ေက်ာပိုးအိတ္

သူက ၀က္သားဟင္းခ်ိဳ။ မိႈပါတယ္။ ၀က္လံုးလံုးပါတယ္။ကင္းမႈံရြက္ပါတယ္။ ပါေတာ့ပါတယ္။ ဘာေတြလဲဆိုတာ ကြ်န္မ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။

း)

ဒါက ၾကက္သားကိုေၾကာ္ထားတာ။ နာနတ္သီးပါတယ္။ ပန္းငရုတ္ပြပါတယ္။ ဘာေတြလဲ မသိေတာ့ဘူး။ စံုေနတာဘဲ ေၾကာ္ထားတာ။

း)

ဒါေလးက ဘဲဥကို ငါးဖယ္နဲ ့ငံုထားတာ။

း)

ငရုတ္သီးစိမ္းနဲ ့ငံျပာရည္

ၾကိဳက္ရင္ေတာ့ ထည့္ေနာ္။ စပ္တယ္။

အခ်ိဳပြဲေလးပါရွင္။ ဖရဲသီး၊ႏွင္းသီး၊နာနတ္သီး၊သရက္သီး၊ကဗာလာသီလို ့ေျပာရမလား အဲဒါလဲပါတယ္။

ဒါကြ်န္မစားမယ့္ ပန္းကန္။ မ်ားတယ္ေနာ။ ထည့္ထားတာ။

း)

ကြ်န္မစားတဲ့ အခ်ိဳပြဲ။

း)

အဲဒါမွ မစားခ်င္ရင္ ကိတ္မုန္ ့စား။

မ၀မွာဆိုးလို ့ ၂ခုေတာင္ တင္ထားေပးတယ္။ တကယ္ဆို တစ္ေယာက္တစ္ခုဘဲေပးတာ။ အျခားအဖြဲ ့က ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသမီးက ကြ်န္မကို လာေပးသြားတာ။ ကြ်န္မရုပ္က အငတ္ရုပ္ထြက္ေနလားသိေတာ့ဘူးရယ္။

း)

မေန ့က ကြ်န္မရံုးျပန္တတ္ပါျပီ။ တကယ္ဆို နားခ်င္ေသးတယ္။ ခြင့္က ေသာၾကာေန ့အထိတင္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ အရာရွိက မနက္ေစာေစာ ဖုန္းဆက္လာတယ္။ နည္းနည္းသက္သာမယ္ဆို ဒီေန ့ရံုးတတ္ေစခ်င္တယ္ တဲ့ေလ။ အျခားအဖြဲ ့ေတြနဲ ့က်န္းမာေရး ဆိုင္ရာ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲရွိေနတယ္တဲ့။ ကြ်န္မကို တတ္ေစ ခ်င္တယ္ တဲ့။

ဒီေတာ့လဲ သူ ့ဆန္စားရဲရျပီေပါ့။ ဘာေျပာရမွာလဲ။ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။

မနက္ ၈း၀၀ နာရီမွာ က်န္းမာေရးအတြက္သာလုပ္တဲ့ အျခားအဖြဲ ့ ၈ဖြဲ ့အတူ ကြ်န္မအစည္းေ၀းတတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာေတြေ၀းလဲဆိုေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္ ကပ္ေရာဂါလို ့ေတာင္ ေခၚလို ့ရေနတဲ့ A(H1N1) ရယ္၊ ျပီးေတာ့ ငွက္ဖ်ားေရာဂါအေၾကာင္းရယ္၊TB & HIV ဆက္ႏြယ္မႈအေပၚ ကာကြယ္ကုသေရး…….စတာေတြ ေဆြးေႏြး ခဲ့ပါတယ္။

ဒီအစည္းေ၀းျဖစ္ေျမာက္ဘို ့ကြ်န္မတို ့အဖြဲ ့က စပြန္ဆာေပးခဲ့တာပါ။

ဒီအစည္းေ၀းပြဲမွာ ကြ်န္မရလိုက္တဲ့ အသိပညာေတြက HIV ကူးစက္ခံရတဲ့လူေတြဟာ ခုဆိုရင္ အသက္ ၁၈ႏွစ္ ကေန ၂၅အတြင္း လူငယ္ေတြမွာ အျဖစ္မ်ားေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြရခဲ့လို ့ရင္ေလးစြာနဲ ့သက္ပ်င္းခ် ခဲ့ရ ပါတယ္။

ေနာက္ျမန္မာျပည္သားေတြၾကားထဲမွာ TBေရာဂါကူးစက္မႈမွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္ ျမန္ေနတာတဲ့ ေဒတာေတြၾကည့္ျပီး သက္ပ်င္းဘဲ အခါခါ ခ်ေနရေတာ့တယ္။

လာလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ကြ်န္မေျပာတာနဲ ့ရင္ေလးကုန္ေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ ရင္ေလးစြာနဲ ့စာလာဖတ္တဲ့ သူေတြကို ရင္ျပည့္ေစမယ့္ ထမင္းျပန္ေကြ်းလိုက္မယ္ေနာ္။ စားသြားၾကေနာ္။ ဒါရံုးပိုက္ဆံနဲ ့ေကြ်းတာ။

အဟဲ။

ပဲျပဳတ္ဆီစမ္းေလးပါ။ ျမန္မာျပည္က ပဲျပဳတ္လိုေတာ့ စားမေကာင္းဘူး။

ထမင္းက ခုဘဲအိုးထဲကေန ခပ္လိုက္တာ။ အေငြ ့တေထာင္းေထာင္းနဲ ့။

ထမင္းပူပူနဲ ့ပဲျပဳတ္ဆီစမ္း။

လာလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့တူတူစားမယ္ေနာ္။ လာလာ ေစာင့္ေနတယ္။ စားေသးဘူး။

း)

ေခ်ာ္လဲထားတဲ့ အရွိန္နဲ ့ ရံုးကေန ခြင့္ယူထားတယ္။ ဒဏ္ရာက အရမ္းအမ်ားေပမယ့္ အထိုင္အထမွာ နာတယ္ေလ။ ဒိေတာ့ ခြင့္တင္ အိမ္မွာႏွပ္တာေပါ့။ အရာရွိကလဲ ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴ ခြင့္ေပးတယ္။ မျမင္ရျပီးေရာ သေဘာလား သိဘူးရယ္။

း)

ဒီေန ့မနက္ ဗိုက္ဆာတာမွ တအားရယ္။ တစ္ခါမွ အဲေလာက္ထိ မဆာဘူးပါဘူး။ အိမ္ေတြလိုက္လည္ေတာ့လဲ ခ်က္ထားလိုက္က်တာ။ မမေတြ ခ်က္တာျမင္ျပီး ဗိုက္ထဲက ပိုးေကာင္ေလးကလဲ အဆာေတာင္းတယ္ေတာ့။

ဂီြတဲ့။

အဲဒိအခ်ိန္မွာဘဲ ကြ်န္မ ရံုးက အမတစ္ေယာက္က လက္ထဲမွာ ခ်ိဳင့္တစ္လံုးဆြဲျပီး ေရာက္လာတယ္။ သူက သမီးဘာစားျပီးျပီလဲတဲ့။ ညိႈးငယ္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ ့ဘာမွစားရေသးဘူးလို ့ေျပာလဲေျပာ သူ ့လက္ထဲက ခ်ိဳင့္ကိုလဲ အကဲခတ္ေပါ့။

ထင္တဲ့အတိုင္းဘဲ ကြ်န္မအတြက္ မနက္စာ လာပို ့တာတဲ့။ ေအာင္မေလးေနာ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ စားရခ်ည္ေသးရဲ ့။ ဟန္ေဆာင္ျပီးေတာ့ေတာင္ အို ဘာလို ့လာပို ့ရတာလဲ အားနာစရာၾကီး လို ့ေတာင္ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။

ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ပါတာေလးက ပဲျပဳတ္ပါ။ ဆီကိုအိေနေအာင္ ထည့္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထမင္းမပါဘူး။ ကြ်န္မက ထမင္းလဲပါဘူးဆိုေတာ့ ထည့္လာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမတို ့အိမ္က ဆန္မေကာင္းလို ့ပါတဲ့။

ပဲျပဳတ္ကို ႏိႈက္စားေနတဲ့ ကြ်န္မလက္ေတာင္ တြန္ ့သြားတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မအားနည္းခ်က္ပါ။ ဘာဟင္းနဲ ့ျဖစ္ျဖစ္ စားတတ္တယ္။ ဟင္းမရွိေတာင္ ဆီနဲ ့ဆားနဲ ့နယ္ျပီးစားတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆန္မေကာင္းရင္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ဟင္းေကာင္းေနေစ စားဘူးေတာ့။

ဒီေတာ့လဲ အျမန္ ထမင္းအိုးတည္ရတာေပါ့။ ဒီေန ့မွ ထမင္းအိုးကလဲ တယ္ၾကာတာဘဲ က်က္ဘို ့။ ထမင္းက်က္တယ္ဆိုတာနဲ ့ပဲျပဳတ္

နဲ ့နယ္ျပီး စားလိုက္တယ္။ စားေကာင္းလိုက္တာေနာ္။

ဒီေန ့မနက္ေစာေစာ အိပ္ယာထဲကေန ကေလးေတြရဲ ့အသံစာစာေလးေတြ အတိုင္းသားၾကားေနရတယ္။ ကြ်န္မက အိပ္ခ်င္ မူးတူးနဲ ့ နားစြင့္ေနလိုက္တယ္။ ခါတိုင္းဆို ကြ်န္မကဘဲ ဒီကေလးေတြေအာ္သံမၾကားတာလား။ ဒီေန ့မွထူးထူးျခားျခား ၾကားေန ရတာလား။ အိပ္ယာထဲမွာ မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ အေတြးပြားေနမိတယ္။

