆက္ေသာက္ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္းထပ္လာျပန္ေရာ။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့လဲ ဖုန္းနံပါတ္က မသိျပန္ဘူး။ မထူးေတာ့ဘူးဆိုျပီး ကြ်န္မ ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္။
ဟလို။
သမင္ျဖဴလား။
ဘုရားေရ ။ သမင္ျဖဴမဟုတ္ဘူး ခရုသင္းပါ။
ဟာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ ့ … ဟဲ့ ငါပါ။
ဘယ္ကငါလဲ။
ေအာင္မေလး ပဲကတတ္ေနေသးတယ္။ ငါ့အသံေတာင္ နင္မမွိတ္မိဘူးလား။
ဘုရားေရ.. ကြ်န္မမွာ နင္နဲ ့ငါလို ့ ေျပာေနက်သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္။
နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ… ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ ့။
(ဘယ္သူမွန္း မသိဘဲ အဲဒီလို ၾသဘာေပးခံလိုက္ရတယ္)
ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မလဲ စိတ္ရႈပ္လာတာလဲ
ဘယ္သူလဲ ကြ်န္မ မသိဘူး။
လို ့ ခပ္ဆပ္ဆပ္ ျပန္ေျပာလိုက္မွ
တစ္ဘက္ကလဲ အသံတစ္ခ်က္တိတ္သြားတယ္။
ခုေျပာေနတာ သမင္ျဖဴလား။
ကြ်န္မမွာ သမင္ျဖဴလဲ မရွိဘူး။ ခရုသင္းလဲ မရွိဘူးဆိုမွ တစ္ဘက္ကရယ္ပါေလေရာ။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ သမင္ျဖဴ မဟုတ္ဘူး ခေရျဖဴတဲ့ေလ။ မဟီေဒါတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတတ္ေနတဲ့ ခေရျဖဴတဲ့ေလ။
ေၾသာ္ ျဖစ္ရေလ။ ရာသီဥတုက ပူတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ နားၾကားလြဲတာေနမယ္ (အျပစ္မရွိတဲ့ ရာသီဥတုကို ဒုတိယ အၾကိမ္ တရားခံစာရင္းထဲ ဆြဲထည့္လိုက္တယ္။)
သူေျပာတဲ့နာမည္က ခေရျဖဴ။ ကြ်န္မၾကားတာ သမင္ျဖဴ။ နီးေတာ့ နီးစပ္တယ္ေနာ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္းမွားေနေၾကာင္း ေျပာျပီး ဖုန္းခ်လိုက္ရတယ္။
း)
ဟူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
ေမာတယ္တယ္ေနာ္။ ၁၀၁ၾကိမ္ေျမာက္ သက္ပ်င္းခ်ျခင္းနဲ ့အတူ
18:51
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ကြ်န္မစားတဲ့ ပန္းကန္
အစာပလာလံုလင္စြာျဖင့္ ။
သံပုရာသီးက ေစ်းၾကီးတာေၾကာင့္ သံပုရည္ဘဲ ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္ ့ ၾကိဳက္ရင္ထည့္စားပါ။ငံျပာရည္ ။ ဒီငရုတ္သီးအရည္က ဘာလို ့ထားထားလဲ သိဘူးရယ္။
ေရမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အအီေျပ အခ်ိဳရည္ေလး။
အိုးၾကီးၾကီးဘဲ။ မေလာက္မွာ မပူနဲ ့။
ရာသီဥတုက ေတာ္ေတာ္ေလးပူေနတာေၾကာင့္ တစ္ခုခု လုပ္စားရေအာင္ ဆိုတာနဲ ့ ဒီေန ့ရံုးမွာ အားလံုးရဲ ့ သေဘာ တူညီခ်က္အရ မန္းေလးၾကာဇံခ်က္ ခ်က္စားၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့။ အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ ဘယ္လိုခ်က္လဲ မေမးနဲ ့ေနာ္။ သိဘူး။
ရာသီဥတုကပူတယ္။ မန္းေလးၾကာဇံခ်က္ကလဲ ပူတယ္။ စားရတာ ေခြ်းေတြကို ရြဲလို ့။
လက္စၾကီးတယ္ဘဲ ေျပာရမလား။ မေလာက္ငွမွာ အရမ္းေၾကာက္တာေၾကာင့္ အိုးၾကီးၾကီးနဲ ့ ၂လံုးေတာင္း ခ်က္ထားတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ ကုန္သြားတာဘဲေလ။
19:58
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ဒီေန ့ ထမင္းအရမ္းစားေကာင္းတယ္။ စားေကာင္းတယ္ဆိုတာကလဲ ကြ်န္မခ်က္တာ မဟုတ္လို ့ေလ။ သူမ်ားေတြဘာခ်က္ေကြ်းေကြ်း အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ ျပီးေတာ့ မစားရတာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ၾကက္သားနဲ ့ ဗူးသီး ကာလသားခ်က္ေလးေၾကာင့္ ထမင္းပိုျမိန္သြားတယ္။
တကယ္ေျပာတာ။
မယံုရင္ လက္ေဆးျပီး ထမင္း၀င္စားသြားၾကည့္လိုက္ေနာ္။ လွ်ာလည္သြားမယ္။ ၾကည့္ရံုနဲ ့တင္ သိသာတယ္။
အဟတ္။
ၾကက္သားဗူးသီး ကာလသားခ်က္
ၾကက္သားေၾကာ္
ငါးသလဲထိုးဟင္း ( ဒီငါးသားေပါက္ေလးေတြက တစ္ခါတစ္ရံမွ ရတတ္တယ္)
တို ့စရာ မုန္ ့ညွင္း နဲ ့သခြားသီး။
17:40
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
ဒီေန ့ အဂၤလန္ကေန ျပန္လာမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳခဲ့ပါတယ္။ မေတြ ့ရတာလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနတာေၾကာင့္ ရွိေနတဲ့ အလုပ္ေတြကို ပစ္ထားခဲ့ျပီး ေလဆိပ္ကို ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို ကားေပၚေခၚတင္လာျပီး ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာၾကနဲ ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလြန္းလွပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ စကားေျပာျပီး ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက အဂၤလန္ျပန္ လက္ေဆာင္ဆိုျပီး ေခ်ာကလက္ ၂ဗူး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမ ေခ်ာကလက္မၾကိဳက္ပါဘူး။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေခ်ာကလက္ကို ၾကိဳက္ေပမယ့္ သူမကေတာ့ အားလံုးနဲ ့ ဆန္ ့က်င္စြာ ေခ်ာကလက္ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ ့လက္ေဆာင္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အားနာျပီး ယူခဲ့ရတယ္။
ကားေပၚေရာက္ေတာ့ သူမအရင္ဆံုးေတြးေနမိတာ ဒီေခ်ာကလက္ ကိစၥ။ ေခ်ာကလက္ဗူးက အၾကီးၾကီးဘဲ။ ျပီးေတာ့ ၂ဗူးေတာင္မွဆိုေတာ့ ဘယ္သူ ့ကိုျပန္ေပးရမလဲ စဥ္းစားေနခဲ့မိတယ္။ ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ ့ ကေလးေလးက ေခ်ာကလက္ အရမ္းၾကိဳက္တာ သူမျပန္စဥ္းစားမိသြားျပီး အဲဒီကေလးေလးကိုဘဲ အခုလက္ေဆာင္ ရလာတဲ့ ေခ်ာကလက္ေလးကို ေပးေတာ့မယ္လို ့ စိတ္ေပါ့ပါးစြာ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
သူမကားကို ဂရုတစိုက္နဲ ့ေမာင္းလာခဲ့တယ္။ မီးပြိဳင့္တစ္ခုေရာက္ေတာ့ ကားလမ္းမေပၚမွာ ပန္းေတြလိုက္္ ေရာင္းေနတဲ့ ကေလးေလး၂ေယာက္ကို သူမေတြ ့ခဲ့တယ္။ ကားၾကိဳကားၾကားထဲမွာ ပန္းလိုက္ေရာင္းတာ တကယ္ေတာ့ အႏၱရာယ္ အရမ္းမ်ားလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို ့ကေတာ့ အႏၱရာယ္ဆိုတာကို ေမ့ထားျပီး ၀မ္းစာေရးအတြက္ ကားေတြဆီကို လိုက္ျပီး ပန္းေတြေရာင္းေနၾကတယ္။