မၾကာပါဘူး။ ကြ်န္မရဲ ့အိမ္တံခါးကို လာထုသံ ၾကားရေတာ့တာဘဲ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇း၀၀နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ဘဲရွိ ေနေသးတယ္။

ကြ်န္မလဲ အိပ္ခ်င္မူးတူးစိတ္နဲ ့ ဘယ္သူလဲ ဘာညာဆိုျပီး အိမ္တံခါးလဲဖြင့္လိုက္ေရာ……………

မ်က္ႏွာဖံုးတတ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က အိမ္ေရွ ့တံခါးေပါက္မွာ ေနရာယူေနတယ္။ သူတတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးက ေၾကာက္စရာၾကီး။ ဘယ္လိုပံုနဲ ့ ေျပာရမလဲ။ ၾကက္ငွက္တုတ္ေကြးျဖစ္လို ့ တစ္ကိုယ္လံုးစြပ္ထားတဲ့ ၀တ္ရံုၾကီး။ ျပီးေတာ့ ပိုျပီးဆိုးတာက လက္ထဲမွာ ဘာစက္ၾကီးကိုင္ထားလဲမသိဘူး။

ဒီေတာ့ ကြ်န္မလဲ လန္ ့ဖ်န္ ့ျပီး ဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့ မ်က္စိလဲ က်ယ္သြားတယ္။ ျပီးမွ ျခင္ေဆးလာ ျဖန္းတာတဲ့။ အင္းျဖစ္ရမယ္။ ေၾသာ္ သူ ့လက္မွာကိုင္ထားတာ ျခင္ေဆးဖ်န္းတဲ့ စက္ၾကီးေပ့ါ။ သိပါဘူးေအ ။ လူျဖင့္လန္ ့သြား တာဘဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြဆူညံေနတာကိုး။

အဲဒိလူက အျပင္ထြက္ေပးပါဆိုလို ့ဘုမသိ ဘမသိ အျပင္ထြက္ေပးရေသးတယ္။ အဲဒိလူက စက္ၾကီးနဲ ့ မႈတ္လိုက္တာ တစ္အိမ္လံုးကို မီးခိုးဖံုးသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒိမီးခိုးေတြ ထြက္မွာ စိုးလို ့တံခါးပိတ္ထားပါတဲ့။

ဒီအထိအဆင္ေျပေနေသးတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူး။ သတိရျပီး နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရံုးခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မယ္။ ေရလဲမခ်ိဳးရေသးဘူး။ အိမ္ထဲမွာလဲ မီးခိုးနံ ့ေတြကို မႊန္ေနတာဘဲ။ ျခင္မေျပာနဲ ့လူေတာင္ ေျပးခ်င္ တယ္။

ကြ်န္မက ရံုးေနာက္က်မွာစိုးလို ့ အေျပးတစ္ပိုင္းနဲ ့အိမ္ထဲကို လွမ္း၀င္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္အရွိန္ကိုယ္ မထိန္းႏိုင္ တာရယ္၊ ၾကမ္းျပင္က မေန ့ ကမွ တိုက္ထားျပီ ခုေတာ့ ဆီေတြနဲ ့ရႊဲေနတာေၾကာင့္ ကြ်န္မေခ်ာ္လဲခဲ့တယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေခါင္းက တံခါးနဲ ့ျပန္မရိုက္ျခင္းပါ။ မဟုတ္လို ့ကေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ ေသျပီေပါ့။
း(

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ခုနက ျခင္ေဆးမႈတ္တဲ့ စက္ၾကီးထဲကေန ဆီေတြထြက္က်တာေနမွာ။ ျပီးေတာ့ ၾကမ္းျပင္က ေၾကြျပား ဆိုေတာ့ အတိုင္းမသိေပါ့။

အဲဒိလိုပ်ာတာ။

ခုေတာ့ ခုေတာ့ ခါးနာေနတယ္။ ေခ်ာ္လဲတဲ့အရွိန္ကို လက္က ေထာက္လိုက္ေတာ့ လက္လဲနာေနတယ္။ ခုေတာင္လက္နာ ေနတာ။ က်ိဳးျပီနဲ ့တူတယ္ေနာ္။ ဒီလိုဘဲေနရင္ လက္က ပိုနာမွာစိုးလို ့ လႈပ္ရွားေနတာ။

စာရိုက္တာေတာင္မွ လက္တစ္ဘက္တည္းနဲ ့ရိုက္ေနရတယ္။
း(