သူမ ပန္းေရာင္းတဲ့ ကေလးေလး၂ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီး ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ သူမေဘးမွာ ပါေနတဲ့ ေခ်ာကလက္ဗူးၾကီး ၂ဗူးကို အဲဒီကေလးေတြကိုဘဲေပးလိုက္ေတာ့မယ္။ ပထမေပးမယ္လို ့စိတ္ကူးထားတဲ့ ကေလးေလးကေတာ့ မိဘေတြကခ်မ္းသာတယ္။ ဒီလိုတန္ဘိုးၾကီးတဲ့ ေခ်ာကလက္ကို ၀ယ္ေကြ်းဘို ့ မိဘေတြကလဲ တတ္ႏိုင္တယ္။ဒီကေလးေတြကေတာ့ ဒီလိုေခ်ာကလက္ကို သိပ္ျပီး စားဘူးမယ္မထင္တာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္၀င္လာတဲ့ေစတနာနဲ ့ ကေလးေလးေတြကို လွမ္းေခၚျပီး ေခ်ာကလက္ဗူးကို ေပးလိုက္တယ္။
ေခ်ာကလက္ဗူးလက္ခံရရွိတဲ့ ကေလးေလးေတြက အံ့ၾသတဲ့မ်က္ႏွာနဲ ့ သူမကို ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို ့ေတာင္ ျပန္မေျပာျဖစ္ဘဲ ေရာင္းမကုန္ေသးတဲ့ ပန္းေတြနဲ ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္က သူမနဲ ့ ေ၀းရာကို ထြက္သြားၾကတယ္။
ေနာက္ေတာ့ လမ္းမၾကံဳတာနဲ ့ သူမ ဒီမီးပြိဳင့္ဘက္ကို မျဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေန ့ေတာ့ အလုပ္အတြက္ လုပ္စရာရွိတာေၾကာင့္ သူမ ဒီမီးပြိဳင့္ေလးကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ မီးပိြဳင့္မိေနတုန္း ဘာရယ္မဟုတ္ ေခ်ာကလက္ေပးဘူးတဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ျပန္သတိရလာတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကားၾကိဳကားၾကားထဲမွာ ပန္းေတြေရာင္းေနတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူတို ့ပန္းေရာင္းရာကေန သူမဆီေရာက္လာတယ္။ သူမက ပန္မ၀ယ္ခ်င္တာေၾကာင့္ မသိသလိုဘဲေနလိုက္တယ္။ ဒီမွာတင္ ပန္းေရာင္းတဲ့ ကေလးေလးက သူမရဲ ့ ကားမွန္ကို ေခါက္လာတယ္။ သူမကလဲ ပန္းမ၀ယ္ဘူးလို ့လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ ့ဘဲ ျပလိုက္ေပမယ့္ ခ်ထားတဲ့ ကားမွန္ကိုေတာ့ မခ်ေပးခဲ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မီးပိြဳင့္စိမ္းသြားတာနဲ ့ သူမကားေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ကားေမာင္းေနရင္း ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမကားကို မ်က္စိတစ္ဆံုးလိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ေတြ ့လိုက္ရတယ္။
ဒီလိုနဲ ့ မီးပိြဳင့္ကို ျဖတ္ရတိုင္း ပန္းေရာင္းတဲ့ ကေလးေလးေတြက သူမဆီလာျပီး မွန္တံခါးေခါက္တယ္။ ေခ်ာကလက္ေပးထားတာ မမွတ္မိဘဲ ငါ့ကို ပန္းလာေရာင္းတယ္ဆိုျပီး စိတ္လဲေတာ္ေတာ္တိုလာမိတယ္။ စိတ္တိုတာနဲ ့တျပိဳင္နက္ ကားမွန္ကိုခ်ျပီး ပန္းမ၀ယ္ဘူးလို ့ေျပာေနတာ နားမလည္ဘူးလားလို ့ ခပ္ဆပ္ဆပ္ေလး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
ဒီမွာတင္ ကေလးေလးႏွစ္ေယာက္က သူမ မထင္မွတ္တဲ့ အျပဳမႈကို လုပ္လိုက္တာေၾကာင့္ သူမေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ကေလးေလးေတြကေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ပန္းေရာင္းဘို ့လာတာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကို ေခ်ာကလက္ေပးခဲ့တုန္းက ေပ်ာ္လြန္းလို ့ ေက်းဇူးတင္ စကားေတာင္ မေျပာခဲ့မိဘူး။ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ အငယ္ေလးေတြကို ေခ်ာကလက္ေကြ်းခ်င္လြန္းလို ့ အျမန္ျပန္သြားခဲ့တာ။ ေခ်ာကလက္စားတိုင္းလဲ အန္တီကို သတိရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဘ၀မွာ အဲဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေခ်ာကလက္ တစ္ခါမွမစားဘူးပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကို ေခ်ာကလက္ေပးခဲ့တဲ့ အန္တီကို ေန ့တိုင္း ေစာင့္ခဲ့တယ္။ ေက်းဇူးတင္စကားလဲေျပာခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ကုိယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ဒီပန္းေလးေတြကို လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ျပန္ေပးခ်င္လြန္းလို ့ မွန္ေခါက္မိတာပါတဲ့။
အဲဒီကေလးစကားကိုၾကားျပီး သူမေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ကေလးေလးေတြအေပၚမွာ အထင္မွားခဲ့မိတာလဲ ေတာ္ေတာ္ ေနာင္တရသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးေလးေတြ ကမ္းေပးတဲ့ စံပယ္ပန္း ၅ကုံးကိုယူျပီး သူမ အဲဒီမီးပိြဳင့္ကေန ထြက္လာခဲ့မိတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြေပးတဲ့ စံပယ္ပန္းကို ဘုရားမွာျပန္လွဴခဲ့မိတယ္။ ကေလးေတြကိုလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ကြ်န္မတို ့ရဲ ့လူ ့စိတ္ဆိုကလဲ ခက္သားဘဲေနာ္။ အျပင္ပန္းၾကည့္ျပီး ထင္ေယာင္ထင္မွား မွတ္ၾကတယ္။
မရွိတဲ့သူမ်ား ကိုယ့္ဆီလာျပီဆို ေခ်းငွားေတာ့မယ္ထင္ေနၾကတယ္။
မလွတဲ့သူဆို စုန္းကေ၀နဲ ့ ခိုင္းႏိႈင္းတတ္ၾကတယ္။
လူတစ္ေယာက္ အ၀တ္အစား ၀တ္တာ စုတ္ျပတ္ေနတယ္ဆို လမ္းမွာေတြ ့ရင္ေတာင္ မေခၚခ်င္ၾကဘူး။
လူတစ္ေယာက္ရဲ ့အ၀တ္အစားကိုၾကည့္ျပီး အဲဒီ လူရဲ ့အတြင္းစိတ္ကို ဘယ္သူမွ မဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။
အာက်ယ္အာက်ယ္ေျပာတတ္တိုင္း ရိုင္းတယ္လို ့ထင္မိၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုေျပာတတ္တဲ့ လူေတြရဲ ့အတြင္းစိတ္ေတြကို ကြ်န္မတို ့မဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေျပာတတ္တဲ့ သူေတြကို ကြ်န္မတို ့စိတ္ထဲမွာ ဘာကိုမွ အေလးအနက္ မထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္လို ့
ကြ်န္မတို ့ထင္မိၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေနတတ္တဲ့သူေတြရဲ အတြင္း့စိတ္ကို ကြ်န္မတို ့ မဖတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ဒီေတာ့ ကြ်န္မတို ့ေတြဟာ လူတိုင္းရဲ ့စိတ္ကို ဖတ္ႏိုင္ဘို ့ အမ်ာၾကီးၾကိဳးစားရဦးမွာပါ။
ဖတ္ဘူးတဲ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာကတဆင့္ ဘာသာျပန္ တင္ေပးထားတာပါ။
ကြ်န္မဘာသာျပန္တာ ညံ့ေကာင္းညံ့ေနပါမယ္။ ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားပါတယ္ရွင္။
